dinsdag 13 oktober 2009

Gevallen, 1

Met bonzend hart holde ze weg. De dorre blaadjes op het bemoste bospad knisperden verontwaardigd onder het gewicht van haar laarzen. Het koude zweet liep in straaltjes over haar rug. Wat had ze gedaan? Duizend gedachten tolden al rennend door haar hoofd. Uitgeademde wolkjes warme lucht sloegen neer tegen haar eigen gezicht. Een spinnenweb aan emoties bedekte haar brein met een mistige sluier. Ze kon niet helder meer denken. Het enige dat ze wist was dat ze weg moest. Zo snel mogelijk.

Hun ontmoeting enkele maanden eerder was adembenemend geweest. Letterlijk. In een ijdele poging hun treinen te halen waren ze midden in de grote stationshal frontaal op elkaar gebotst. Hij was een kop groter dan zij en had zich met zijn volle gewicht tegen haar aangeramd. Waar hij na de duizelingwekkende klap overeind gewankeld bleef, was zij compleet gestrekt gegaan. Haar hoofd had tijdens de val iets metaligs geraakt en daarna was het licht uitgegaan. Na vijf minuten werd ze wakker. Boven haar hing het bezorgde hoofd van een vreemde man. Geen onaantrekkelijk hoofd, schoot als eerste door haar heen. Een goede kop donker haar, knetterblauwe ogen, zo'n mooi afgetekend snotgootje en hier en daar een verdwaalde sproet. "Hé, je bent er weer!" riep hij opgelucht toen ze hem licht verdwaasd aankeek. "Hoe heet je? Heb je pijn?" "Tessel," antwoordde ze kreunend terwijl ze omhoog probeerde te krabbelen. "Mijn hoofd tolt. En ik vermoed dat ik mijn trein gemist heb." Hij pakte haar bij haar arm en hielp haar galant overeind. "Ik de mijne ook maar dat is nu niet belangrijk. Denk je dat je naar de dokter moet?" sprak hij bezorgd. "Een arts lijkt me wat overdreven, maar een kop thee voor de schrik mag je me best aanbieden," zei ze quasi beledigd. Behalve het rap verschijnende ei op haar hoofd voelde ze dat het allemaal wel meeviel. Ze was alweer haar montere zelf. En erg benieuwd naar deze haast uit de lucht komen vallen knappe verschijning. In de prins op het witte paard had ze nooit geloofd, maar misschien was die uitdrukking haar ook niet op het lijf geschreven. Wellicht was zij voorbestemd hem gewoon op een dag tegen het lijf te lopen.

6 opmerkingen:

Gwen haar leven zei

wauw je moet echt boeken gaan schrijven!

Tamara M. zei

Vind ik ook!! Schrijf ze, echt super! Enne bedankt voor je kaartje!;)

xxx Tamara

Anoniem zei

Ben benieuwd naar het vervolg....10minuten knock out maar niet naar dokter gaan,that's the spirit ;-)

XXXKitty

Anoniem zei

Ik ben het er helemaal mee eens. Als je hem nu even voor vrijdag achrijft kan ik hem meenemen op vakantie en het daar voor de openhaard heerlijk gaan lezen.

Groetjes Erna

lielie zei

Ik wacht vol spanning op nummertje 2....
whiiii.

Louise zei

Aha! Ik was al benieuwd naar je nieuwe manier van bloggen. Spannend hoe dit verder gaat. -Het verhaal, maar ook dit blog 'an sich'. Ik hang spreekwoordelijk aan je lippen. (jek)