maandag 13 april 2009

Expeditie meubelboulevard

We hebben het gedaan. Voor mij was het mijn eerste keer. Voor zover ik me kan herinneren in elk geval. Van hem weet ik het niet. Al kan ik me haast niet voorstellen dat zijn ouders zich er ooit aan gewaagd hebben. Maar voor alles moet een eerste keer zijn. En daarom bezochten wij vandaag, op tweede paasdag, een meubelboulevard. Wel pas tijdens het tweede gedeelte van de middag. Toen de meeste jonge gezinnen al lang en breed weer thuis waren en het best meeviel met Bugaboo-overlast.

Het was niet dat we niks beters te doen hadden. Al droeg die gecancelde half-half afspraak met vrienden wel bij aan het nader te bepalen middagprogramma. Tel daarbij op dat we nog steeds naarstig op zoek zijn naar een behoorlijk tv-meubel en Sjoerd tot zijn nek in het werk zit. Dan blijkt zo'n vrije maandag ineens best een geschikte woonwinkeldag!

We hebben zo'n beetje alle interieurzaken op de woonboulevard in Heerlen van binnen gezien. En kwamen na drie afmattende uren rondslenteren tot de conclusie dat we naar alle waarschijnlijkheid toch gaan slagen bij de winkel waar we de rest (eetkamerstoelen, eettafel, lamp en boxspring) ook al gekocht hebben. Nou moe.

Moe was ik na een poosje zeker. Zo moe zelfs dat ik om de paar meter een enkel omsloeg. Het ging van flats naar links en flop naar rechts en weer terug. Maar het allermoest (huh?) was ik toen ik met gevaar voor eigen leven een showroomtrap afdaalde. Tijdens een klein moment van onoplettendheid bleef ik met de punt van mijn rechterschoen pardoes achter de broekspijp van mijn linkerbeen haken. Door één misplaatste tackle had ik mezelf een tree of vijf naar beneden kunnen laten storten. Met alle nadelige gevolgen van dien. Botbreuken, gaten in het hoofd, ontbrekende voortanden en een hoop bloed. Het was dus maar goed dat ik precies op tijd bij zinnen kwam en me angstvallig vastklampte aan de trapleuning. Voor één keer zette ik mijn smetvrezerige alter ego opzij en prefereerde de talloze bacterieën van anderen boven een naar en lomp valongeluk van mezelf.

3 opmerkingen:

Linda zei

Dapper. Vooral dapper. Om op 2e paasdag naar een meubelboulevard te gaan.

En ook dapper dat je die leuning durfde te pakken.
Voor mij nooit een probleem, mijn alterego denkt helemaal niet na bij viezigheid. Maar als die van jouw smetvrezerig is, dan vind ik dat ook heel dapper.

Toaske zei

Hé, en dát is dus precies de meubelzaak waar vriendje voor werkt! Dus, heel misschien, als jullie klachten (of er is bijvoorbeeld iets beschadigd) hebben na de levering, dan zou hij bij jullie kunnen komen. Wij waren eergisteren in Nuenen en zijn winkel is in Peer in België, dus daar gaat hij alles bestellen.

Elke zei

En zo maak je van een uitstapje naar een meubelboulevard ook iets spannends, door 'bijna' van de trap te vallen..:)