dinsdag 19 mei 2009

Wat gruist er door het blaasgewas?

Volgens afspraak meldde ik mij vandaag opnieuw met een potje hondenplas in de dierenartsenpraktijk. Om te zien of de antibioticumkuur afdoende zijn werk had gedaan en Rover officieel beter kon worden verklaard. In mijn beleving was Rover al snel weer zijn oude vertrouwde zelf, getuige het rap herstelde plaspatroon en zijn niet bijzonder letharigsche gedrag. In elk geval niet lethargischer dan anders. De helder gele vloeistof in het aanstonds tweede weg te gooien tupperware bakje bevestigde dat vermoeden.

Toch riep de dierenarts me binnen in zijn spreekkamer, nadat hij de over een glazen plaatje uitgesmeerde urine uitgebreid onder de microscoop had bestudeerd. Het goede nieuws was dat de ontsteking weg was. Het pillenkuurtje was dus succesvol geweest. Maar in vergelijking met vorige week wemelde het in zijn plas, en dus in zijn blaas, van de kristallen. Blaasgruis. Ach en wee. Want dat blaasgruis gedraagt zich als haarscherpe scheermesjes die de binnenkant van de blaas genadeloos te grazen nemen. En op die manier nieuwe ontstekingen veroorzaken. Ander voer zou de truc moeten zijn. Over zes weken kan ik een derde tupperware bakje inzetten om des honds plas aan een microscopische inspectie te laten onderwerpen. Alles voor het manneke.

Geen opmerkingen: