woensdag 10 juni 2009

So much for a dull wednesday

"Oh, het wordt dus weer zó'n week," dacht ik nog toen ik beschamend laat wakker werd vanm... Zo'n na-de-vakantie-week waarin ik tot niks kom. Niet vooruit te branden. Zo'n week waarin ik 's nachts veel te laat naar bed ga en overdag alleen maar loop te lamballen. Laverend tussen de computer en de computer.

Ik zat dan ook nog met de slaap in mijn ogen achter de, juist, computer toen de telefoon ging. Mijn moeder. Met de mededeling dat het niet zo goed ging. Dat ze net weg was uit het ziekenhuis in Ede en nu op weg naar dat van Roermond. Want haar linker achillespees was afgescheurd. Ja, dat krijg je er ook van. Als belegen vrouwen die al in geen jaren meer op het veld gestaan hebben worden gevraagd om asje- asje- asjeblieft mee te doen met het jaarlijks volleybaltoernooi van het werk. Dan liggen dit soort ongelukken op de loer. Al tijdens de eerste wedstrijd, ze stond amper vijf minuten in het veld, gaf de pees de geest. Het ging nogal luid van ratsj en vlak daarna stortte mijn moeder ter aarde. De volgende tien minuten vloekte ze de hele sporthal bij elkaar, aldus een collega. Kijk, da's mijn moeder! Vloeken in het hol van de leeuw. De diagnose was rap gesteld. Haar voet kon wel nog omhoog maar zodra ze hem omlaag wilde bewegen ontstond er een deuk onder haar kuit. De orthopeed in het Edense ziekenhuis wilde juist zijn armen gaan scrubben om de losse eindjes aan elkaar te knopen toen mijn moeder ingreep. Dat het infrastructureel gezien wellicht handiger was om dat in Roermond te laten doen. En daar had ze een punt.

Anderhalf uur later parkeerde ik mijn bolide op de parkeerplaats van de EHBO. Fris gewassen, met geföhnd haar en voorzien van een subtiel laagje make up. Voor sprayen was geen tijd meer. Het was het een of het ander. En ja, dan kies ik toch voor de apetijtelijke optie. Mijn moeder zat er iets minder hüpsch bij, in haar rolstoel en met het linkerbeen tot onder de knie in het gips. Het was wachten op het oordeel van de orthopeed. Of en wanneer er geöpereerd ging worden. Na een poosje kwam hij, met het hoofd omlaag en de blik op zijn schoenen gericht, binnengeschuifeld. Wat is dat toch met veel artsen? Dat schuchtere, dat contactgestoorde? Waar in hemelsnaam zijn de George Clooney's en John Carter's gestationeerd? De grijsaard murmelde wat over diagnose en behandeling en stelde voor mijn moeder ter plekke te helpen. Onder plaatselijke verdoving, opdat ze met een gerepareerde pees en een nieuw gipsen been gelijk weer naar huis kon. "Ik heb het niet zo op spuiten!" miepte ze. Haar doorgaans vrij grote mond verdween als sneeuw voor de zon en om er nog een schepje bovenop te doen opperde ik of ze dan meteen wat hechtdraad door haar mondhoeken konden halen. Opdat de verhouding mond - hart wat beter in balans kwam. Ik kreeg niet eens een por met een kruk.
























Even later lag ze op haar buik op de snijtafel. Haar been zat verstopt onder blauwe lakens en haar van witte knokkels voorziene handen omklemden knijpend die van mij. Ik vond het wel aandoenlijk. Hoe vaak heeft mijn moeder niet zo met mij gezeten? Het was natuurlijk hartstikke rot voor haar, maar ik vond het fijn dat ik nu eens iets soortgelijks terug kon doen. De mannelijke collega die haar de hele dag had geëscorteerd (en zich vreselijk schuldig voelde omdat uitgerekend hij enkele weken geleden smekend op zijn knieën voor haar had gelegen om haar over te halen zich aan te sluiten bij het sterrenteam) zat ondertussen braaf naast ons op een stoel. We grapten wat, we ginnegapten wat en ik vroeg of mijn moeder bij thuiskomst ook kersenvlaai met cola beliefde. Net als vroeger. Inmiddels lag haar been in volle glorie open en vroeg de gortdroge geneesheer of we soms een kijkje wilde komen nemen. Zo'n kans kregen we immers niet dagelijks, stelde hij. En dus hingen we niet veel later boven mijn moeder's rampgebied. Een interessante anatomische les volgde. "Kijk, hier zie je de losse eindjes," sprak hij met het lillend vlees in zijn operatiehaakjes. We mochten nog net niet zelf een hechtinkje zetten, zo werden we erbij betrokken. Wel mocht mijn moeder's collega andere klusjes opknappen. Namelijk de stand van de operatielamp verstellen "iets meer naar rechts, op de wond" en de gsm van de arts beantwoorden "zeg maar dat ik over twintig minuten klaar ben". Vrij apart. Ik fotografeerde er intussen lustig op los. En bedacht me dat we voor het behangklusje op zoek moeten naar een alternatief. Nog vrijwilligers?

6 opmerkingen:

Anoniem zei

Ach gos wat sneu voor je moeder!!
De lachende collega op de achtergrond....héééél meelevend,whahaha.

Je had iig geen dull wednesday,thanks to Mum.

xxxKitty

Nicolette zei

Gelukkig hebben jullie de foto's nog...
Heerlijk om boven een verse wond te hangen, maar het gaat ws nog wel even duren voor je moeder weer rond kan huppelen.
Wat een toestand zeg, succes met de verzorging van mams.

Valez zei

Wens je moeder beterschap!

En misschien handig om een waarschuwing te plaatsen voor mensen die niet zo goed tegen open wonden kunnen. ;-) Ik zelf vind het een erg boeiende foto. Ik denk niet dat veel mensen een foto hebben van een dergelijke ingreep. :-)

sandra zei

En wat betreft het verdere verloop van de volleybalwedstrijd. We zijn doorgegaan met 4 man en hebben uiteindelijk de 1e plek behaald. Want waar krijg je meer wilskracht van dan wanneer twee spelers uitvallen vanwege zo'n opmerkelijke blessure.
Beterschap Henny en geniet van de kampioensvlaai.

Madelief zei

Ik begrijp je moeder volkomen: ik heb het sinds vanmiddag ook niet echt meer opspuiten...

Irèneke's wereld zei

@Kitty: hij lachte als een boer met kiespijn hoor. Het woord SCHULD stond met flikkerende neonletters boven zijn hoofd geschreven. Zie je net niet op de foto. :-)

@Nicolette: dank je. Ze moet zes weken gips waarvan de eerste twee echt niks kan. "Het is net of ik weer thuis woon," zei ik al grappend tegen Sjoerd.

@Valez: hoi! En zal ik doen.
In klein formaat vond ik de open wond wel meevallen. Als je niet weet wat het is ga je er niet van over je nek.
Het was net een live uitzending van Ingang Oost!

@Sandra: gefeliciteerd! En de kampioensvlaai was lekker!

@Madelief: wat had jij nou precies? Iig beterschap!