woensdag 13 mei 2009

Hij wordt oud, onze frivole framboos

Vanaf mijn plekje op mijn verende bureaustoel heb ik een prima uitzicht. Als ik recht voor me uitkijk zie ik het beeldscherm. En als ik mijn oogopslag zo'n tien centimeter naar boven verplaats kijk ik - door een waas van lichte gordijnstof - vol onze patiotuin in. Prachtig! De merels vliegen af en aan met allerlei troepjes in hun snavels. Zonder bril kan ik niet zien of het nestbouwmateriaal is of dat ze al voer aan het verzamelen zijn voor de uitgekomen inhoud van het nest. Met bril kan ik het denk ik ook niet zien. Toch kan ik er uren naar kijken. Net als naar Rover, die op z'n dooie akkertje over het gras banjert. En hier eens een plasje doet. En daar. En nog één. En dan nóg één. Verwonderd sla ik hem gade. Voor zo'n klein hondje moet hij wel erg vaak plassen. En zoveel heeft hij tot nu toe ook weer niet gedronken. Zou er vannacht soms een kat op bezoek zijn geweest en meent Rover nu dat hij al die plekjes moet markeren met drie drupjes urine? Het is immers zijn terrein.

Ik besluit mijn bureaustoel te verruilen voor een ligbedje op het terras. Ik wil wel eens van dichtbij zien waarom Rover het zo druk heeft, daar op het gras. Het lijdend voorwerp snuffelt intussen gedreven verder. Dat op zich is ook vreemd. Want normaal gesproken rent hij meteen naar me toe als ik eraan kom. Vanaf het zonnebed bestudeer ik mijn oogappel. Hé, wat zie ik nou, als hij alwéér in gehurkte stand op het gras zit? Er ziet iets roods onder aan zijn piemeltje. Zou het zijn uitgeschoven potlood zijn omdat hij last heeft van lentekriebels? Of is het nou bloed wat ik zie?

Toevalligerwijs kunnen we om drie uur bij de dierenarts terecht. Met in mijn ene hand Rover's riem en in de andere een tupperwarebakje gevuld met een kleine hoeveelheid troebele hondenplas betreden we de dierenkliniek. Het is er niet druk en een van de assistentes gaat gelijk aan de slag met het bakje plas. Direct daarna worden we ontboden in de spreekkamer van een jonge arts. Ze hoort mijn verhaal aan, tikt wat op een computer en neemt dan haar dokterslampje ter hand. Als Rover na enig tegenstribbelen op de behandeltafel staat, merkt ze direct op dat hij staar heeft. Staar? Dat is toch iets voor oude honden? Oh ja, hij is ook al best oud. Het gemier met dat lampje in zijn oren vindt hij helemaal niks. Het luisteren naar zijn hart staat hij met moeite toe. Maar als de arts hem een thermometer in zijn bips wil steken gaat hij door het lint. Hij kermt tot zijn oogwit rood ziet. Het noodzakelijke prostaatonderzoek lijkt hiermee een onneembare veste. Rover mag even bijkomen als de arts zijn urinepreparaat onder de microscoop bekijkt. Daar is, als verwacht, een hoop gespuis in te ontdekken. Heel wat ontstekingscellen en mogelijk ook wat gruis. We besluiten over te gaan tot het nemen van een röntgenfoto. Daarmee is in één oogopslag te zien of er daadwerkelijk gruis in zijn blaas zit en hoe zijn prostaat erbij ligt. Het maken van zo'n foto is volkomen pijnloos. Maar probeer dat maar eens aan een hond met buitensporig gevoel voor drama over te brengen. Waar meneer in de thuissituatie de halve dag heerlijk op zijn zij ligt te slapen, moet er nu luidkeels worden gejammerd. Hij gedraagt zich alsof hij naar het slachthuis gaat, als we hem met drie vrouw sterk op zijn zij proberen te krijgen. Met zo'n zware loodjas aan en gladde rubberen handschoenen.

