zaterdag 24 oktober 2009

Dress me up

*Wedding Alert*
*Niet verder lezen indien heteroseksuele man en/ of trouwallergie*

Een aantal weken geleden zijn mijn mams en ik naar een bruidsshow geweest. Erg 'ieuw en ieks' als je er niet in zit, dat snap ik. Maar voor het gevoel en de visualisatie van zo'n mooiste dag uit je leven is het toch best handig. En daarom gingen we. Wat lacherig en met een instelling van ach we zien wel.

Er paradeerden twee mannequins door de winkel die af en aan liepen met trouwjurken om het bevallige lijf. Sommige jurken waren ronduit afzichtelijk, de meeste vond ik wel mooi, maar van geen enkel exemplaar ging mijn bruidenhart sneller slaan. De loopmeisjes bleken ook verzoeknummers te dragen, zo bleek toen een dame uit het publiek om een bepaald type jurk vroeg. En niet veel later mocht diezelfde dame de bewuste jurk zelf passen. Dat was genoeg om het vlammetje bij mijn moeder aan te wakkeren. "Wil je ook passen?" porde ze me enthousiast in mijn zij. Ze was nog net niet overeind geveerd om een van de verkoopsters aan haar jasje te trekken. "Nou, ik weet niet of dat wel de bedoeling is," sputterde ik voor de vorm nog wat tegen. Tot er een jurk voorbij kwam die me wel aansprak. "Wil je 'em passen, wil je 'em passen?" hijgde mijn moeder in mijn oor. Om vervoglens als een speer omhoog te schieten en zonder omhaal de aandacht op zich vestigde. Er ging gepast worden. En stiekem vond ik dat toch wel erg leuk!

De geshowde jurk bleek om mijn lijf te groot. Ook woog hij te veel, ik kon amper lopen. Omdat ik toen toch compleet in de passteigers stond besloten we er nog maar wat andere modelletjes tegenaan te gooien. En gelijk de tweede jurk was raak. Juiste maat, juiste pasvorm, juiste accessoires, juiste gevoel. Huh?! Beduusd maar blij verlieten we de winkel, de aantbetaalde jurk met mijn naam erop gespeld achterlatend.

Vandaag keerden we er weder. Dit keer in gezelschap van schoonzus en -mama. Want ook zij mochten onderdeel zijn van het jurkengedoe, had ik bedacht. Alleen was het door die vrijblijvende bruidsshow allemaal net wat anders gelopen. Ach ja, zo is het leven. Voor de vorm en de leuk hees ik me met hulp van verkoopster Irène (ja heus, hoe frappant is dat!) in verschillende japonnekes en schreed plechtig over het crèmekleurige tapijt de toeschouwers tegemoet. Met in mijn achterhoofd het gegeven dat de keuze allang gemaakt was. Die ene van toen. Die is het geworden! 20 Februari mag ik weer gaan passen.

Datum, locatie, getuigen, auto, jurk. Het begint al echt ergens op te lijken!

5 opmerkingen:

Madelief zei

Oh Súper! Nou je bent klaar met zoeken, die jurk wordt het gewoon dus! En ik ben (nogsteeds) verslaafd aan trouwjurken die in etalages hangen enzo, dus ik ben echt benieuwd!

Yvonne zei

Ik moet eerlijk zijn: je weet dat ik niet van plan ben ooit te gaan trouwen, maar ik heb toch iets met bruidsjurken...Zou er stiekem best eens in willen lopen en dan naast mn vader naar het altaar lopen en dat mijn vader dan in snikken uitbarst omdat ik zóóó mooi ben (ook al ben ik niet gelovig, dat hééft gewoon iets). Ik kan een bruidsjurk echt heel mooi vinden en ik weet ook zeker dat jij de mooiste hebt uitgekozen.
Stralende Irene in de mooiste jurk naast haar liefste lief, die dag wordt onvergetelijk voor jullie!

Vita zei

*is jaloers*

Anoniem zei

Oh leuk, wat goed dat je geslaagd bent! Ik ga vanmiddag weer. Ben twee weken geleden ergens geweest en een jurk blijft maar in mijn hoofd zitten. Dus ga vandaag met getuige Barbara nog een keer kijken.
X Marielle (B. uit P. van E.)

Nicolette zei

Alleen al om de jurk, zou ik het zo weer over willen doen!
Ik ben een broekenmeisje, maar trouwjurken... 't Is dat je er niet mee naar de buurtsuper enzo gaat, maar ik vind het enig!
Spannende tijd voor je, geniet er maar van en maak foto's... ja voor hier en dan weten wij alvast dat Sjoerd een enorme bofferd is... ik vertel niets door hoor...