donderdag 19 maart 2009

Panne: het kan altijd nog erger!

Met gekruiste vingers ging ik om tien over elf achter het stuur zitten. "Please doe het, please doe het," prevelde ik angstvallig voor me uit. Helaas pindakaas. Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Dat het kreng het gisteren wel deed betekende niet automatisch dat hij er vandaag net zo'n zin in had. En dus pruttelde hij weer van rrr. Toen moet er korstluiting in mijn hoofd zijn ontstaan. Een andere verklaring heb ik er niet voor. Verstandsverbijstering in optima forma. Want ik moest en zou om twaalf uur beginnen; hoe ik er geraakte zou me een zorg zijn. Verwoed ging ik zelf aan de klus. Dat trucje van mijn vader, waar we afgelopen dinsdag met ons tweeën een evenredig belangrijk aandeel in hadden geleverd, meende ik ook wel even in mijn eentje toe te kunnen passen. Hoe moeilijk kon het zijn? Het pookje ging in z'n achteruit, de sleutel werd half omgedraaid, de handrem ging eraf en met de deur half open begon ik in de garage aan de auto te trekken. In mijn beleving zou ik hem een klein stukje aantrekken, snel achter het stuur springen en dan met de koppeling spelen. Omdat onze oprit lichtjes helt was het verder aanduwen van de hoop ijzer dan niet meer nodig, in mijn beleving. Alleen miscalculeerde ik de rolsnelheid van zo'n zware massa. Ik was ook al nooit zo'n ster in natuurkunde. Daarnaast vergat ik dat ik met geen mogelijk op tijd achter het stuur kon springen als we dan eenmaal aan het rollen waren. Om over voldoende bewegingsruimte nog maar te zwijgen. Nee, van een briljant wiskundig brein kun je me ook al niet betichten. Zodoende was het het linker portier of ik. En gelukkig voor mij ving de autodeur de klap op. Met een flinke deuk als gevolg. @#?&$!

De motor weigerde intussen nog steeds dienst. Het zweet parelde inmiddels op mijn voorhoofd. Wat nu gezongen? In de verte zag ik een man aan komen lopen. Tevreden duwde hij een gevulde buggie voor zich uit. Vast een papadag. "Hallo, kunt u mij alstublieft even helpen?" vroeg ik smekend. De kar en het kind werden op de stoep geparkeerd en samen met de allervriendelijkste vader deed ik opnieuw een poging. Vruchteloos. De gare bak wilde gewoon niet starten. Terwijl de paniek in mijn hoofd aanzwelde vervolgden man en mannetje al kuierend in de lentezon hun weg. De buurvrouw! Misschien kon ik haar groene autootje wel lenen?! Bleek ze al maanden geleden haar wagentje verkocht te hebben. Ai. Snikkend belde ik mijn moesje op. "Die k*tauto doet het weer niet! Wat moet ik nou? Ik moet om twaalf uur beginnen!" griende ik. Van gif, van verdriet, van frustratie. "Ik heb toch zo pauze, ik kom je wel even ophalen!" sprak mijn allerliefste moeder koel. In de tussentijd bracht ik Sjoerd op de hoogte van mijn laatste lompe actie. Gelukkig wilde hij nog steeds met me trouwen. In de auto op weg naar de stad vertelde ik mijn moeder over het hoe en wat van mijn blunder. Schuddend met haar hoofd bleef ze herhalen "en hóe heb je dat dan gedaan?!" en sloeg daarna onophoudelijk haar hand voor haar mond om een schaterlach te onderdrukken. Soms kan ze amper zelf geloven dat zij mij en al mijn lompheid gebaard heeft, volgens mij.

's Avonds stond vadertje weer op de stoep. Hij wilde ons wel een sleepje naar de garage geven. Maar voordat we voor die laatste strohalm gingen, wilde hij het toch nog een keer proberen. Want volgens hem moest het onding aan de praat te krijgen zijn. Even leek onze gemoedelijke straat die van Onslow uit Keeping Up Appearances. Ik achter het stuur, papa en Sjoerd die als idioten achter de auto aanrenden. Geen gezicht. Wel resultaat! Net toen we er niet meer in geloofden sputterde de motor aarzelend aan. Sjoerd had de eer veilig naar de garage te koersen. Ik raak dat ding voorlopig met geen vinger aan. Maar het belangrijkste van alles: wat moeten we toch in vredesnaam doen als mijn vader er straks niet is?!

6 opmerkingen:

Louise zei

He bah: die truc van je vader was juist mijn hoop!

Mijn auto is er ook net mee opgehouden, met precies dezelfde symptomen als die van jou. En ik dacht dus dit weekend even met M de truc van je vader toe te passen zodat hij het weer zou doen. Wat een bummer.

Ik ga dus niet ook een wilde zelf duwen (haha, gevaarlijke gekkin!) maar laat me dan maar veilig de straat door duwen. Desnoods tot aan de garage. Ben benieuwd wat het kan zijn...nieuwe startmotor natuurlijk :(

Irèneke's wereld zei

@Louise: uiteindelijk werkte de truc dus wel! Maar een structurele oplossing kun je het allerminst noemen.
Hang anders meteen een camera om je nek als jullie gaan lopen kloojen. Is natuurlijk puur leedvermaak maar onder de noemer lotgenotencontact kun je veel kwijt!
Zouden we kwantumkorting krijgen als we twee startmotoren tegelijk afnemen?

Louise zei

-Jammer dat jij geen camera om je nek had; dat ga ik nooit overtreffen natuurlijk, als gewaarschuwd mens.

Die kwantumkorting zou ideaal zijn... het zal wel weer een paar duiten kosten :S

Vita zei

Ik pies in mijn broek van het lachen. Ja, ik vind het ook wel een *klein* beetje zielig voor jou, voor Sjoerd en vooral ook voor de auto, maar toch, de gedachte aan je proestende moeder werd me even te veel :-)

Overigens denk ik dat de relatie tussen Onslow en Daisy mijn ideale is: bier & bouquetreeksen, samen voor de tv. Prima!

lielie zei

Het is denk ik, de startmotor's stop ermee week ofzo?? De onze was ookal gesneuveld,Gelukkig hebben we op de sloop een "nieuwe" kunnen vinden voor onze gare bak! Nu doet ie het weer prima!
Hopelijk is je auto'tje snel gemaakt!

Liefs Annelie

lielie zei

O ja, Ons noemen ze in onze familie Onslow en Daisy, ivm die auto dus................Raad je al wat voor auto het is ;)

liefs