maandag 16 maart 2009

Wat een werk

Op maandag doe ik vaak de gezondheid gerelateerde administratie.
Ik doorloop mijn verschillende voorraden, noteer wat aangevuld moet worden en plaats bij diverse leveranciers een bestelling. Dan is het managen van CF en suiker net een echte baan. Die leuk is. Want regeldingetjes kunnen me wel bekoren.

De rest van de tijd is het managen van CF en suiker natuurlijk ook mijn baan, maar dan meer in praktische zin. Het uitvoeren en ondergaan van alle handelingen die daarbij komen kijken. Bloed prikken om mijn glucose te controleren, insuline toedienen, eens in de drie dagen een nieuw infuussysteem in mijn buik aanbrengen. De colistinepoeder mengen met fysiologisch zout voordat het verneveld kan worden, mijn spraycupjes schoonmaken. De pillen uit hun foliejasje drukken en in mijn schroevendoos sorteren. Dat is allemaal de uitvoerende kant. Daar kan ik meestal met genoeg afstand naar kijken om mezelf met een beetje fantasie als mijn eigen privéverpleegkundige te zien.
Het is de kant van het ondergaan waar ik soms wat moeite mee heb. Dat niemand anders dan ik al die dingen echt moet doen. Daadwerkelijk prikken in vingers en buik, mezelf aansporen trouw twee keer per dag te sprayen, in die pillenbak graaien en slikken maar.

Soms heb ik daar gewoon tabak van. Dan is het best teleurstellend dat je op zulke dagen niet zomaar een snipperdag op kunt nemen. Of overuren opmaken met zo'n tijd-voor-tijd regeling. Het werk dat bij deze baan komt kijken gaat altijd door. De machine moet blijven draaien. Want stilstand is achteruitgang. En met achteruitgang snijdt het hele bedrijf zich in de vingers. Daar hoeft niet eens een kredietcrisis aan te pas te komen.

Bij wie zou ik eigenlijk om loonsverhoging aan kunnen kloppen? :-)

2 opmerkingen:

aapie zei

tjongejonge, ik wist niet dat er zóveel bij komt kijken. Kan me idd voorstellen dat je daar soms helemaal geen zin in hebt!

Kim zei

Elke maand denk ik weer: Ik heb mijn wa-jong{etje} wel verdiend!

xx