zondag 20 september 2009

Nieuw seizoen, nieuw geluid?

Zondagavond, elf uur.
Zo. Onze twee weken zomervakantie zitten erop.
Twee weken waarin we niet echt weg zijn gegaan; weg als in met je pyjama en tandenborstel (en sprayspullen en pillendoos) in een ander bed slapen dan je eigen. Dat kwam er dit jaar helaas niet van. Door eigen toedoen hoor. En een gros angst. Voor dé griep. De Mexicaanse griep waar de lokale krant deze hele afgelopen zomer niks anders over heeft bericht dan dat het mega erg en loei gevaarlijk zou worden allemaal. Nou, doe mij volgende zomer maar weer gewoon een ontsnapte zwarte poema hier in de wijk. Kan ik tenminste met een gerust hart op vakantie. Want nu durfde ik domweg niet. Niet eens zozeer om in Zuid Frankrijk iets op te lopen, want dat kan in de supermarkt hier om de hoek immers ook. Maar als ik werkelijk ziek zou worden, wil ik mijn eigen ziekenhuis op niet minder dan twee uurtjes rijden binnen handbereik hebben en niet overgeleverd worden aan de ongetwijfeld kundige handen van een Franse arts. Met mijn gebrekkige du pain, du vain, du paturain-kennis van 's lands taal. En dus gingen we niet.

Vermaakt hebben we ons echter wel. Rundumhausen. Tuinesië. Costa del Jardin. En af en toe een uitje naar hier of daar. Figureren in een natuurfilm in Knokke, winkelen in Breda alwaar we onze bolide parkeerden op de Mols parking, dakloos de Mergellandroute rijden en zorgen dat de lokale horeca zich geen zorgen hoeft te maken over de economische crisis (om nog een ander sensationeel nieuwsgedrocht erbij te slepen).
Ook zochten we gordijnen uit, voor in de woon- en eetkamer. Waar ik bij het horen van de eerste prijsopgaaf een wegtrekker van kreeg. Grote grutjes wat ze voor een simpele lap stof al niet durven vragen tegenwoordig. Of waarom wij altijd gelijk tegen het mooiste aanlopen (wat uiteraard ook het duurst is) en daarna nooit meer iets vinden wat minstens net zo mooi maar een stuk vriendelijker geprijst is. *Zucht* Na keihard onderhandelen van mijn kant zijn de gordijnenboer en ik toch tot een schappelijke prijs gekomen en hopen we over een week of drie verlost te zijn van het levende etalage-effect als het 's avonds buiten donker is en wij spelen dat we een filiaal van de Bijenkorf zijn.
En we zwaaiden papa uit. Maar daar mag ik hier niks over zeggen. Want dan moet ik je doodmaken, zoals hij zelf altijd met een grijns verkondigt. Behalve dan dat ik best een beetje hem mis, soms.

Met het einde van de vakantie ga ik ook proberen weer wat regelmaat in mijn geschrijf alhier te krijgen. Of het dagelijks gaat lukken moet nog blijken en waarschijnlijk ga ik, zoals ik oorspronkelijk van plan was, niks meer oplepelen over de verhuizing en alles wat daarbij kwam kijken. Ik ben er wel een beetje klaar mee. We zitten er en het is goed zo. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de afgelopen schrijfloze maanden me erg goed zijn bevallen en dat het 'er een beetje klaar mee zijn-gevoel' ook betrekking heeft op mijn vertelsels op deze plek. Soms bekruipt me het gevoel dat ik na 4,5 jaar en ruim 1200 berichten alles wel zo'n beetje verteld heb. Ik wil ervoor waken te vervallen in een herhaling van zetten. Het laatste wat ik wil worden is een slap aftreksel van mezelf. Liever geen weblog meer dan de zoveelste slechte.

Dit alles roept twee keuzes op. Helemaal stoppen met bloggen of het over een andere boeg gooien. Andere onderwerpen bedenken, nieuwe invalshoeken zoeken. Kijken of er onder de stoflaag van routine nog wat fantasie verstopt ligt. Om het weer wat spannender te maken voor mezelf.
Vooralsnog kies ik voor de tweede optie. Een nieuw seizoen, een nieuw geluid?

6 opmerkingen:

Anoniem zei

Ik vind de 2e optie écht wel de beste ;-)

Grts,Kitty

Vita zei

Ik zie vooral mogelijkheden voor een nieuwe carriere. Als ik jou als personal shopper had gehad, hadden we nu misschien echte gordijnen in huis gehad. De vitrages aan punaises zijn namelijk vervangen door semi-handgenaaide vouwgordijnen. De offerte voor op maat gemaakte gordijnen in het poppenhuis haalde namelijk een week of wat van mijn leven af, maar D. en ik zijn beiden nul-assertief dus lieten we het er maar bij zitten. Ik had jou ook de helft van de bedongen korting bij de gordijnenboer kunnen geven, als je me daar bij het handje had gehouden. Geen enge griep hier in huis en verscheidene fijne ziekenhuizen met vacu-vin in de buurt.

(Ja, lekker blijven schrijven hoor. Ik ben zelf na jaren elders en nu 2,5 jaar Nuver ook een beetje "op" maar nog niet "klaar".)

(De woordverificatie voor mijn reactie is "preateat". Hmmm.)

Rummikub zei

Blijf!
Ik lees altijd stiekem met je mee en ben elke keer weer blij als er iets staat. Heb je dus de afgelopen weken wel een beetje gemist...

Miranda zei

Je was zo dichtbij, Breda notabene, en dan niet eens even langskomen voor een reallife ontmoeting tussen ons en onze Sjoerden... tsk.

Ook hier geen vakantie ivm enge griep toestanden en liever in de buurt van het ziekenhuis willen zijn. Krijg jij strakjes wel he vaccin zodra het er is??

Enne stoppen?? Dat kan echt pas na jullie grote dag volgend jaar, want daar willen we echt alles van meekrijgen natuurijk! En het is me toch leuk...zucht <3
(sorry Vita...)

Tamara M. zei

Ik vind ook de 2e optie het best, ik vind je blogs altijd superleuk om te lezen!

Dus, blijf en schrijf zou ik zeggen;)

xxx Tamara

Wondelgijn zei

Gewoon blijven schrijven, hoor!! Blijf je jong bij!! ;-) Hahahaha