zondag 8 maart 2009

Wachten: een kunst die niet aan mij besteed is

Zo. Dus dat was Het nieuws over Het Aanzoek.
Inmiddels drie dagen geleden en nu is wel zo'n beetje iedereen op de hoogte gebracht.

Dat in kennis stellen van de ouders was nog een hele toer, overigens.
Op de avond zelf dronken we champagne. En dan rijden wij dus geen auto meer. Het plan was om vrijdagavond eerst de ouders en Lonneke te verwittigen. Daarna kon het blijde nieuws de wijde wereld in. Mijn ouders waren als eerste aan de beurt. Dat was een puur praktische overweging, zij lagen nou eenmaal als eerste op de route. Gezeten op de bank kreeg ik de boodschap amper mijn strot uit. 'k Zat alleen maar wat dom te grijnzen. Hun reactie was warm en blij. Alsof ze het wist had mijn moeder kersenvlaai in huis. Dat bleek louter toeval, ze kregen later die avond bezoek. In tegenstelling tot de meeste Limburgse gezinnen kregen wij alleen vlaai als er iemand jarig was of op bezoek kwam en niet zomaar elke zondagmiddag bij de koffie. Je kunt de Brabander wel in Limburg zetten, maar hoe haal je Limburg in de Brabander? Of zo. Ik denk met vlaai. Afijn, er werd geproost met koffie en vlaai en we vertelden over het hoe en wat. En prompt bood mijn moeder aan mijn trouwjurk te sponsoren. Ahoi!

Bij de ouders van Sjoerd hadden we minder geluk. Die bleken namelijk te schitteren door afwezigheid. Dat was zuur. De trouwadrenaline baande zich kolkend een weg door mijn aderen en ik kon het niet kwijt. Van de weeromstuit besloten we een hapje te gaan eten in ons favoriete dorpsrestaurant. Waar ik alleen maar vis tot me nam. Zonder pillen. Want die had ik natuurlijk niet bij. En daar heb ik nu dus nog steeds last van. Terwijl dat filet américainavontuur net een dag achter me lag. Ach, zo blijf ik in elk geval in shape voor de jurk. ;-)
Na ons romantisch dinertje togen we opnieuw naar Sjoerd's ouderlijk huis. Waar nog steeds niemand anders dan de aanslaande hond van zich liet horen. Even was ik om te schieten. Nou kon ik nóg niemand bellen en het op mijn weblog zetten.

Zaterdag was schilderdag. Sjoerd was voor een zaterdag voor dag en dauw opgestaan en maakte eindelijk een komaf aan de laatste klusjes die gedaan moesten worden voordat we contact kunnen opnemen met de makelaar. Om half vier zaten de voordeur en twee kozijnen in de hoogglanslak. Een uurtje later begaven we ons voor de derde keer binnen 24 uur naar het huis van zijn ouders. Waar we andermaal bot vingen. Zijn vader wilde na een dagje bikkelen in de tuin juist onder de douche springen en zijn moeder zat voor haar werk in Utrecht. Die zou rond zeven uur thuis zijn. "Dan komen we vanavond nog wel een keer terug," sprak Sjoerd monter. "Ja, of morgen. Dat kan ook!" opperde zijn vader. "Nee! We komen vanavond!" zei ik bitser dan bedoeld. En opnieuw zag ik mijn belschema in rook opgaan. Terug thuis besloten we een dutje op de bank te doen. We waren redelijk gaar en zo ging de tijd tenminste snel om. Maar zoals dat áltijd gaat als Sjoerd een uiltje ligt te knappen, ging ook nu de telefoon. Zijn zus. Of er wat was of zo. Want ik had donderdagavond gesmst en niks teruggestuurd. Op zich gebeurt dat wel vaker (...) maar in dit geval leek me dat beslist tactischer. "Wacht maar, ik geef je broer wel even," giechelde ik en seinde naar Sjoerd of hij het alsjeblieft wilde zeggen. En zo kwam het dat zij het eerder wist dan haar ouders.

Stipt om acht uur zaten we 's avonds in de wit lederen fautails van mijn schoonouders. Maar nog steeds bleef het hoge woord onuitgesproken. Sjoerd's moeder stond namelijk nog onder de douche. Alsof er niks aan de hand was babbelden we wat met Sjoerd's vader tot zijn moeder naar beneden kwam. Daarna ging zij uitgebreid koffie zetten en Bossche bollen serveren. Hé, wel Limburgers en geen vlaai in het weekend. Hoe kan dat nou? Heel simpel, die was op. En toen iedereen eindelijk zat en voorzien was, konden we ein-de-lijk zeggen wat al zolang op onze lippen brandde. Gelukkig waren de reacties het wachten uiteindelijk helemaal waard. Maar pff, wát een bevalling!

5 opmerkingen:

Elly zei

Nog gefeliciteerd!
Las het vandaag pas,
groet
Elly

lielie zei

Nu is het er lekker uit.. whoeoeoeoeee ik vind het echt heel erg leuk voor jullie!!
Trouwen is cool! hahah!

liefs Annelie

.... zei

JOH... ik heb je andere berichtje denk ik gemist... Maar wat leuk... je gaat trouwen!!! Heerlijk. Geniet van de voorbereidingen. Hartstikke leuk.

groetjes,
Esther

Maud zei

Gefeliciteerd zeg! Trouwen! Wat leuk! Zei er hier een lichtelijk jaloers.... :S (manlief euhm, vriendlief dus, weigert... helaas).

We zullen van de zomer vast met een overbepakte auto naar midden Limburg afzakken, maar dat klussen.... Kijk... je hebt schoonouders voor het behang (die behangen al sinds ze getrouwd zijn en dat gaat al ruim 35 jaar goed....), je hebt een vriendje om de meubels in elkaar te zetten. En dan kom ik met alles delegeren... dat moet hier, dat moet daar en als laatste de finishing touch. Oke, dat is dan weer een touch van mezelf. Na maaaaaaaandenlang denken en plannen. Want die kamer van Dagmar die zou er pas komen als ik ver genoeg zwanger zou zijn dat die uk zou blijven zitten. En dat bleek toch weer niet zo'n makkelijke opgave. Maar goed, uk alias Pluis alias het-kind-dat-gegarandeerd-zonder-naam-geboren-gaat-worden blijft zitten, dus Dagmar mocht over. En EINDELIJK mocht (en kon) ik het behang gaan kopen. Pip Design dus. Van Eijffinger. Via de site van Eijffinger zie je alle Pip-behangetjes die er zijn. Om van te watertanden... Ik wil best komen kijken in je nieuwe huis, welk mooi behang je hebt uitgezocht, maar dat behangen.... uitbesteden, dat is de tip van de dag ;)

Laura zei

GEFELICITEERD!! ik heb het andere berichtje helemaal gemist! Wat een fijn nieuws!
Liefs Laura