zondag 3 mei 2009

How Rover took a walk on the wild side

Het had niet veel gescheeld of we hadden in plaats van een levende hond op zijn Fatboy een geplet ruwharig kleedje voor in de hal gehad. Op een haar na ging het goed. Maar ik voorzie hardnekkige nachtmerries de komende tijd.

Zondag, naar-de-bouw-dag. Omdat ik vergeten was Rover's riem mee te nemen en ik geen zin had in witte haren op mijn zwarte jas, mocht hij los rondlopen. Door het zand, over het bouwstof. Hier eens snuffelen, daar eens plassen. En vooral niet luisteren als ik hem riep. Tussen de muren van wat steeds meer op een volwaardig huis begint te lijken schuimde hij genoeglijk verder. Die bouwvakkers laten allerlei interessants achter, voor een nieuwsgierige hondenneus.

Na inspectie van de benedenverdieping trokken we naar boven. Over de trap met open treden en als je bijna boven bent een eng nog niet dichtgemaakt stukje muur tussen plafond en trap. Precies in dat grote gat niks stak meneer zijn kleine pluizige hoofd. Om eens uitgebreid te snuiven, met zijn frêle kopje vervaarlijk omlaag gebogen. Dreigend bonjourde ik hem de overloop op. Mijn hart had een tel overgeslagen.

De treden van de trap naar de zolderverdieping zijn tot mijn grote opluchting dicht. Als we er wonen hoeft Rover daar in principe niet te komen. Toch zou het zomaar kunnen dat hij op een onbewaakt moment besluit gezellig achter me aan te komen als ik een wasje ga doen. Of zo. Dan is het toch fijn dat hij niet tussen de treden door omlaag kan kieperen. In al zijn onstuimige enthousiasme en met zonder veel profiel op zijn gladde voetjes, in combinatie met de gladde houten treden. Want het zou niet de eerste keer zijn dat hij een bijna fatale uitglijder maakt op een open trap. Daar zitten we dus safe. Maar. Wel ontbreekt er momenteel nog een balustrade, om de zoldervloer en het gapende trapgat van elkaar te onderscheiden. En het was precies die plek, praktisch de rand van het ravijn, waar Rover in al zijn onschuld op afstevende. Met mijn hart in mijn keel nam ik de laatste drie treden tegelijk en dook in een waas van angst op mijn nietsvermoedende hond af. Godallemachtig, dit had zomaar heel anders af kunnen lopen!

Zijn witte haren en mijn zwarte jas ten spijt plukte ik het beest in één beweging van de grond en drukte hem stevig tegen me aan. Volgende keer toch maar niet meer de riem vergeten. Tu tudu, tu tudu, tu tudu, tu tuduuuu.

2 opmerkingen:

Nicolette zei

Pffft, net op tijd... Een ongelukzit in een klein hoekje! Onze hond is door een stom ongeluk aan zijn eind gekomen. Hond lag naast een fiets, poes springt van schuur op muur op fiets op de grond en de fiets valt op de heup van onze hond. Heup volledig uit de kom en opereren had geen zin. (bij honden is ie er dan nl zo weer uit, en weer uit, en weer uit...) Dus een spuitje gegeve. Kan er nog om janken...

Irèneke's wereld zei

@Nicolette: hoi!
Oh getver wat een verhaal... Kan me voorstellen dat je je daar nog rot om voelt zeg.