dinsdag 2 juni 2009

Het leed dat vogels heet

Hoe het komt weet ik niet, maar elk voorjaar crasht er wel een vogel tegen ons slaapkamerraam. En dit jaar zelfs twee.
Een paar weken geleden dacht een jonge merel dat hij dwars door het dubbele glas heen kon. Een doffe knal en een vette vlek op het raam waren het resultaat. Het eerste half uur zat het onfortuinlijke hoopje veren verdwaasd voor zich uit te staren, daarna ging hij te voet op verkenning door onze tuin. Als een havik hield ik hem in de gaten. Hij hupste van de ligbedden naar het schuurtje en soms verstopte hij zich in de buxushaag. Op een bepaald moment was ik hem kwijt. Ik hoorde een hoop gerommel en gefladder in het schuurtje maar kon geen vogel ontwaren. Mijn ogen scanden de planken van het metalen opbergrek van boven naar beneden. Toen sloeg mijn hart over. Daar zat hij! Me recht aan te staren. Een luide gil ontsnapte uit mijn keel. Niet lang daarna spotte ik hem ineens op het dak van het schuurtje. Dat betekende dat hij nog gewoon kon vliegen, ondanks die dreun. Tevreden durfde ik hem te laten gaan. Het zou vast goed komen met mijn mereltje.

Afgelopen vrijdag was het opnieuw raak. Hetzelfde raam en een nieuwe vette vogelvlek als bewijs. Dit keer betrof het een jonge koolmees. En daar heb ik sowieso een slechte ervaring mee. Met knikkende knieën begaf ik me naar de pechvogel. Ook dit diertje zat stilletjes op de stenen en de eerste gedachte die bij me opkwam was dat deze het niet ging redden. "Het is de natuur zegt haar man," zoals Claudia het zo treffend bezingt. Ja ja. Maar ik zit er mooi mee!

Groot is dan ook mijn verbazing dat het wurm anno vandaag nog steeds leeft. Luid kwetterend hupst het bedreven door onze achtertuin, op zoek naar koolmeeslekkernijen om in leven te blijven. Vooralsnog behoorlijk succesvol, dus. Vliegen wil nog niet zo lukken en het is de vraag of dat er überhaupt nog van gaat komen. En hoe dat dan verder moet, in de liefde en zo. Want vleugellamme partners zijn vast niet in trek bij zijn of haar soortgenoten. Maar dat is voor later zorg. Zolang het beestje leeft leeft het. En pijn lijkt het niet te hebben. Het is zelfs een behoorlijk brutaal ding als je het mij vraagt! Want terwijl Sjoerd zich vanmiddag uit de naad werkte in de garage (opruimen met hoofdletters!) en ik een stroom verhuisbedrijfaccountmanagers te woord stond, besloot het nieuwsgierig aagje eens binnen in huis op onderzoek uit te gaan.

Ik had het hem ook wel heel makkelijk gemaakt, dat moet gezegd. De achterdeur stond wagenwijd open en ook de pui in het kantoor was helemaal open geschoven. Maar wie verwacht nou een naar binnen wandelende vogel? Vrijmoedig scharrelde hij via de keuken naar de woonkamer. Onder de kast door, over de kluwen stroomkabels, langs de stoelpoten, op een knuffel van Rover, onder de hoekbank. Toen was ik het loeder kwijt. Koortsachtig begon ik aan het logge gevaarte te schuiven. Enerzijds bang het gevederde diertje met een ferm rukje te vermorzelen, maar anderzijds dat het mormel mijn hele inboedel van schrik ging onderkakken. En de hulp komt pas over een week! "Je moet achter hem gaan lopen, dan drijf je hem vanzelf naar buiten!" deed Sjoerd vanuit de garage een duit in het zakje. Maar die verrekte vogel was compleet stuurloos. Onder hysterisch gefluit en driftig gewapper met de tvgids lukte het me uiteindelijk om de rekel heelhuids naar buiten te bonjouren.

Wat een avontuur weer. Maar het is een buitengewoon cool meesje, dat moet gezegd.

8 opmerkingen:

Madelief zei

Lijkt me enig zo'n koolmeesje met een vlieg-dwarsleasie. Ik zou hem straks meeverhuizen hoor!
Maar wel apart dat ie vanaf vrijdag dus al niet meer kan vliegen...

Linda zei

Wat een gedoe hè, met die vogels.

Niet om roet in het eten te gooien, danwel zwart te kijken danwel negatief te doen ofzo.
Maa de kans dat een niet vliegend vogeltje voer wordt voor ... laten we zeggen een poezebeest, is wel vrij groot.
Aan de andere kant. Als je ´m naar een dierenarts zou brengen, als je dat al zou doen (of de dierenambulance zou bellen) is de kans weer groot dat ie ingeslapen wordt.

Ik zeg dubio. Nog even lekker leven en wellicht een gruwelijke dood, of nu al hemelen op een wat humanere manier.

Zwartgallig of realistisch?
Of had ik gewoon m´n mond moeten houden / niet moeten typen ... had natuurlijk ook gekund. Pfff.

Linda zei

Nah, en dan krijg ik als woordverificatie ding: coleve.
Cool leven ?

Lijkt me duidelijk.

Miranda zei

Ooh, wij hadden het ook in de USA, daar hadden we een huis met een woonkamer van 5 meter hoog en ramen tot aan het plafond (handig met schoonmaken :S). Maar ook daar regelmatig vogels die naar binnen wilden vliegen, meestal met dodelijk afloop. We kwakten ze dan zo, hup, met een schep over de schutting het stormkanaal in. Na een tijdje hadden we een hele verzameling van vogelafdrukken bij elkaar gespaard. Gatver...

NOVY zei

Ik wou reageren op het leuke 'cool meesje'. Maar ik lees net je laatste tweet. snif.

Elke zei

Wij hadden hier onlangs ook een vette vogelplek op het raam, van een duif! Geen idee of ze het gered heeft of niet, met onze 2 katten hier..

Jammer dat jullie koolmeesje er niet meer is, maar wat een unieke ervaring heeft die gehad, zomaar een wandelingetje door een 'grote mensen-huis'!!

Irèneke's wereld zei

@Madelief: hahaha, vlieg-dwarsleasie. Da's een goeie!
Meeverhuizen hoeft niet meer. Gisteren is hij gehemeld. :-(

@Linda: ik snap wat je bedoelt hoor. Is niet negatief doen of zwart kijken. Is gewoon reeël. Mijn vader heeft vroeger een opvangcentrum voor in beslag genomen vogels gehad (ja dat bestaat!) en zodoende nogal vogelervaring. Als een vogel het in zijn ogen niet ging redden en/ of pijn had brak hij zonder pardon met een duimbeweging het nekje. Bruut zou je denken. Maar de vogel was wel beter af.
Mooie woordverificatie trouwens! En een cool leven heeft hij vast gehad. Veel avontuurlijker dan al die andere dertien in een dozijn koolmeescollega's! Live fast, die young. Zoiets?

@Miranda: "We kwakten ze dan zo, hup, met een schep over de schutting het stormkanaal in." Dat is ook een manier... :-) Ik denk dat onze achterburen niet blij waren geworden als ik het dode vogeltje zo over de muur had geslingerd. Ach, wij gaan toch weg!
5 Meter hoge ramen?! Wow!

@Novy: dank voor de condoleances... ;-)

@Elke: ieuw, duivenvlekken lijken me heel goor. Ik vind levende duiven al smerig. Laat staan dode.
En inderdaad, deze mees heeft tenminste wat uit het leven gehaald!

Miranda zei

Ja joh, handig met zemen... not!