maandag 23 februari 2009

Van voetbalplaatjes en de Gestapo

De dag voor mijn APK ben ik meestal niet helemaal in goeden doen. Stilletjes, teruggetrokken, nerveus, licht bleek om de neus. Ik werk alles van mijn te doen-lijst af, voor het geval dat. Ze me daar houden. Wat zeer onwaarschijnlijk is. Maar dat deert me niet. Feit is dat ik met een prettiger gevoel naar in het ziekenhuis ga in de wetenschap dat de hele was is weggewerkt. Dan kan Sjoerd op dat vlak in elk geval vooruit, voor het geval dat. En dus liet ik vandaag de halve overhemdencollectie van Sjoerd door mijn handen gaan. Want ik was een beetje achter geraakt.

Ook deden we wat boodschappen. Gelukkig was de AH XL in de stad open, ondanks de door het centrum trekkende carnavalsoptocht. Het enige zichtbare spoor dat we daarvan meekregen was de natte confettipap die zich had verzameld in de wielkasten. Dat viel dus behoorlijk mee. Rondom de AH XL en nog wat andere winkels die foeilijke de paarse bunker telt, was ook niks van het katholieke feest te merken. De parkeerplaats werd grotendeels bevolkt door witte kentekenplaten die aan onze oosterburen toebehoren. "En Rosenmontag dan?" dacht ik nog. Binnen in de extra grote kruidenier was het helemaal net alsof je in Duitsland was. Alles wat de klok sloeg was Duits. Het duurde niet lang voordat ik me daar aan ging storen. "Ik vind J. echt heel leuk en lief, maar in het algemeen heb ik niks met Duiters!" siste ik tegen Sjoerd, terwijl ik omver werd gerend door een Duitssprekend wurm dat luidkeels om haar paaapaaa riep.

Achter de lopende band bij de kassa, waar je normaliter je karretje kunt parkeren om de boel in te laden, trof ik een petje. Drie turven hoor, bleek snoetje en dat rode petje. "Wat staat dat jong daar nou te doen?" dacht ik nog. Dat werd helder nadat de kassabon uit de printer ratelde. "Spaart u ook voetbalplaatjes?" vroeg de kassier. Ach natuurlijk, dat verklaarde de aanwezigheid van het petje, en zijn apatische blik. "Nee hoor, geef ze maar aan petje hier. Van de voetbalplaatjes Gestapo!" scandeerde ik cynisch door de winkel. De kassier schudde lachend zijn hoofd en strekte zichzelf horizontaal over zijn eigen loopband. Petje stak alleen zijn armpje uit, zei niet eens dankjewel. "Alsjeblieft hoor," berispte ik het joch, "die heb je van mij gekregen!" Toen durfde hij helemaal niks meer te zeggen.

Weer buiten liep Sjoerd hoofdschuddend naast me. "Dat was echt weer iets voor jou hè? In een winkel waar het wemelt van de Duitsers over de Gestapo beginnen!" Verschrikt keek ik hem aan. Oeps. Ik zei het toch al? De dag voor mijn APK ben ik niet in mijn beste doen...

1 opmerking:

Yehudith zei

Haha, briljant :D

Ik moet zeggen dat ik er hier dus helemaal niks van merk (op 1 keer na vorige week). Het schijnt dat ze op andere plekken hekken hebben moeten neerzetten...?