woensdag 15 april 2009

Van dressoirs en paaseitjes

Voor ik weg ging liet ik de achterdeur op een kier open en deed de deur naar de gang dicht. Dan kon hij zich naar believen zowel binnen als buiten ophouden. Zijn wollige lijf past, met een beetje gewrik, precies door de kleine opening tussen het kozijn en de achterdeur.

In de wetenschap dat het ons prulleke aan niks zou ontbreken tijdens mijn afwezigheid vervolgde ik de strooptocht naar een tv-dressoir. Gezien de naderende opleveringsdatum van het huis en de vaak enkele weken durende levertijd die op meubels rust was enige haast geboden. Ook omdat de tijd van inrichten met sinaasappelkistjes nu wel achter ons ligt. Bij interieurwalhalla Sijben vond ik het perfecte tv-dressoir. Dít was wat ik bedoelde als ik me visualiseerde hoe het eruit moest zien. Zo had ik het ook gemaakt. Alleen veel goedkoper. Want Sijben is schreeuwend duur en dat was dan weer erg jammer. Met een glimmende folder van het ultieme kastje verliet ik het pand. Bij Goossens ging ik andermaal op zoek naar the next best thing. Ik zocht, vond en bestelde. In de vorm van een wachtorder. Want het was de laatste dag van de woonweek en eigenlijk was de prijs per vandaag op raadselachtige wijze ook al met honderd euro verhoogd. Door de fabrikant natuurlijk. Daar hadden zij allemaal geen grip op. Voldoende verkoopblabla dus om mij overstag te laten gaan. Als we zouden besluiten de wachtorder om te zetten in een echte order profiteerden we mooi van wat extra korting. En als we het kastje toch niet wilden zaten we nergens aan vast en werd het uit het systeem gehaald.

Toen ik thuis kwam stond Rover me met heen en weer zwiepende pluisstaart iets te vrolijk op te wachten. Het had iets schijnheiligs; er klopte iets niet... Een rondje door de kamer leerde dat meneer pontificaal bovenop de kussens in het hoekje van de bank had gelegen. Het plekje voelde aangenaam warm en was onverbloemd bedekt met een laag wit haar. Dat steekt best af tegen rood en zwart. Semi mopperend dat hij toch weet dat dat niet mag, foei foei foei, stommelde ik naar de keuken. Waar ik een restje blauw paaseitjesfolie op de mat aantrof. Hoe was hij daar nou weer aangekomen? Het potje chocolade eitjes op tafel stond nog fier rechtop dus het leek me schier onmogelijk dat hij daar met zijn poot een eitje had weten uit te peuteren. Hij is immers niet die reclamehond die zijn eigen drol in een plastic zakje vouwt en er daarna ook nog eigenhandig een knop in maakt.
Even daarna kwam Sjoerd thuis en legde ik hem het dressoirdilemma voor. En dat ik het helemaal zat ben, al dat uitzoeken. Ik ben toe aan resultaat! Voor hem gold hetzelfde. Met de kanttekening dat dat ding van Sijben echt buitensporig veel geld kostte. Daarmee hakten we getweeën de knoop door. Die van Goossens mocht het worden!

Vlak voor ik naar bed wilde gaan stuurde ik Rover naar buiten voor een laatste plasje. Daar kwam hij al min of meer zelf om vragen toen ik nog achter de computer zat. Hij mag dan wel niet zo slim zijn als dat reclamemormel, helemaal achterlijk is hij ook niet. Dat er nog iets anders aan de hand was bleek toen ik de keuken inliep. Daar lag namelijk een fraai hoopje kots, met in het midden blauwe folieschilfers. De ontbrekende hoeveelheid om tot het omhulsel van één paaseitje te komen...

6 opmerkingen:

Linda zei

Achut rare beesten.
Ik heb Peavey ook ooit betrapt.
Zittend op de salontafel zich tegoed doend aan een heel schaaltje eitjes met folie en al.

Ri zei

haha, volgens mij doen alle honden wel eens zoiets. Onze Teckel heeft een keertje de kerst chocolaatjes van het schaaltje op tafel gegeten.

linda zei

goed gedaan, nóóit iets bij de firma S kopen.(hoor ik daar enige wraak/frustratie/opborrelende woede?)

Eric zei

Wij wonen 150 meter van Sijben, maar ik vind het een verschrikkelijke winkel. Goossens daar slagen wij wel!

anne-marie zei

Zo,heb even ,nou ja even,je laatste blogs gelezen. Veel gedaan in korte tijd.Ik miste de foto van jullie in aanbouw zijnde huis,dacht al,zal toch niet,nee gelukkig springlevend en ondernemend lees ik groetjes doeiiiii

Irèneke's wereld zei

@Linda: ohh, het béést! Haha, bóvenop de salontafel. Ik zie het voor me!
Rover heeft zich eens tegoed gedaan aan een bak strooigoed die op tafel stond. Maar wel alleen aan de schuimpjes, de pepernoten hoefde hij niet. Wij daarna ook niet meer.

@Ri: Teckels kunnen er helemaal wat van! Onze inmiddels over de eeuwige jachtvelden snuffelende teckel Trixie (die náám!!!) heeft vroeger een kip dood gebeten en mijn liefste konijntje Bonnie om zeep geholpen.

@Linda: vertel! =D

@Eric: veetel ook! =D (Maar wat heeft jullie residentie met de afstand tot Sijben te maken? ;-))
En inderdaad, Goossens rules!

@Anne-marie: de buitenkant is klaar. Dus daar hoef ik niet meer eedere week een foto van te maken. :-) Ja, wel als ook het voegwerk erop zit. Maar dat duurt nog even.