vrijdag 20 maart 2009

Als de drank is in de man

Met korte stapjes die luid tikketakten op de stoep probeerde ik Sjoerd's passen bij te houden. Hij houdt van stevig doorlopen. Normaliter kost me dat al wat moeite maar vanavond helemaal. Op mijn kittige pumps en met kramp in mijn rechter dikke teen. Gelukkig hoefden we geen grote afstand af te leggen. Het restaurant lag op nog geen vijf minuten lopen. Ruim voordat we de entree naderden werd de zware glazen voordeur al voor ons opengezwierd. Op diezelfde wiebelige hakjes moest ik even later een prachtig ogende maar uitdagend vervaardigde designtrap bestijgen. Er was weinig verbeelding voor nodig om diverse rampscenario's te bedenken hoe ik op mijn oncharmantst door het etablissement zou rollen. Extra voorzichtig klampte ik me dan ook vast aan de roestvrijstalen trapleuning en wist uiteindelijk zonder kleerscheuren het zitje te bereiken waar we ons aperitief zouden nuttigen.

De gang naar het lager gelegen eetgedeelte was opnieuw spannend maar ook toen sloeg ik geen modderfiguur. We kregen een exquise viergangendiner voorgeschoteld dat begeleid werd door een bijpassend wijnarrangement. En dat is in ons geval meestal gevaarlijk. Want het begintempo ligt steevast te hoog en het eindresultaat laat zich daardoor raden. De guitige ober was niet te flauw met bijschenken en zo kwam het dat ik bij het hoofdgerecht eigenlijk al verzadigd was. De eerste fles water had op ongeveer hetzelfde tijdstip de bodem bereikt en het leek ons dan ook verstandig om een nieuw exemplaar te bestellen. Bleef de boel toch een beetje verdund en de mogelijke hoofdpijn op afstand. Mijn bel rode wijn schoof ik intussen steeds een stukje verder naar Sjoerd. Ik kon geen wijn meer dulden, hij dronk gestaag verder. Eerst uit zijn eigen glas, daarna dat van mij. Onderwijl werd hij alsmaar joliger. We ginnegapten wat over dat curieuze stel aan een tafel naast ons. Een oudere heer met zijn Gooische meisje. En een gapend leeftijdsgat van minstens veertig jaar. Wat waren ze van elkaar? Opa en kleindochter? Of toch gewoon rijke oude vent en geldbeluste minnares? Vervolgens liet Sjoerd zich pardoes ontvallen dat hij over een tijdje lenzen wil. Omdat hij zichzelf stoerder vindt zonder bril. Dat hij in het verleden al eens een onsuccesvolle lenzenstage heeft doorlopen werd resoluut van tafel geveegd. Dat waren ook prutlenzen. Van die andere Hans. Aha. Nou, prima. Wat jij wil. Zo tegen het dessert werd ik geconfronteerd met het klapstuk van de avond. Sjoerd Chablis verkondigde met een stalen gezicht en dikke tong: "Dat wat die Jezus kon, dat kan ik ook. Dan moet jij er wel even een goed boek over schrijven en moeten we dat de komende tweeduizend jaar blijven herhalen." Verbluft keek ik hem aan. Wat zei hij nou? Een gierende lach bubbelde zich vanuit mijn onderbuik naar boven. Ik proestte het uit. Waar haalde hij dat nou weer vandaan?

Een ding was op slag duidelijk. Er was een tijd van komen en een tijd van gaan, en die tijd van gaan was op dat moment beslist gekomen. Samen kuierden we met onze benevelde hoofden terug naar huis. Langs de haven, waar ik hem net op tijd van de kade kon wegtrekken. In een ijdele poging meteen dat trucje met water eens uit te proberen...

4 opmerkingen:

aapiedebruijn zei

woehaaaaa, wat een grappig verhaal zeg! Jullie hebben het super gezellig gehad, leuk toch?

Miranda zei

Dat klinkt als een zeer geslaagde avond! Was dit etentje in dat restaurantje waar je me over mailde??

Irèneke's wereld zei

@Aapie: absoluut!

@Miranda: volgens mij bedoel jij de trouwlocatie. Daar waren we zaterdag niet. Moeten we wel een andere keer gaan voorproeven, voor het diner. Echt rot, zo'n bruiloft! ;-)

Anoniem zei

Ooooohhh...ik wil hem die watertruuk zien doen met CFBD!!

Mag ook zonder dat Sjoerd tig flessen wijn verorberd heeft ;-)

XKitty