vrijdag 29 mei 2009

Ik ben geen winkel, zei ik nog

Mag ik, ondanks het prachtige weer en het vooruitzicht op een heerlijke week vakantie, even heel diep zuchten? *zucht*

Ten eerste voor mijn gemarktplaats. Dat schiet voor geen meter op. Met de verhuisfinish in zicht zijn we zo zoetjes aan op aan het ruimen. Marktplaats, kringloop, stort; dat is de hoofdindeling. Afgelopen maandag kwam een of andere besnorde kabouter een oude autoradio ophalen. Het geval deed het nog prima, met cd-speler, helemaal leuk. Voor het luttele bedrag van 15 euro kon hij nog best een ronde mee. Het ding bleek een hit want er werd geboden, gemaild en zelfs om elf uur 's avonds voor gebeld. Ik dacht dat ik ongeduldig was, maar sommige mensen kunnen blijkbaar niet slapen voordat ze weten of ze het marktplaatskoopje van de dag hebben gescoord. De kabouter was echter degene die het eerst kwam en dus mocht malen. Het obscure mannetje mat tot mijn neus en was gehuld een dikke wolk sigarettenrook. Altijd fris. Of hij de radio eerst even mocht proberen, want vorige week had hij er eentje gekocht en die bleek het bij thuiskomst niet te doen. Tuurljk, ik ben de beroerdste niet. Ook al had hij me gerust op mijn blauwe ogen kunnen vertrouwen, want ik verkoop geen rommel. Zoals verwacht begon het apparaat gelijk te spelen en blij viste de gnoom zijn beursje uit zijn kontzak. "Ik kan niet wisselen, ik ben geen winkel," zei ik nog. "Ja, ik ook niet. Ik heb alleen een briefje van twintig, een van tien en twaalf euro negentig aan kleingeld." Ter illustratie liet hij me een blik in zijn portemonne werpen. In plaats van te opperen dat hij me best twintig euro voor die prachtige, het waard zijnde radio kon geven, rolde ik met mijn ogen. En dacht bij mezelf dat hij dan niet zonet nog snel in zijn barrel naar de Lidl had moeten rijden. Om daar zijn laatste vijfje aan een pak merkloze shag uit te geven. "Geef me die twaalf euro-nog-wat maar!" sprak ik zuchtend. Ik wilde gewoon dat hij weg ging, met zijn eau-de-shag.

En gisteravond zou een deerne voor het slaapmatje komen. Een echte Nomad voor de bodemprijs van vijf euro. Maar we zagen noch hoorden niemand. Mijn mailtje of ze het soms niet had kunnen vinden gisteren, werd beantwoord met dat ze rond zeven uur meerdere keren tevergeefs op de bel had gedrukt maar niemand de deur open deed in Maastricht. Ja gek hè, als je daar niet moet zijn?!

Ik ben er onderhand klaar mee. Wat mij betreft schrappen we de categorie marktplaats en laten we alles ophalen door de jongens van de kringloop. Daar kun je tenminste van op aan.

Ten tweede voor mijn zonnebril. *zucht* De zonnebril-op-sterkte waar een vloek op lijkt te rusten. Al op 6 mei zocht ik hem uit maar ruim drie weken later staat hij nog steeds niet op mijn neus. Te fonkelen en te schitteren. Want het tutje dat me toen hielp bestelde onverhoopt de verkeerde glazen. Namelijk oranje in plaats van bruine. En aangezien we niet meer in sixties leven kon ik daar geen vrede mee hebben. Ik leek welhaast een Wuppie als ik hem op had. Daar was de eigenaar van de brillenzaak het gelukkig mee eens en hij beloofde het op te lossen. Mooi! Al die tijd niks meer van gehoord dus vandaag leek me een mooi moment om eens vrijblijvend binnen te lopen. Kijken hoe het ermee stond. Het tutje wist mijn naam nog en kwam even later aanlopen met een houten bakje in haar ene hand. Daarin lag mijn kekke zonnebril. Met de verkeerde glazen ernaast, een nieuw exemplaar erin en een afgebroken nieuw glas in haar andere hand. Ja oeps, foutje. Was met het slijpen gebeurd. Ze ging een nieuw glas bestellen en ik moest rekenen op een weekje. "Maar ik zal er spoed op zetten!" sprak ze zalvend. Wel ja, nog maar een weekje extra. En ik had nog wel zo gehoopt hem met Pinkpop te kunnen dragen. Opdat ik ook wat zou kunnen zien daar op het podium, en niet hoef te gissen naar bontgekleurde op en neer hupsende schimmen. Leider...

3 opmerkingen:

Nicolette zei

En als je dan eindelijk de goede glazen in je bril hebt is de zomer al voorbij en de zon verdwenen...
Een petje op je hoofd dan maar met Pinkpop...

Madelief zei

Nou ja, leuk zo'n zus die precies weer hetzelfde wil zeggen als ik...
Dan maar over marktplaats: wij hebben ook onze halve huisraad er op gezet en af en toe snap je niet dat mensen om die paar rotcenten nog moeilijk gaan lopen doen.
Om het uiteindeljk kwijt te raken is een echt een kwestie van lange adem hebben...helaas.

Lydia zei

Ik kan me helemaal inleven in je marktplaats verhaal... zelf ben ik een echte markplaats freak (zowel verkopen als kopen) maar ik heb de meest slechte ervaringen met VERKOPEN! Laatst had ik een keurig net opgedoft stel dat onze complete tuinset wilde kopen voor een habbekrats maar bij nader onderzoek bleek er een klein scheurtje in 1 van de stoelen te zitten. Dus toen zag het keurig opgedofte stel er toch maar vanaf. Van die lui die voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten...koop dan NIEUW!