Gelukkig brengt de foto goed nieuws. Zijn blaas is gruisvrij en de prostaat lijkt niet vergroot. Daarmee is de eindconclusie een ordinaire blaasontsteking. Die met een antibioticumkuurtje, veel drinken en nog meer liefde en zorg vanzelf overgaat. Als het goed is. Een oorzaak is er niet direct voor te vinden. Zulks komt nou eenmaal voor bij oudere honden. Onze Sponge Dog. Officieel echt niet meer de jongste. Au.
Bij de balie krijg ik het doosje pillen overhandigd, en de rekening. Mijn bankpas wandelt als vanzelf mijn portemonnee uit zodra hij het pinapparaat heeft geroken. Geconditioneerd stuk vreten. Ruim honderd euro kostte dit uurtje gezeik. Met liefde reken ik het af. Want de mensen naast me komen voor zeventien vijftig hun dode hond afleveren. Au in het kwadraat.

8 opmerkingen:

Nicolette zei

Heerlijk hoor huisdieren. Tot ze wat gaan mankeren dan kost het je je maandsalaris. Maar idd 'met liefde' 1,5 jaar geleden kreeg onze hond -na een ongeluk- ook een spuitje en dat is pas echt erg. Overigens was dat ook een vermogen: 100 euri's!, maar dan was ie ook wel echt dood :-(

Anoniem zei

Nou ja,die Rover....ik heb er beeld bij,sneu hoor al dat gedoe met/voor en ten koste van die harige knuffel van je.
Hopelijk is ie weer snel in goede doen,geef hem maar een lekkere kriebel van me!!

Grts,Kitty X

Linda zei

Pfoeh ... kreeg even een "Peavey-flashback", maar gelukkig gaat dit verhaal een andere kant op.

Madelief zei

Onze appenzeller gedraagt zich altijd zó ontzettend asociaal bij de dierenarts, vreselijk gewoon. Hij krijgt nu eerst een muilkorf om omdat hij gewoon niet wil dat er een vreemde aan zijn lijf zit. Je schaamt je dood en ik roep iedere keer weer: 'thuis is ie heel lief hoor!'

Irèneke's wereld zei

@Nicolette: ach, in ons geval geldt "het blijft toch je kind hè?". Alles voor het manneke. Alhoewel, mocht hij over hele lange tijd dood gaan, dan gaan we niet aan de gang met hondenbegrafenissen of grafstenen of zo. Dat gaat ons net iets te ver.

@Kitty: hij voelde zich gisteren ook goed zielig! 'n Echte man hè? ;-)
Vandaag gaat het alweer een stuk beter. Al heb ik mijn Dougmiddagje toch maar opgeofferd om bij hem te kunnen blijven.

@Linda: the story of jullie Peavey ging dus ook nog door mijn hoofd gisteren. Brr!

@Madelief: haha, dat doet 'ie anders nooit! :-)
Mijn schoonouders hebben ook een Appenzeller en die is ook nogal uh, pittig. Zo pittig dat ik hem liever niet om me heen duld. Ben er een beetje bang voor.

Anoniem zei

Onze hond (duitse herder) is ook vreselijk luidruchtig bij de dierenarts, gelukkig weten ze dat het verder niks voorstelt, want dat doet het ook niet. Maar inderdaad zoals Madelief zegt, soms schaam je je rot, vooral tegenover nietsvermoedende huisdierenbaasjes die daar ook zitten.. *hij doet niks hoor*
je ziet ze denken "yeah, right"
Hopelijk knapt Rover snel op!Groetjes Sandy

Linda zei

oh gelukkig maar dat het "maar "een blaasonstekinkje is! Bij beestjes vind ik dat altijd doodeng als ze ziek zijn. Maar dat komt door mijn nare ervaringen. Zo ging ik een keertje met mijn katje naar de dierenarts en kwam ik zonder terug...En dan je vriendje ook niet te pakken krijgen hè? Grrr

Anoniem zei

Och Irène, ik heb weer dubbel gelegen. Wat kun jij je toch mooi uitdrukken.
Al is het natuurlijk erg vervelend als je hond ziek is en naar de dierenarts moet.
Bennie krijgt tegenwoordig ook eerst een mini-muilkorfje om zijn snufferd als hij weer eens voor een onderzoek moet.
Ik mág al helemaal niet meer mee van Albert omdat ik alles zó zielig vind en hij zich geneerd als ik loop te blèren bij de dokter omdat ik het zo zielig voor ons hondje vind (tja, die moedergevoelens ook hè).
Gelukkig dat het 'maar' om een blaasontsteking ging. Je bent toch altijd bang voor iets anders wat niet zo snel op te lossen valt met tabletten ofzo.

Rover beterschap en Irène succes met jullie oude framboos.

Liefs Alie