dinsdag 5 mei 2009

Pensioenperikelen

Kijk, dat is het voordeel van te werk gesteld zijn bij de overheid. Opnieuw verplicht een dagje vrij! (Ook al is de keerzijde van de medaille dat zo'n niet facturabel dagje je als zelfstandige omzet kost. En dat is dan weer een nadeel van niet in loondienst zijn. Maar volgens Sjoerd is dat ook het enige en weegt het bij lange na niet op tegen alle voordelen.) En dus hingen we vandaag andermaal de pensionado's uit. Een gedegen voorbereiding is het halve werk voor straks, zeg maar.

Voor we ons helemaal konden overgeven aan de relaxstand stond eerst nog een tripje naar de bank op het program. Om alle lopende zaken weer eens door te nemen. Altijd lachen. Vooral toen het gesprek op initiatief van de bankmevrouw richting pensioenopbouw werd gestuurd. Want dat vakje was nog niet aangekruist in ons dossier. En zij was erop gebrand haar producten te verkopen. Een appeltje voor de dorst (of tegen die tijd het meer noodzakelijke brood met beleg?) voor later. En een financiële oplossing voor de nabestaande, mocht ons dynamisch duo vroegtijdig worden opgesplitst in team Hemel en team Aarde. Ik zuchtte al eens diep en keek met een schuin oog naar Sjoerd. Het was wachten op het juiste moment om haar verkooppraatje te pareren. Dat kwam na haar antwoord op mijn vraag. Wat er met mijn opgebouwde potje zou gebeuren op het moment dat ik besloot de pijp aan Maarten te geven. Ja, dan was het weg. Verdampt. En had niemand er nog wat aan. Behalve de bank. Want de een z'n dood is de ander z'n brood. Ik nam opnieuw een teug lucht en gooide 'em eruit. Dat de kans dat ik ouder word dan Sjoerd statistisch gezien erg klein is, met een gemiddelde levensverwachting van 35 jaar. En dat er voor Sjoerd qua financieen vrij weinig verandert als ik er niet meer ben. Dat alles maakt het in mijn (onze) ogen vrij zinloos om een hoop te gaan oppotten voor het theoretische geval dat. Bij de bankman, die in het begin van het gesprek al eens voorzichtig informeerde hoe het ook alweer zat met mijn dagbesteding en bron van inkomsten - er was iets blijven hangen van tijdens het vorige gesprek - viel het kwartje. Afkappen die handel. Veel te pijnlijk. Met name voor hun.

De rest van de dag besteedde ik aan zoeken. Naar de scheermesjes voor Sjoerd die ik maandag in de namiddag bij de supermarkt kocht. Althans, dat zou ik zweren. Gezien het (weliswaar ook verdwenen) kassabonnetje en de verkregen koopzegels (die ik wel in mijn handtas vond). Maar ik kan ze nergens meer vinden. Ik heb het hele huis op z'n kop gezet. Ben alle onlogische plekken, als in de diepvries en onder de bank, af gegaan. Ze lijken verdampt. Zeker ook vroegtijdig met pensioen gegaan.

4 opmerkingen:

Cash en Els zei

Jahhh, dat kennen we, de verkooppraatjes van de bank- meneren en dames. Ze zijn super snel en rad van de tong tot je zegt waar het op staat dan zitten ze te stamelen en weten niet hoe snel ze naar een ander onderwerp moeten overstappen.

Hihi, scheermesjes wellicht in het boodschappenkarretje laten liggen??

Groetjes, Els

Linda zei

idd wat moet die mevr zich lullig gevoeld hebben...

Linda zei

Grrr... die verkooppraatjes bij de bank (of waar dan ook). Ik beslis zelf wel of ik iets wil gaan kopen of niet en dan beslis ik ook wel dat ik het ga uitzoeken en waar en hoe en wanneer enzo...

Enneh, stoppeltjes prikken wel, maar kunnen ook wel stoer staan :-) .

sam zei

hi nice blog you got good jog i like it, i hope you will join my blog so we can be friends.