dinsdag 17 maart 2009

Panne

Dat was niet grappig. Dat uitgerekend vandaag mijn auto weigerde te starten. Net toen ik voor de verandering eens op tijd uit de veren was en in de steigers had gestaan om er op uit te trekken. De wijde wereld in. Naar het station bijvoorbeeld. Om mijn vader op te halen. En naar d'n Doug. Om het prachtig verbouwde pand te aanschouwen. En om eens flink in te slaan bij de supermarkt. Het zonnetje scheen, ik kon mijn herfst- en lentejas aan zonder te vernikkelen. Ik had er zin in!

Maar de auto deed herhaaldelijk van je rrr nadat ik de sleutel in het contact had gestoken en omdraaide. Alle lampjes op het dashbord gingen gewoon aan dus de accu kon het niet zijn. Dat vond ik erg slim bedacht van mezelf. Maar wat dan wel? Vloekend sloot ik onverrichterzake de garagedeuren en stampte terug naar binnen. Bellen. Sjoerd, mijn vader, mijn moeder, mijn schoonouders, de automonteur. Een half uur later lag er een alternatief logistiek plan op tafel. Gelukkig maar, anders had mijn vader na aankomst op zoek gemoeten naar een grote doos. Of zich moeten verpozen in die smerige stationstunnel met het smoezeligst denkbare tegelwerk om verveeld tegenaan te hangen. Met een dun sjekkie en een uit de prullebak geviste milkshake.

Terwijl mijn moeder zich over het eten boog en haar ziel en zaligheid in de pannen legde, tuften paps en ik naar het onbetrouwbare stuk blik bij ons in de garage. Met zijn onbebrilde ogen en iets te worstige vingers ging hij op zoek naar de startmotor. Want aan het geluid te horen zat daar het euvel. Alleen jammer dat hij het ding niet kon zien noch bereiken. Als ware hij een heuse goochelaar toverde hij toch nog een ander plannetje uit zijn hoge hoed. Ik werd achter het stuur ontboden om de sleutel in het contact te steken maar niet helemaal om te draaien. Vervolgens moest ik het pookje in z'n achteruit zetten en de koppeling ingedrukt houden. Oh ja, en de handrem eraf halen, bleek nadat mijn vader zich vruchteloos een breuk had geduwd. Oeps. Toen de auto eenmaal aan het rollen was, schreeuwde my magic mechanic dat ik de koppeling langzaam op moest laten komen. En warempel, hoestend en proestend kwam de motor tot leven!

Weer terug op het ouderlijk nest gooide mijn moeder juist de vermeende baminestjes in een pan kokend water. Met opgetrokken wenkbrauwen sloeg ik de lege plastic zak gade, waar de gedroogde deegwaren zonet nog op een kluitje bij elkaar in hadden gezeten. "Mam, we kregen toch bami zei je? Waarom gooi je dan tagliatelles in de pan?"
Het was de beste bamiatelle die ik ooit geproefd heb!

1 opmerking:

Linda zei

Ah ja, bami, macaroni, tagliatelle, allemaal 1 pastapot nat (nou ja, soort van).

Is de auto het blijven doen na deze 1 MK actie? Of wilde ie daarna weer niet meer starten?
Want in dat geval moet je je paps maar op sleeptouw nemen, kan ie iedere keer effe duwen :-).

Of gewoon laten maken natuurlijk.