woensdag 11 februari 2009

Vervroegde midlifecrisis?

Deze zomer hoop ik dertig jaar te worden. 30! Wat zeg ik, over minder dan een halfjaar start mijn eenendertigste levensjaar (als God het belieft, hè oma?)! En om eerlijk te zijn doet dat me toch wel wat.

Tot voor kort vond ik mensen die verzuchtten dat ze weer een jaar ouder werden zeikerds. In mijn ogen is het juist de bedoeling om zo oud mogelijk te worden. Ieder jaar erbij is een kroon op je eigen levenswerk. En daarnaast ben ik dol op feestjes, dus elke gelegenheid die gevierd kan worden grijp ik met beide handen aan.

Toch word ik in de aanloop naar mijn dertigste verjaardag een kleine aarzeling bij mezelf gewaar. Er zit een extra gevoelletje, dat zich onprettig in mijn onderbewustzijn heeft genesteld. Heet het weemoed of gewoon angst? Het zit hem niet in het voor de hand liggende feit dat ik bang ben om nu écht oud te worden. Met de eerste rimpels en opkomend grijs haar, en desnoods een boezem die het steeds makkelijker verliest van de zwaartekracht. Kom maar op, ik neem het er allemaal bij. Graag zelfs! De huivering zit hem namelijk juist in het tegenovergestelde, ben ik bang. Al zolang ik me kan heugen leef ik met de wetenschap dat de gemiddelde leeftijd bij CF-ers van mijn generatie rond de 35 jaar ligt. Dat houdt in dat met de komst van de grote 3 het einde van mijn statistische bestaan in deze dimensie rap naderbij komt.

Natuurlijk kan ik beredeneren dat zo'n gemiddelde is opgebouwd uit een zeer uiteenlopende getallenreeks. Ik weet zowel van kindjes van acht als senioren van vijftig-plus die de 35 maakten en maken tot wat hij is. En in mijn achterhoofd staat met koeienletters het zinnetje van de kinderarts gegrift, wat hij in 1982 mijn ouders na de diagnose meegaf. "Ze zit aan de goede kant." Allemaal leuk en aardig, het zijn echter geen van alle garanties. Momenteel worstel ik dan ook een beetje met de vraag hoe je je eigen leeftijd in verhouding tot de gemiddelde levensverwachting moet interpreteren, als je opgroeit met een statistiek waar je zelf onderdeel van uitmaakt?

Enerzijds vind ik het fantastisch om 30 te worden. Maar anderzijds vind ik het doodeng.

11 opmerkingen:

Anoniem zei

Kus van mij, meer weet ik even niet te zeggen.

Marije

Irèneke's wereld zei

@Marije: da's lief van je, dank je. En ik ben gewoon nog steeds van plan om een feestje geven hoor. Kom je ook?

Moeder zei

Hoi, bedankt voor je bezoek op mijn blog. Ik snap je gevoel over je naderende verjaardag. Dat geeft jou toch een ander gevoel dan de gemiddelde jarige denk ik.

Reactie vanuit mijn blog: vader heeft me niet gevraagd... en ik vader ook niet. We hebben het gewoon, heel onromantisch, 'besloten'. Maar we hebben er nu wel superveel zin in.

Anoniem zei

Hoi Irene,
Wat grappig hoe je over je naderende verjaardag schrijft ik dacht er toen ook zo over nu wordt ik over 2.5 jaar al weer 40 en ik vindt vooral de tijd tussen je 30ste en 40ste enorm hard gaan.
ik hoop dat je een geweldig feest hebt
liefs manon

Cash & Els zei

Als 47 jarige CF'er weet ik precies waar je het over hebt. Ik dacht zelf nooit 20 te worden en heb dan ook gefeest als een beest in mn "jonge jaren". Na mn 25ste heb ik bedacht dat de statistieken de pot op kunnen en dat k alleen nog naar mn eigen lijf en leden "luister". Conclusie tot nu toe dat is dat mn eigen gevoel toch meer over mezelf zegt dan alle statistieken. Hhiihi, logisch natuurlijk maar toch. Ik zou zeggen geef een groot feest, geniet er van en op naar de 40.
Lieve groet, Els

Anoniem zei

Ook voor mij natuurlijk reuze herkenbaar. Afgelopen jaar werd ik dertig. En hoewel ik het getal niet bijzonder vind is het in combinatie met CF in enen toch best een beetje anders. Maar meis het is geweldig en laten we vooral het tegendeel aan de statistieken bewijzen!!! Alvast fijne verjaardag!

groetje, Jaimie.

aapie zei

tja, is natuurlijk ook een beetje raar en dubbel.Voor jou dan. Kan me voorstellen dat je eigenlijk niet weet of je er blij mee moet zijn of niet..Geniet er lekker van, dat is toch fijn?

Irèneke's wereld zei

@Moeder: aha, dan is dat ook weer opgehelderd. Ben namelijk nog lang niet bijgelezen...

@Manon: dat is fijn om te horen. Op naar de 40 dan! En jij bent natuurlijk ook van harte welkom!

@Cash en Els: kijk, nog meer verhalen die ik wil horen!

@Jaimie: en nog een! En hé, is jouw kleine Scott niet ook pas een jaar geworden? Zo even je hyves bekijken...

@Aapie: genieten doe ik zeker. Iedere dag opnieuw. Maar dat zou iedereen 'moeten' doen. ;-) Volgens mij hoort het allemaal bij ouder worden. Niet dat ik ook nog terug zou willen hoor. Maar juist omdat ik deze fase van mijn leven zo leuk vind wil ik er zo lang mogelijk in blijven hangen. Young at heart blijven dan maar? =D

Anoniem zei

Tja, die 3 he. Ik vond het helemaal niet erg. Zeker omdat ik bijna geen 3 in mijn leeftijd had gehad. Dat verhaal ken je. Dus met elk jaar erbij ben ik ook weer reuze blij!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!En inderdaad is het doodeng, maar goed, je/jullie hebben zoveel mooie dingen die nog komen gaan.
Hele dikke zoen,
Mariëlle

Maarten zei

Okee,

Zo had ik er niet overnagedacht... (heb nog twee jaar om in paniet te geraken gelukkig) maar nu je het zo stelt, Nee toch maar niet. Ik bazuin elk jaar rond dat ik de pensioen gerechtigde leeftijd ga halen. En met de plannen van dit kabinet zijn mijn toekomst plannen al weer bijna twee jaar opgerekt!.

Succes met de voorbereiding, wordt zeker combi, housewarming/ verjaardag?

Groetjes, Maarten

Anoniem zei

Ja, ik kom op je feestje, ik weet een leuk kado om aan je te geven: een dvdbox met een paar romantische comedy's.
Lijkt dat je wat?

Marije