vrijdag 30 januari 2009

Memorabilia

De tussenkomst van een officieel verhuisbedrijf brengt dus rust. Da's fijn. Toch besef ik terdege dat het niet volkomen vanzelf gaat, zo'n volksverhuizing. Voordat de sjouwmannen (en wellicht -vrouwen?) komen, moeten we bepaald hebben wat mee mag naar het nieuwe huis en waar we afscheid van gaan nemen. Niet in de laatste plaats om op een zo aantrekkelijk mogelijke offerte uit te komen. Immers, alles wat niet mee hoeft, wordt niet in rekening gebracht!

Met dat selectieproces zijn we nu zo'n beetje begonnen. Waarbij Sjoerd zich focust op de inhoud van het schuurtje en de garage en ik me buig over de chaos in het kantoor en ons kledingassortiment. Van de week maakte ik een begin met het papierwerk. En lieve help, wat is het eigenlijk belachelijk als je ziet hoeveel paperassen je in tien jaar tijd verzamelt en ook nog bewaart. Wat moet je er allemaal mee?! Klapper voor klapper kreeg ik onder ogen en de inhoud ervan werd gescand op relevantie. Bij het gros van de stukken vroeg ik me luidop en hoofdschuddend af wáárom ik de troep in godsnaam niet eerder had weggegooid. Maar bij het zien van bepaalde stukken papier werd ik toch wel wat week. Feitelijk zat ik door mijn eigen geschiedenis heen te bladeren...

Het contract van mijn eerste telefoonaansluiting in Amsterdam. In 2000 bezat ik niet alleen een heus 06-nummer maar kon ik ook gebeld worden op 020. De uitgeknipte advertentie waarin de Fregglegrot te huur werd aangeboden. Stokoude sollicitatiebrieven. Talloze loonstroken en jaaropgaves. Een overzicht van mijn bij elkaar gesprokkelde studiepunten. Een oude groene kaart van mijn eerste autootje. Ach, mijn rode Ford Escort en ik. We vormden een onmiskenbaar duo; samen tuften we overal naar toe. Tot hij de geest gaf en de sloper er nog vijftig euro voor wilde geven.
Met een beetje pijn in mijn hart belandden de meeste documenten in de grote kartonnen doos naast me. Tsss, wat ben ik toch een sentimentele draak. Maar wat is er veel gebeurd sinds 1999. Wat een ontwikkeling heb ik doorgemaakt. En vooral, hoeveel gelukkiger ben ik sindsdien!

Inmiddels had ik de opruimsmaak zo goed te pakken dat ik door wilde met nog een karwei. Het werd de doos met cassettebandjes. In samenspraak met Sjoerd, het leeuwendeel van de collectie was van hem, mochten ook de bandjes weg. We hebben niet eens meer een speler om ze te beluisteren. Wat heeft bewaren dan voor nut? Alleen voor het sentiment ervan? Vlak voordat ik de hele zooi in een grote plastic zak wilde kieperen, tilde ik de deksel van de doos en liet Sjoerd voor de grap nog een keer naar de kilometers bandmuziek zwaaien. "Oh wacht," sprak hij, "misschien kunnen we de originele bandjes wel bewaren. Dat is gewoon leuke nostalgie. Kijk hier, Queen. En Count Down Rock Ballads. En Brian Adams. En Red Hot Chilli Peppers." Enthousiast geworden grasduinde ik mee. "Jaaa! Mijn allereerste The Hits Albums uit 1989!" gilde ik blij. "Och en hier, het bandje van Bas. Dit is misschien toch wel zonde om weg te gooien," zei ik wat gematigder. Bas was de eerste CF-er die ik leerde kennen en waar ik tot op de dag van vandaag warme herinneringen aan koester. Ons contact was kort maar hevig. Hij overleed een half jaar nadat we elkaar in het ziekenhuis ontmoetten. Voor de gein had hij een bandje voor me samengesteld. Met daarop liedjes waar we in het ziekenhuis samen naar luisterden. Zo lief! Ik hoef het bandje niet te draaien om te weten welke liedjes erop staan. Maar toch wil ik het stuk plastic bewaren. Weggooien zou voelen alsof ik Bas wil vergeten.

De rest van het sorteerprogramma bevat vooralsnog ontelbaar veel diskettes, mijn uitpuilende CF-ers-in-de-media map, oude studieboeken en de administratie van Sjoerd. Het zal mij benieuwen wat daar nog allemaal uit voort gaat komen...

4 opmerkingen:

Elly zei

Ha Irène!
Wat een goeie actie (ja, het moest wel, bij jou, maar toch...). Dapper hoor! Weet je, als ik je stukje zo lees, dan krijg ik zin om ook (voorjaars)opruiming te gaan houden, met name die papieren: kapppers en klappers vol, precies zoals bij jou....
Dus misschien heb je nog een goede daad gedaan door dit te schrijven... haha
Elly

Irèneke's wereld zei

@Elly: het geeft ook écht een opgeruimd gevoel moet ik zeggen. Het kantoor ademt opgeruimder, voelt opgeruimder en oogt het ook nog eens een keer. Lekker joh!
Ben je er zelf inmiddels ook aan begonnen? ;)
Weet je wat bij mij de trigger was? Ik kreeg mijn kwartaalvoorraad Colistin geleverd en daardoor had ik twee joekels van dozen ter beschikking. Toen wilde het ineens vlotten!

Joeltje zei

Zeg aub even tegen Sjoerd dat hij manlief moet laten weten dat bandjes weg kunnen. Als je geen cassettedeck meer hebt. Please? Ik heb hier STAPELS bandjes liggen. Zelf opgenomen. Door de man toen hij 15 was. Hij kan nergens afstand van kan doen. Maar gelukkig ook niet van mij. Heb ik weer geluk.

Maud zei

Whahaha, prachtig, die van The Smashing Pumpkins ertussen. Zo heb ik ze er precies bij staan. Zelfde geschreven, want tja... The Smashing Pumpkins he.

Good old days...