woensdag 3 juni 2009

Dokter Ting Ting

In het suffe stofnest dat de medische wereld heet, is hij een buitengewoon verfrissende verschijning. Altijd te laat maar beslist het wachten waard. Want áls hij er dan aankomt...

Zijn witte jas wappert woest om hem heen als hij op zijn blitse schoenen de trap afdendert. Alsof hij de trein moet halen, zo snel sprint hij naar beneden. Tot hij bijna beneden is. Dan remt hij abrupt af. Het laatste treetje neemt hij namelijk springend. Met de benen strak naast elkaar, de knieën recht. Vervolgens kijkt hij een moment triomfantelijk om zich heen en huppelt dan weer met gezwinde spoed naar de afsprakenbalie. Even later hoor ik mijn naam. We schudden handen, hij verontschuldigt zich voor de vertraging van een uur en in eendenpas rennen we over de lange gang naar een lege spreekkamer. Aldaar staat de computer steevast uit. Heel energiezuinig en reuze besparend en alles maar ook meteen de verklaring waarom zijn spreekuur immer uitloopt. Want voordat dat ding is aangezwengeld (en hij zijn inlogcodes bij elkaar heeft verzonnen), hebben wij ruimschoots de tijd gehad om bij te praten. Over alles. Gewoon ontspannen koetjes en kalfjes.

Vandaag passeerde Pinkpop de revue. Hij vroeg of ik Krezip had gezien. En The Ting Tings. Mijn gezicht stond al in de blijstand, maar na deze vraag kreeg ik mijn mondhoeken helemaal niet meer omlaag. The Ting Tings! Nou vraag ik je. Welke arts weet van het bestaan van dat duo?! Geweldig toch? Na een stief kwartiertje verscheen dan eindelijk mijn dossier op het beeldscherm en daar werden we beiden nóg blijer van. Want dat mijn pompje naar behoren functioneert vermoedde ik al. Vrijwel altijd goede uitslagen met vingerprikken, ze komen nooit meer boven de tien uit. Ik zou niet meer terug willen naar spuiten met de pen, ik zweer het. Maar dan is het toch fijn als dat ook uit de officiële bloeduitslagen blijkt. Vol ongeloof staarde ik naar het onbeduidende rijtje letters en cijfers voor me. Achter HbA1c stond 6.0. Terwijl het de vorige keer nog 7.6 was. YIEHAAAA!

Getweeën sprongen we op, hieven That's Not My Name aan en dansten uitgelaten de kamer door. Nee, da's natuurlijk niet helemaal waar. Maar het bloedprikken mocht ik wel echt overslaan. "Het is gewoon goed!" sprak hij tevreden. En zo is het.

4 opmerkingen:

Tamara M. zei

Wat goed dat je pompje zo goed werkt!!! Kan je nu ook weer meer eten, hoef je er minder op te letten? Ik vind eht echt super voor je!! Maar ik ben zelf nog steeds blijer met pen;)

Anoniem zei

Nou da's idd een héle hippe dokter zeg!!
Lekkerrrrr dat de pomp naar behoren werkt,super,ik doe ook ff een huppeldansje voor je ;-)

Grts,Kitty X

Elke zei

Gewoon goed is super!!

Irèneke's wereld zei

@Tamara: ik hield al nooit rekening met de hoeveelheid van mijn eten hoor. Honger is honger, snaaizin is snaaizin.
Wel is het zo dat ik met de pomp minder insuline nodig heb dan toen ik nog met de pen spoot. De dok legde het als volgt uit:
Als je niet goed bent ingesteld ben je ongevoeliger voor insuline en heb je er meer van nodig. Zodra je wel goed bent ingesteld raak je ook gevoeliger voor insuline en heb je er minder van nodig. Doordat ik nu beter ingesteld raak, ben ik nog steeds mijn basaalstand af aan het bouwen. Het gaat weliswaar om kleine hoeveelheden maar als het goed is maken die wel het verschil tussen hypo's en iets hoger maar nog steeds goed. Het blijft sowieso altijd zoeken. Want als er een infectie speelt gaat je insulinebehoefte ook weer omhoog.
Jeetje, zoveel woorden heb ik er nog nooit aan vuil gemaakt. Ik lijk wel een voorbeeld patiënt! :-)
Wil je ook nog mijn huidge verbruik weten? Komt het! Basaal 13.8 eenheden per 24 uur. Bolus 1.5 bij ontbijt en 1.5 bij avondeten. Lunchen doe ik meestal niet omdat ik vrij laat ontbijt. Totaal dus 16.8 eenheden Novorapid.

@Kitty: het is een schat, echt waar! Cool dansje trouwens! :-)

@Elke: Precies!