zondag 7 juni 2009

Naar de film in m'n winteruniform

Eindelijk, het is bijna zomer. Die zomer waar we met z'n allen zooo lang naar hebben uitgekeken. Die zomer vol warme beloftes. Van urenlang zon, gebruinde benen, wapperende rokjes en sokkenloze slippers. En wat doet de temperatuur? Die gaat gewoon lekker zakken. Richting vrieskou. Mensenkinderen dit is toch niet meer normaal?! Dat ik begin juni nog steeds in mijn dikke, bijbelgordeliaanse, zwarte kousen rondloop. Met sokken eronder en knielange laarzen erover. Da's mijn winteruniform! Ik heb het geprobeerd hoor, met blote voeten in kittige ballerina's stug de junikou trotseren. Maar na drie dagen blauwbekken en het risico op wat-niet-allemaal was ik het beu. Houdoe zomergarderobe, welkom winterkloffie. Inclusief magnetronsloffen en fleecedekentje op de bank. Het is te gek voor woorden.

Tot overmaat van ramp - van mijn humeur dan, want de tuin kon het eigenlijk goed gebruiken, wat indiceert dat het de afgelopen tijd best warm moet zijn geweest maar op miraculeuze wijze uit mijn korte termijngeheugen is weggevaagd, zou dit een eerste aanwijziging zijn voor dementie? - ging het vanmiddag ook nog regenen! Naaa, hoe verzinnen ze het zeg? Om er toch een fijne middag van te maken, want wij zijn niet voor één gat te vangen, pikten we een filmpje. Angels and Demons. En 's middags naar de bioscoop gaan is relaxt zeg! Geen klierende prepubers die drukker zijn met hun vibrerende hormonen en alles met een hartslag jonger dan zestien dan met de getoonde beelden op het reusachtige beeldscherm. Geen ellenlange rijen met kauwgom smekkende, naar rook ruftende medemensen voor de kaartjeskassa's waar er minstens vier van zijn maar altijd slechts twee geopend. Gewoon rustig een plaatsje zoeken, geen popcorn uit je nek hoeven pulken en eenvoudig wegzakken in het verhaal.

Het verhaal naar het boek van Dan Brown, dat ik enkele jaren geleden las, maar waarvan de inhoud me niet meer helemaal helder voor de geest stond. Het was iets met de deeltjesversneller van het Cern, een uitgesneden oogbal, een hoop in het rood gestoken kardinalen, een duizelingwekkend aantal kerken, natuurlijk een rode draad van symboliek geïnterpreteerd door Robert Langdon-met-het-Mickey-Mouse-horloge-waar-ik-er-ook-een-van-heb (bewaar ik voor een andere keer!) en een nogal spectaculair einde in de vorm van een oerknal met een parachutesprong. Of zoiets. Ik kon het dan ook niet helpen om elke verhaallijn op het witte doek te vergelijken met die in het boek. Alleen wist ik dus niet meer precies hoe het zat. En dat maakte het er dan weer niet helderder op. Toch vond ik de film leuk. Leuker dan zijn voorganger, The Da Vinci Code. Het verhaal van zowel het boek als de film sprak me meer aan.

1 opmerking:

Linda zei

Die staat ook nog op mijn verlanglijstje.
Ik vond allebei de boeken helemaal geweldig, maar ook de Bernini iets beter.
Alleen die parachutesprong ... hmm ... dat was wel even een YEAH right-moment.
De rest, deeltjesversneller, oogbal etc etc ben ik allemaal vergeten. En daar ging het natuurlijk eigenlijk om. Vast.