vrijdag 20 februari 2009

Jantje huilt, Jantje lacht

Aanvankelijk leek de dag niet meer goed te komen. Strontchagrijnig stapte ik uit bed. Ik had het helemaal gehad, met alles. Met het weer. Met dit huis. Met het vooruitzicht dat het nog zo lang duurt voordat we eindelijk kunnen verhuizen. Want de planning van in mei/ juni opleveren bleek volgens de projectleider toch echt wat te rooskleurig voorgespiegeld. Zelfs in mijn troeteluurtje bij de schoonheidsspecialiste had ik geen zin.

Toch lukte het haar om de eerste barstjes in mijn negativiteitsmasker te krijgen. We keuvelden wat over koetjes en kalfjes. En over laarzen en eten. Ze vertelde me wat ze vanavond ging koken. Dat klonk zo lekker dat ik er zelf ook zin in kreeg. Bovendien zijn goede en eenvoudige recepten hier altijd een reden tot blij worden, dus haar menusuggestie kon niet op een geschikter moment komen. Daarna gaf ze een komische immitatie van haar moeder bij de huisarts weg. Dat deed me grinniken. Naar aanleiding van haar acteerprestaties kregen we het over die van haar broer. Dat hij acteur is wist ik al, maar niet van welke rollen ik hem kon kennen. Hij blijkt Osman in Vuurzee te spelen! En ook de Turkse man in die reclamespot van de belastingdienst. Nou ja!

's Avonds togen we naar Vaals. Inderdaad, dat dorp van het drielandenpunt. Dat nu aan de Maharishi toebehoort. Joost mag weten waarom. Daar gingen we echter helemaal niet voor naar het zuiden. Wel voor Bram, die vijf jaar werd. En met zijn voltallige familie in een vakantiehuisje zat. En al máánden vantevoren bezig was over Bollo de Beer en dat de parkbeer naar hun huisje zou komen als Bram jarig was. Toen wij arriveerden stond de nietszeggende, bolgebuikte pluchen kindervriend prompt midden in de kamer te staan. Hij bleek een heel kleffe hand te kunnen geven, over zijn dikke buik wrijven en knuffels uitdelen. Bram was er weg van, zijn jongere broertje Tom vond het een eng wezen. Ik neigde ook Tom's kant uit te gaan. Je weet immers nooit wat voor gezellige kindervriend er in dat pak schuil gaat.

De ultieme dagredding bleek het kaartspel Uno. Dat is eigenlijk gewoon Pesten, maar de jongens van Mattel hebben daar een slim slaatje uit geslagen en er aan apart kaartspel van gemaakt. Het spel is kinderlijk eenvoudig maar daarom niet minder hilarisch voor volwassenen.

Helemaal gerehabiliteerd kroop ik 's nachts in bed. Wat nou rothumeur?!

1 opmerking:

aapie zei

klinkt gezellig! ACh, de volgende keer bel je mij toch gewoon, ga ik je opvrolijken. of nóg leuker: kom ik op bezoek. Ruben maakt je dag helemaal goed, ik weet het zéker!
(moet ik nou echt een woord dat lijkt op slettebak hieronder intypen???!)