maandag 16 februari 2009

Ruig

Tegenwoordig voldoe ik volkomen aan alle uiterlijke en innerlijke kenmerken die typerend zijn voor 'de vrouw'. Ik beschik over de gewenste bijbehorende lichaamsvormen, kleed me als zodanig en ook mijn interesses gaan uit naar vrijwel alles wat meisjes leuk vinden. Kleren, schoenen, tassen, make up, haardracht, de juiste accessoires voor in en om het huis én jongens.

Toch was dat niet altijd het geval. Als kind had ik vaker kort haar dan lang en speelde ik naast met mijn babypoppen en Barbies ook uren achtereen met autootjes, Playmobil en Lego. Die toen nog maar gewoon in één overzichtelijke unisexvorm verkrijgbaar was. Ook kreeg ik, toen ik een jaar of twaalf was, een heuse poolbiljarttafel met Sinterklaas. Die paste precies op een oude tafel in de kale aanbouw die destijds nog keuken moest worden. Het blauwe krijt om de pommerans van de keu mee in te smeren voldeed ook prima als schrijfmateriaal op de kalkzandstenen muren. Onder het huidige stucwerk moeten ik-weet-niet-hoeveel blauwe turfstreepjes staan. Mijn vader en ik speelden ontelbaar veel potjes. Die ik meestal verloor. Ik was bijna de zoon die hij nooit heeft gehad. Alhoewel...

Het moet rond mijn negende levensjaar zijn geweest dat ik in een heuse identiteitscrisis verkeerde. We schrijven hartje zomer en we lagen met de boot in een of ander Noord-Limburgs grindgat. Mijn haar droeg ik functioneel kort en mijn hele doen en laten straalde immitatietestosteron uit. Dag en nacht liep ik rond in een katoenen, blauwe boxershort met vrolijke opdruk die oorspronkelijk aan mijn vader had toebehoord. Mijn moeder had hem echter te klein gekocht, of te heet gewassen. Wat mij betreft ging hij perfect door voor stoere zwembroek en ik voelde me er als een vis in het water mee in. Zelfs op het droge. Het was dan ook op een zanderige heuvel die uitliep in het water dat ik mijn ouders toesprak met de legendarische woorden: "Pap en mam, ik wil dat jullie me voortaan Ruig noemen!"

Ergens along the way is het toch nog goed gekomen. Daar ging weliswaar een soort Ruig-revival op mijn zeventiende aan vooraf. Alleen dan zonder de alias, godzijdank! Nadat het uit ging met mijn eerste verkering (door mijn ouders nog immer aangeduid als Lullo) liet ik van de weeromstuit opnieuw mijn hippe, vrouwelijke bob kortwieken. De kapper goot na de knipsessie op mijn verzoek te veel waterstofperoxide over mijn hoofd en zelf stylde ik de hele mikmak hartstikke recht overeind. Spikes heette dat toen, meen ik. Het was in elk geval een hele transformatie en precies dat wat ik toen nodig had. Gelukkig schijnen meer vrouwen dat te doen. Experimenteren met het haar als afsluiting van een bepaalde periode. Of juist als begin van een nieuwe. Nieuwe look, nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Ik hoop van ganser harte, en voor iedereen om me heen, dat ik voor altijd in deze hoedanigheid mag blijven aanmodderen. Want het bevalt me wel, als vrouw met langer haar en zwierige rokjes. Zelfs ondanks de tekortkomingen en ongemakken. Nee, een Ruig voel ik me allang niet meer!

En nee, dit stukje wordt niet voorzien van enig beeldmateriaal.
Denk je dat ik gék ben?!

9 opmerkingen:

johan zei

Soms wel ;)
Je blogs zijn bijna altijd zeer interessant.

grt Johan(zusjes met cf)

Nancy zei

Had 15 jaar lang mijn eigen haarkleur niet gezien totdat ik H. tegen kwam. Heb niet meer geverfd sindsdien. Is dat ook niet een veeg teken??? Ben er zo bang voor dat ik met de aanstaande veranderingen mijn haar in een "vlot, kort, makkelijk kapsel" ga knippen... Dan ben ik echt reddeloos verloren :(

Elke zei

Hey Ruig:)

Het mooiste cadeau dat ik ooit van de sint kreeg was een flipperkast die heel veel lawaai maakte!!

En de speldjes die mijn mama 's morgens in mijn haar stak haalde ik er onderweg naar school gewoon terug uit!! (om die dan 's avonds vlak voor ik thuiskwam braaf terug te steken natuurlijk)

Flo zei

Voor Kerst vorig jaar was ik ervan overtuigd dat ik nog voor het einde van het jaar een kaal hoofd zou hebben, tsjeez wat had ik een haaruitval!

Ik begreep ineens waarom jonge moeders uit arrenmoede het armieterige bosje dat over blijft maar kort laten wieken. Maar waarom ze dan ook met Human Nature jassen en op plastic klompen gaan lopen?

Kan je niet een anonieme foto van alleen het zwierende rokje plaatsen dan?

aapie zei

WIJ WILLEN FOTO'S ZIEN WIJ WILLEN FOTO'S ZIEN WIJ WILLEN FOTO'S ZIEN WIJ WILLEN FOTO'S ZIEN WIJ WILLEN FOTO'S ZIEN WIJ WILLEN FOTO'S ZIEN!!!

Irèneke's wereld zei

@Johan: "bijna altijd zeer interessant"?
Verklaar je nader! ;-)

@Nancy: tja, daar ben je zelf bij natuurlijk. In hoeverre je je fysiek aan gaat passen aan je nieuwe rol. Ach, zolang de windjacks met opvouwcapuchon in de kraag, de wortelspijkerbroeken en de makkelijke crocs buiten de deur blijven valt het allemaal best nog mee, toch? ;-)

@Elke: alias flipperkoningin! Jij was dus eigenlijk ook best een tomboy, hoor! Met je jongensspel en speldjesafkeer. ;-)

@Flo: hihihi, you get the picture! Alles onder het mom 'lekker makkelijk, praktisch, comfortabel en volkomen seksloos'.
Ik wil best een google-en op een anoniem zwierig rokje, maar of dat nou zo leuk is...

@Aapie: JAMMER DAN! JAMMER DAN! JAMMER DAN!

Irèneke's wereld zei

@Anoniem: mensen die anoniem vragen, worden helemaal overgeslagen! ;-P

Anoniem zei

Hahaha ik was vroeger ook net een ventje! Ik had dan geen kort koppie, maar hing eeuwig en altijd ondersteboven aan het klimrek, in bomen, en zat áltijd onder de blauwe plekken.
Barbies en poppen kende ik niet.
Gelukkig heb ik toch ook een ietwat meer 'female touch' gekregen, maar met kapsel en make-up kan ik me nog steeds maar niet echt bezig houden.
Ach ja...scheelt weer geld he, zeg ik dan maar als studente;-)

Kus,
je Semi-broer ehh...

johan zei

Ik denk dat de belangrijkste verklaring zit in het feit dat ik een man ben, dan vind je niet alles interessant wat een vrouw schrijft/zegt/bezig houdt. Thuis doe ik altijd erg m'n best om dat wel te vinden, maar tegenover de rest van de vrouwen hoef ik toch niet die schijn op te houden;)
De rest van de onderwerpen vind ik erg interessant(lees leuk/grappig/ontroerend ed)

groetjes Johan

Ps aan de discussie wat dan wel precies die onderwerpen zijn waag ik me niet;)