donderdag 8 januari 2009

Over religie

Dat het me mijn verstand te boven zou gaan had ik wel verwacht. Maar dat het zó schokkend zou zijn. Mijn god...

Vanavond laat zag ik VPRO's Import: Jesus Camp.
In deze ontluisterende documentaire uit 2007 worden vier kinderen gevolgd die volgens fundamentalistische christelijke maatstaven worden opgevoed. Samen met hun ouders bezoeken ze een religieus zomerkamp in North Dakota, waar predikant Becky Fischer de kinderen op geraffineerde wijze klaarstoomt om goede soldaten van Jezus' leger te worden. Opdat er straks voldoende tegenwicht is, als mensen met een andere geloofsovertuiging dan de in haar ogen enige juiste, de macht dreigen over te nemen.

Met welk kind ik het meest medelijden had weet ik niet. Het waren stuk voor stuk gehersenspoelde stakkers. Arme drommels, geestelijk mishandeld door hun eigen ouders die zelf ook niet beter wisten.
De 12-jarige Levi was vast besloten predikant te worden. Aan het eind van de kampweek mocht hij op het grote podium in de kerk een preek te berde brengen. Alles wat hij de afgelopen dagen anderen had horen zeggen, kwam letterlijk voorbij in zijn optreden. Hij had verdraaid scherpe oren en kon ook nog eens als de beste onthouden. Jammer genoeg was hij aan zelf nadenken niet toegekomen.
De 9-jarige Rachael was eigenlijk geen kind meer. Ze prevelde voortdurend bijbelse teksten en als ze geen zelfgetekende bruine kruizen met wasco zat in te kleuren, ging ze samen met Levi de straat op om mensen te bekeren. Dat de meeste volwassenen nul op rekest gaven verbaasde haar oprecht. Want wat dachten die mensen nou? Dat ze soms wat probeerden te verkopen of zo? Zij en Levi waren kinderen! Die mogen dat helemaal nog niet.
De 9-jarige Tory was zo'n typisch dansgrietje, sierlijk en met een frisse blos op de appelwangen. Even leek ze net een normaal kind. Alleen hield ze niet van Britney Spears (en daar is feitelijk ook niks op af te dingen) maar was ze helemaal into de reli muziek. So far so good. Tot ze verkondigde dat ze soms alleen om het vleselijke danste in plaats van om Jezus te dienen. En dat was slecht. Dat moest ze nog afleren.
Tot slot was er nog een uiterst aandoenlijk 9-jarig jongetje. Zo'n schetig ventje met honingblond haar en een oogopslag die je aan een trouwe labrador deed denken. Hij gaf toe dat hij het moeilijk vond om in God te geloven. Hij had hem immers nog nooit gezien en hij kende hem ook niet echt. Soms geloofde hij zelfs niet wat er in de bijbel stond. Dat maakte hem een nepper en daarover voelde hij zich schuldig.

Harry Potter was duivels want een tovenaar en volgens de bijbel zijn tovenaars bedriegers. De eenzijdig belichte visie dat abortus een zonde was, werd niet beargumenteerd en dus kreeg iedereen een rood stuk plakband over de mond met daarop de tekst LIVE. Ook werden er kleine plastic embryo's uitgedeeld ter versterking van het visuele effect. Een levensgrote bordkartonnen George Bush werd het podium opgesleept en iedereen moest hem hardop welkom heten en eren. Een papieren pop! Kinderen werden aan het huilen gemaakt. Dat zou zijn omdat ze dan contact in optima forma hadden met Jezus. Als ik zo bang gemaakt werd zou ik ook moeiteloos in huilen uitbarsten. Afijn. Kijk zelf maar op You Tube, als je wil. De zoekterm 'Jesus Camp' levert meer dan genoeg resultaten op.

Begrijp me niet verkeerd. Ik gun ieder zijn of haar geloof met - tot op zekere hoogte - de daarbij behorende rituelen en gebruiken. Wat ik alleen zo jammer vind, is dat we in de kern allemaal hetzelfde geloven. Iedereen die bidt doet dat immers tot dezelfde oppermacht, alleen heeft hij soms een andere naam. De een noemt hem God, de ander Allah en voor weer een ander heet zij mevrouw de Vries. Waar het om draait is dat we allemaal om dezelfde dingen vragen. Steun in tijden dat het niet zo goed gaat. Wijsheid bij een te nemen besluit. Liefde als we ons eenzaam voelen. Bescherming voor hen die we liefhebben. Waarom is het zo moeilijk dat uit het oog te verliezen? Waarom is het voor sommige mensen nodig zo de extremen op te zoeken?

De ellende die momenteel weer tot ongekende hoogte is opgelaaid in Israël en Palestina spreekt in deze context natuurlijk nog het meest tot de verbeelding. Het maakt me in en in verdrietig.

1 opmerking:

Jannie zei

Ja ik zag hem vorig jaar al eens op tv en keek hem daarna nog eens na op youtube! Schokkend inderdaad! Zo gek wat voor kortzichtige denkbeelden mensen kunnen hebben! En wat je er over zegt klopt helemaal!
Oh laatst zag ik deze ook op tv: http://www.youtube.com/watch?v=FCQEhqZO-gE Hoewel ik van te voren ook dacht dat hij net zo schokkend zou zijn, was hij vooral zo raar dat het grappig was!