woensdag 28 januari 2009

Het zit allemaal in mijn hoofd

Ogenschijnlijk ben ik in veel opzichten best een koele kikker. Slechts een handje vol mensen weet dat de realiteit vaak anders is. Zo kan ik me vreselijk druk maken om de kleinste dingen. Al heel lang vantevoren. Vroeger was ik als de dood voor de tandarts. Zodra het herinneringskaartje - zo'n heel leuk, van Dick Bruna - dat de assistente standaard stuurde op de deurmat lag, verstopte ik het op mijn kamer. In de hoop dat mijn moeder zou vergeten een afspraak te maken en we simpelweg nooit meer naar de tandarts hoefden. Natuurlijk vergat ze het niet en brachten we braaf twee keer per jaar een bezoekje aan de tandarts. Een week voordat we erheen moesten lag ik elke avond in bed te malen. Of ik gaatjes had, hoe zeer boren wel niet deed, of een verdovingsspuit. Compleet irreeël allemaal, want op mijn gebit valt niks af te dingen.

Nu ik ouder ben weet ik dat er voor vrijwel alle problemen een oplossing bestaat. De ene keer door gericht actie te ondernemen. Een andere keer door je zorgjes eenvoudig weg te redeneren. Mijn kleine tandartsenfobie heb ik op deze manier (en misschien ook wel een beetje door het feit dat we een andere tandarts kregen) onder controle gekregen. De verzorging van mijn gebit neem ik uiterst serieus en ik heb geen tandpijn. Dan is de kans dat er iets mis is statistisch gezien erg klein. Klaar d'r mee en kappen met zeiken. Werkt heel verhelderend!

Afgelopen zaterdag had ik opnieuw zo'n ik-heb-het-licht-gezien ervaring. Al wekenlang spookte de verhuizing door mijn hoofd. Hoe we dat toch in vredesnaam geregeld gaan krijgen. Van een oom van Sjoerd kunnen we een vrachtwagen lenen, da's hartstikke fijn. Maar daarmee is het Grote Verhuis Probleem pas voor een klein deel opgelost, in mijn beleving. Zo'n ding moet namelijk ook nog gevuld. Met spullen. Die uit elkaar gehaald moeten worden. En gesjouwd. Of in talloze dozen gestopt. Die ook weer gesjouwd moeten worden. Wie gaat dat allemaal doen? Doordat we nog niet precies weten wanneer de verhuizing zal zijn, kunnen we niet rekenen op mijn vader. Misschien zit hij tegen die tijd al ergens in de bush of een af andere woestijn. En Sjoerd zijn vader moeten we ook niet teveel belasten. Met zijn 61 herfsten, vijf omleidingen en een chronische tennisarm.

"We schakelen gewoon een verhuizer in!" riep ik bijna wanhopig tegen Sjoerd, die niets vermoedend zijn haren stond te wassen. Vanonder zijn schuimpruik keek hij me aan en sprak op kalmerende toon dat hij dat ook al bedacht had. "Wanneer dan?" vroeg ik licht hysterisch. "Al een hele poos geleden. Toen M&M gingen verhuizen." Tsss, dat had 'ie dan ook wel even eerder kunnen zeggen. Had mij weer een hoop loze hersenspinsels bespaard...

5 opmerkingen:

Danny zei

Ik wil anders wel komen helpen hoor.

aapie zei

oh heel herkenbaar! Maar hier is het meestal andersom. Paul maakt zich heel druk en ik geef dan meestal zo'n heel direct droog antwoord en dan zie ik 'm bijna met z'n oren klapperen!

Elke zei

Tandarts.. Doet mij eraan denken dat ik al heeel lang niet meer op controle geweest ben...

Maar heb ook geen last dus zo erg kan het dan ook niet zijn he!

En verhuizen, tja.. daar keek ik ook altijd enorm tegenop..

Een verhuizer lijkt mij een prima oplossing:)

Joeltje zei

Dat van die verhuizers, dat wist ik dus al. Maar die schuimpruik, daar moest ik weer erg om lachen. Mij maak je dus blij met zo'n woord, geweldig!

Ja ik ben een simpel meisje. Dat hoorde ik gisteren al meerdere keren. Van manlief.

Irèneke's wereld zei

@Danny: wat ben je toch ook unne schat!

@Aapie: dus bij jullie blijf jij altijd boelkloedig en gaat Paul lopen peeuwen? ;) Stuur me anders een zakje kalmte op, gaarne!

@Elke: kan ik hieruit opmaken dat jij al heel vaak verhuisd bent? Indien ja, arme jij...

@Joeltje: ik geef ook niet alles in één keer weg natuurlijk.