vrijdag 13 maart 2009

The Killers

De meeste liedjes kon ik grotendeels meezingen. De kracht van herhaling werkt ook op muziek. Misschien nog wel beter dan op mijn vroegere economiehuiswerk. Daar kon ik op stampen tot ik een ons woog, maar blijven plakken deed het nooit. Behalve die volstrekt nutteloze zin over de intrinsieke waarde van een aandeel. Dat dat de waarde is die op het aandeel staat. Maar aan die info heb je ook net niks.

De liedjes waren het probleem dus niet. Wel de herkenning van de band an sich. Alledrie hadden we geen idee hoe de vier heren uit Las Vegas eruit zagen. Om over hun namen nog maar te zwijgen. En dus stonden we elkaar bij de aanvang van het voorprogramma vertwijfeld aan te kijken. Zijn ze dat nou of niet?

Toen ik nog een aan wisselende puberbuien onderhevig havomeisje was en dagelijks MTV keek, kon ik me niet voorstellen dat er ooit een dag zou komen dat ik het niet meer wist. Niet op de hoogte van de laatste toffe band. Onwetend wat in is, op elk willekeurig pubergebied. Videoclips, namen van zangers, het juiste merk spijkerbroek. Dat bestond domweg niet. Klaarblijkelijk is het ergens along the way toch misgegaan. In het zwarte gat tussen toen en nu zweeft alle puberkennis die is opgegaan en verloren gewaand. Volkomen onbereikbaar. En blijkbaar ook onmisbaar, want een ongelukkiger mens ben ik er niet door geworden. Hoogstens ouder, maar ouder is zwaar oké. Vooruit, misschien een tikkeltje onhandiger op sommige vlakken. Zoals midden in een zweterige meute staan. Met een pijnlijke onderrug, loden benen en alleen maar hoofden en ruggen om tegenaan te kijken. Maar wél dicht bij het podium! Vlak voor The Killers opkwamen besloot ik eieren voor mijn geld te kiezen. Weg uit de drukte en op zoek naar een zitplek op het grote balkon. Het bittere biertje dat ik niet op kreeg tijdens de band die het voorprogramma verzorgde was slecht gevallen. Plotsklaps werd ik misselijk, begon te zweten en kreeg het benauwd. Oma moest een stoel en rap een beetje. Voor Sjoerd kwam dit niet bepaald als een verrassing. Leidzaam wachtte hij op het moment dat ook in tot inkeer zou komen. En andermaal bewees hij dat hij me soms beter kent dan ik mezelf. Samen worstelden we ons een weg naar buiten en kozen de twee heerlijkste klapstoeltjes helemaal achterin de zaal. Met zowaar beter uitzicht op het podium!









De show was fantastisch! Veel liedjes van het laatste album maar ook genoeg fijn oud materiaal. Extra muzikale aankleding met een saxofoon, wat getrommel en een viool. Een schitterende beeld- en lichtshow en op het laatst zelfs confetti, rook en podiumvuur. In alle opzichten een feestje. En in mei mogen we weer!

Tot slot voor iedereen die ook bekend is met het grote zwarte gat hier een klein filmpje van een van mijn favo liedjes. En dat is te horen! Want het geluid is nog best aardig (ondanks mijn gekweel) maar het beeld is beroerd doch toepasselijk ("in the dark").


Brandon Flowers, zo heet hij trouwens. De zanger.

3 opmerkingen:

Louise zei

Dat klinkt best fijn (ja, ook met jou erdoorheen hoor). Ik ga eens meer van die band beluisteren op YouTube.

Anoniem zei

Hoi,
Ik heb nog nooit van de killers gehoord en na het kijken en luisteren van de opnames weet ik het nog niet.
Sommige dingen gaan gewoon finaal aan mij voorbij en heb ik geen eens een zwart gat voor nodig.
Hoe is het ermee?
hier alles ok .
Je zal me wel voor gek verklaren maar ik ga maandag naar een zeer sneeuwerig oostenrijk .
Ik hoop daar op zon.
liefs manon

Maud zei

Oeh, klinkt aanstekelijk! Gelukkig ben ik er - als alles goed is - in mei ook bij! Jahoe! Met Pluis-in-buik. Die al goed gedrillt wordt op muziekgebied. Net als Dagmar-in-buik is Pluis-in-buik een fervent Snow Patrol-fan. Kan slechter :)