donderdag 26 februari 2009

Ziede wel!

Of hoe het komt dat mannen nooit iets vinden doordat ze zoeken met de ogen dicht en de handen op de rug, en vrouwen altijd gelijk hebben.

Het klopt dat we indertijd rigoureus te keer zijn gegaan met opruimen. Een kleine behuizing noodzaakt nou eenmaal tot streng selecteren. Eens in de zoveel tijd duiken we de geijkte verzamelplekken in en distribueren alles wat een jaar lang geen aandacht heeft gekregen onverbiddelijk naar de kringloop. Toch wist ik ergens diep in mijn achterhoofd dat mijn fijne toetsenbord de uitzondering op deze regel was. Want het was nou eenmaal een handig gebruiksvoorwerp en daarnaast kocht ik het in een tijd dat ik amper een cent te makken had. Respect voor die periode en de spullen die me daaraan herinneren!

Toen ik Sjoerd vorige week vroeg om eens in de garage te kijken of hij daar het gezochte grootnood kon vinden, wist ik eigenlijk al dat ik het beter zelf kon doen. Maar therapeutisch gezien leek het me een uitdaging om ook op die regel eens een uitzondering te maken - wat me best veel moeite kostte! Na wat gerommel en gestommel in de garage kwam hij met lege handen terug naar binnen. Nee, niks gevonden. Dan zal het toch echt naar de kringloop zijn gegaan.

Al die tijd zat het me niet lekker. In de dagen erna zochten we in diverse winkels en op internet naar iets vergelijkbaars als wat we kwijt waren. Zonder veel succes. Daarom dook ik vanavond ten einde raad weer eens op marktplaats. En het duurde niet lang voordat ik een foto vond van exact hetzelfde tikgerei als waar ik voorheen op rammelde. Hier en daar bracht ik een bod uit en daarna zette ik de computer uit. Mijn polsen begonnen alweer aardig te irriteren. Morgen zou ik wel zien of mijn strooptocht resultaat had opgeleverd. Inmiddels zat het me echter nog minder lekker. Ik was er nog steeds niet van overtuigd dat de letterplank zich niet op ons territorium bevond. Als ik mijn best deed kon ik hem in feite ruiken. En nadat Sjoerd zijn vermoeide lendenen op de echtelijke sponde te rusten had gelegd heb ik mijn neus gevolgd...

In een archiefdoos, bovenop de gammele kledingkast, in de garage! Het ding is te vadsig om vast te pakken maar dat geeft niet. Ik hield mezelf begin 2003 in leven met knackebrod met filet americain of jam. Jammer dan, dat die actie z'n sporen heeft nagelaten. Ik vond het toch net iets belangrijker dan de stelregel dat je je eten niet boven een toetsenbord verkruimelt. Bovendien hebben ze daar voor straf Sjoerd's oude tandenborstels voor uitgevonden. En pure alcohol. Lekker rausen over en tussen al die wiebelige blokjes, prima bezigheidstherapie! Het feit dat mijn troetelbord boven water is én dat ik - wederom - gelijk had maakt alles goed. En je begrijpt dat er vanaf nu ook nooit meer therapeutische uitzonderingen op regels worden gemaakt, hè?!

1 opmerking:

aapie zei

hier ook zo'n man: al ligt 't récht voor z'n neus, hij ziet 't écht niet! zéér ergerlijk!