dinsdag 24 februari 2009

Just another day at the office

Vandaag leerde ik dat bepaalde veranderingen helemaal niet per definitie slecht uit hoeven pakken. Of hoe ik een substantieel gedeelte van mijn hinderlijke dwangneurose wist kwijt te raken.

Het plan was om alles volgens hetzelfde stramien als anders te doen. Veiligheid voor alles, immers! Maar al toen ik om zes uur opstond voelde ik dat me dat vandaag niet ging lukken. Want ik had een hypo en moest dus eten. Terwijl ik normaliter nuchter naar het ziekenhuis ga. Niet omdat dat moet, wel omdat ik me dat nou eenmaal heb aangewend. Ook sprayde ik dit keer mijn vaste rondje voordat we in de auto stapten. Dat deed ik in december ook al maar nog niet eerder op een APK-dag. Ach, het kon in elk geval mijn longfunctie positief beïnvloeden dus dat leek me weinig kwaad te kunnen. Voorts trok ik dezelfde spijkerbroek aan als vorig jaar. Alleen zat hij nu aanzienlijk ruimer en moest er een riem in een strakker gaatje aan te pas komen om het geheel enigszins op de juiste plek te houden. Na een verse drol in mijn vaste wcpot te hebben achtergelaten, moest ik ondervinden dat de handzeep op was. Wel verdraaid, zo vroeg in de ochtend en dan al zo veel dingen die anders gingen dan anders...

De uitgebreide longfunctie die ik blies was gelijk aan die in december, maar wel mooi 14% hoger dan tijdens mijn APK in februari 2008. Trouw sprayen loont dus echt echt echt (voor mij)! Blijmoedig zat ik even later tegenover de CF-verpleegkundige. Samen concludeerden we dat het best heel goed gaat. Daarna werd er op de deur geklopt en stond de arts voor mijn neus. Niet mijn vaste maar wel een bekende. Zij zag me vorig jaar ook en bij haar voelde ik me toen na tien minuten al meer op mijn gemak dan na negen jaar bij mijn eigen dokter. Vast ritueel in die afgelopen tien jaren was ook dat ik Sjoerd altijd naar buiten stuurde tijdens het artsenconsult. Erg krom en dom, ik weet het. Maar weer die eeuwige dwangneurose. Alles wat anders is dan anders heeft vast een negatief effect. Op wat dan ook. Dacht ik. Toch liet ik het dit keer gebeuren. Zij straalde rust uit, schoof min of meer gezellig bij ons aan en liet eerst de CF-verpleegkundige haar werk afmaken. Vervolgens bespraken we samen enkele medische punten. Ze nam alle tijd om rustig uit te leggen wat die kromming in mijn longfucntie betekent en wat voor effect dat op mijn longen heeft. Het was een gelijkwaardig gesprek. Er werd niet gevousvoyeerd en er was zelfs ruimte voor een lach. Nadat ze naar mijn longen had geluisterd vroeg ze of ik nog vragen had. "Dit is het moment!" schoot door me heen. En ik legde mijn ei. Waar ik al zo ontzettend lang op heb gebroed. Zonder hinderlijke tranen en met bijna vaste stem deed ik mijn verhaal en stelde vervolgens de vraag. Of ik voortaan bij haar onder behandeling mag. Omdat het gewoon niet werkt tussen hem en mij. We zitten allebei op een andere golflengte en komen op die manier nooit bij elkaar uit. Hoe kun je dan een vertrouwensband opbouwen? Mijn verzoek werd aangehoord en serieus genomen. Dat alleen al was een verademing. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat het toch nog goed gaat komen.

De rest van de dag was een eitje. Zelfs die twaalf buizen bloed en de inspanningstest bij de fysio. Daar behaalde ik met de 'shuttle walk test' hetzelfde resultaat als vorig jaar. Ook al. Alleen sportte ik toen nog wel met enige regelmaat en nu niet. "Fijn dat je conditie op hetzelfde niveau blijft zonder sporten. Al was het natuurlijk wel een mooie stimulans geweest om het sporten weer op te pakken als je nu minder ver had gelopen dan vorig jaar," sprak de fysiotherapeute, gestoken in hysterisch hippe, paarse gympen en met een guitige grijns.

Vlak voor we de witte bunker verlieten, deed ik nog een snelle plas. Uiteraard andermaal op mijn vaste doos. En met het mondkapje nog op mijn gezicht, want dat moet nou eenmaal zolang je je in het ziekenhuis bevindt. Nadat ik mijn broek weer had opgehesen, zwaaide ik de wcdeur open en wurmde mezelf en mijn te grote tas richting wasbak. Een oudere dame keek me met een mengeling van angst en afkeuring aan. Licht wanhopig morrelde ze wat aan de deur van een wchokje dat gesloten was. "Deze is vrij hoor," sprak ik vriendelijk en met mijn hoofd knikkend richting het hokje waar ik zojuist was uitgekomen. "Ik neem toch liever deze," sprak ze op afgemeten toon. Tsss, zuur veenlijk... Had ik dan toch een ander antwoord moeten invullen op de vraag of mensen denken dat CF besmettelijk is, toen ik de kwaliteit-van-leven vragenlijst invulde? ;-)

12 opmerkingen:

Jannie zei

Tsss, zuur veenlijk!!
Ik vind het altijd zo grappig als mensen gek kijken! En in de wachtkamer doe ik dan ook altijd expres even mn mondkapje af als ik moet hoesten! WRAAK! ;)
Als ik goed voor me heb welke arts jij had, kan ik zeggen dat ik het juist bijzonder goed met hem kan vinden! Gelukkig is niet iedereen hetzelfde en fijn dat het goed opgevat werd!!
Genietse van je goede keuringsbewijs!

