vrijdag 25 september 2009

Hoe ik me even verwant voelde aan Michael Jackson zaliger

Voordat ik naar de KNO-poli kon, moest ik eerst mijn ponskaartje laten vernieuwen. Want verhuisd en nieuwe regels over het burgerservicenummer dat erop behoort te staan. "En dan mag u ook nog even gaan zitten dan kan ik een foto maken," sprak de ponsdame neutraal. Verwilderd keek ik haar aan. Met mijn ongewassen kop haar en de bebloede tampon vol in mijn gezicht. "Ah nee, moet dat echt nu?" vroeg ik verschrikt. Ze keek me opnieuw aan en meteen zag ik haar blik betrekken. "Ach nee, sorry. Dat hoeft nu niet nee. Sorry, ik vroeg het op de automatische piloot. Het mag wel maar het is niet verplicht." Opgelucht vertrokken mama en ik naar de poli. In de lift grinnikten we nog na. Even stelde ik me voor hoe wijlen Michael Jackson (of Michael Jackson zaliger, zoals ze dat hier zo mooi omschrijven) zich meer dan eens moet hebben gevoeld. Alleen werden zijn neustampons vast per operatie kleiner. Ik vermoed dat hij zich na zijn laatste nosejob prima kon helpen met een O.B. mini.

Zoals gebruikelijk in een ziekenhuis spendeerden we meer tijd in de wachtruimte dan in de behandelkamer. We lazen wat overjarige vakliteratuur, waarin Jan en Yolanthe nog gewoon samen waren, net als de Toppers. Those were the days. Langzaam stroomde de wachtruimte leeg en gestaag groeiden mijn zenuwen. Want hoeveel pijn ging de geboorte van mijn maximaal opgezwollen en stevig opgedroogde tampon doen? En ging de hele bliksemse handel door al dat trekgeweld niet opnieuw bloeden? En dan dat dichtbranden van die vaatjes...

Na een uur wachten werd ik uit mijn lijden verlost. Het verwijderen van de homp gaas was minder pijnlijk dan het inbrengen en godzijdank bleef een nieuw bloedbad uit. Met zo'n mijnwerkerslampje op haar hoofd en zo'n taps tuurtuutje in haar hand dook ze vervolgens af in de spelonken van mijn neus. Op zoek naar de haard van dit hele spektakel. Als ik geen peentjes hoefde te zweten was het ongetwijfeld een behoorlijk komisch gezicht geweest. Maar ik zat ondertussen te beven in de stoel, in de stellige overtuiging dat het helemaal mis was en vast nooit meer goed kwam. Zo ben ik. Immer positief. Ver de diepte in werd de bloedhaard pas getraceerd. Maar tot mijn eigen verbazing hoefde de boel niet eens dichtgebrand. Wel stipte ze het plekje aan met een of ander zuur. Een soort vaatjeskit of zo. Ook wist ze me te vertellen dat mijn rechter neusgat er voor CF-begrippen pico bello uitzag. Geen poliep te bekennen. In tegenstelling tot links. Maar zolang ik daar nog stug langsaf kon ademen was er geen reden tot ingrijpen. Als kers op de taart schreef ze me een honingzalfje voor. Daar mogen mijn neus en ik de komende twee weken lekker mee aan de slag. Hiephoi!


Weer thuis mocht mijn moeder aan de slag. Met mijn haar. Daar kon wel een schuimpruik overheen. "Je ruikt ook echt naar ziekenhuis," had ze op de heenweg in de auto gezegd. En dat terwijl ik even daarvoor wel degelijk in bad was geweest. Tot aan het köpke, dat wel. De moraal van dit verhaal? Een schoon vötje zegt dus ook niet alles.

8 opmerkingen:

Anoniem zei

Wat?Moeten ze in het MUMC nu ook nog 'n pasfoto van ons? Of was je in Heerlen? Beterschap met je neus!
Groetjes Sandra.

Esther zei

veeeeeeeel beter zo zonder tampon ;-)

Tamara M. zei

Je ziet er weer stukken beter uit zo:)

xxx

Irèneke's wereld zei

@Sandra: ik bedoel het Laurentius zkh in Roermond. No worries dus. :-)
@Esther en Tamara: dat dacht ik ook!

Toaske zei

Zo, dat was even een heftige bloedneus zeg.

Zeg 'ns hoe bevalt het in het nieuwe huis?

Madelief zei

En nu geen gerochel meer, begrepen?! ;o)

Wondelgijn zei

Jeetje.... wat een neus-avontuur heb je meegemaakt...! Brrrr.... Hoop maar dat alles nu voorbij is??
Gelukkig dat de tampon weer uit je neus verwijderd is! (met of zonder touwtje...? Ah, da's flauw, Wondel! Sorry...;-) )

Louise zei

Ik wilde het mega trendy wit gazen neusverband van M al opsturen, maar gelukkig is den tampon alweer verwijderd. Staat toch best beter.