Maarten zei

Hoi, hoi,

Ik heb aan dat mondkapje ook zo'n hekel, Heb geen wachtkamers waarin ik moet zitten. Maar doe tussen het naar mijn aangewezen wachtkamer en de in/uitgang altijd mijn helm op. Dat is dan ook meteen de reden dat ik het liefst op de motor naar het ziekenhuis ga. Scheelt een heleboel vreemde blikken.

Iets voor jou?

aapie zei

Dat meen je toch niet?? Schandálig vind ik 't, maar mensen kunnen soms rare dingen zeggen en doen. Wat goed van je dat je het hebt durven zeggen! Komt goed dus!FijN!

Anoniem zei

Gefeliciteerd met de APK sticker. De volgende keer een leuke tekst op het mondkapje schrijven of een leuke spotprent helpt mischien tegen vervelende mensen.

groetjes Erna

hedwiche zei

Dag Monique,

Mag ik vragen in welk ziekenhuis jij zit en waarom je daar een mondkapje opmoet? Mijn dochter zit in het AMC. daar heb ik nog nooit zoiets gezien.

Tamara M. zei

Ik kan het me best voorstellen, als ik de goeie dokter voor me heb. Hopelijk is dit een beter match.

Voor op je mondkapje: "Het ligt niet aan mij, het ligt aan jou";)

liefs Tamara

Irèneke's wereld zei

@Jannie: ja die mondkapjes blijven voor veel mensen fascinerend. Zelfs voor sommig medisch personeel aldaar. En dat vind ik dan wel weer een beetje kwalijk.
Idd, gelukkig is niet iedereen hetzelfde. Dan zou het maar een saaie boel worden! ;-)

@Maarten: een helm?! En mijn haar dan? Ik vind die twee elastieken van het mondkapje al killing voor mijn kapsel. Laat staan zo'n broeïerige helm. Neen, niks voor mij dus. Maar fijn dat het voor jou werkt! ;-)

@Aapie: ik zou een bloemlezing kunnen houden over onhandige en soms ronduit kwetsende opmerkingen die ik de afgelopen dertig jaar naar mijn hoofd kreeg geslingerd. Maar er gewoon om lachen werkt toch het beste!
Goed van mezelf hè? Ik ben best wel een beetje trots eigenlijk...

@Erna: als de starende blikken te gortig worden zeg ik meestal net iets te hard "vogelgriep". Vaak helpt dat! Misschien moet ik de volgende keer eens dikke rode lippen in kushouding erop kalken. Ben benieuwd wat dat voor reacties geeft.

@Hedwiche: uh, ik heet Irène hoor. Geen Monique. Ik loop in een vooraanstaand CF-centrum, ergens midden in het land. Vooralsnog kent elk ziekenhuis haar eigen segregatiemaatregelen. Mijn ziekenhuis kiest (onder andere) voor mondkapjes. Dat is nou eenmaal zo. Ik heb er geen problemen mee.

@Tamara: hé, da's ook een leuke! Heb je hem zelf al eens geprobeerd?

aapie zei

Hey, je mag KEI-SUPERtrots zijn op jezelf!! dat met die lippen is wel een goeie, dat moet je de volgende keer doen, ja? Mét foto, ja mét foto!

Anoniem zei

Ach arm oud besje, heeft vast zo'n enge film gekeken over een heule enge virusuitbraak en dacht daar nu zelf in beland te zijn.

Marije

Cash & Els zei

Lijkt me vreselijk die starende mensen als je met een mondkapje voor langs komt.
In het Haga zkh wordt je in een longfunctiekamer gestopt en komt iedereen bij jou langs. Dus geen mondkapjes. Bij het bloedprikken etc. krijg je voorrang zodat je niet in de wachtruimte hoeft te gaan zitten en dus ook geen contact kan maken met andere CF'ers. Wel prettig maar je zit dus soms een uur in eenzame opsluiting. Ik neem altijd de krant mee of een sudokootje.
Fijn dat je controle zo goed is verlopen en dat je kunt overstappen naar deze "lieve" arts. Is heel belangrijk dat je met je arts door de deur kunt.
Zelf ben ik onder behandeling van de wel bekende Harry en dat bevalt mij prima, ken hem al bijna 30 jaar, zowaar bijna tijd voor een feestje!!

Groetjes, Els

ps de foto voor het paleis Noordeinde is bijna identiek met een foto op mijn blog ergens in Dec.08.

Anoniem zei

Hoi Irène, wat lijkt me dat hinderlijk zeg, zo'n mondkapje voor. Ook zo benauwd!!!
En helemaal gelijk: zuur veenlijk.

Hoeveel longartsen zitten er in het cf-team van het umc in Utrecht? Ik zit namelijk ook niet op één lijn met mijn longarts, maar helaas is er maar één in het cf-team. Er is ook een internist. Ik heb twee jaar geleden heel voorzichtig gezegd dat ik liever bij hem kom op controle omdat ik het gevoel heb dat er geen 'klik' is tussen mij en de longarts.
Volgens hem was het mogelijk om voortaan bij hem te komen, en wat denk je: ik ga nog steeds alleen maar naar de longarts. Zo nu en dan, als m'n suikers weer wat nader bekeken moeten worden, zie ik de internist. Ik baal er enorm van, want de longarts is echt een suffige sul en ik heb het gevoel dat hij alle cf'ers over één kam scheert.
Ik ben blij te lezen dat ik niet de enige ben die twijfels heeft over haar dok. Al ben ik dan in Groningen onder controle en jij in Utrecht.

Liefs Alie

Kata zei

Dappere vraag!!! Goed zeg, dat je 'm durfde te stellen. En wauw, wel even mooi een hogere longfunctie geblazen, superrrr!!!