woensdag 14 oktober 2009

In zijn ogen, 2

Oké, het verhaal is af. Inmiddels heeft het de titel "In zijn ogen" gekregen. Bleek de lading beter te dekken. Vandaag deel 2. Morgen en overmorgen de rest.

*****

Het kopje thee voor de schrik was haast als vanzelf overgelopen in een fles wijn. Ze waren begonnen met praten en niet meer opgehouden. De wereld om hen heen was langzaam opgelost. Dat ene tafeltje aan het raam, waar het waterige voorjaarszonnetje precies hard genoeg scheen om al verwarmend te zijn, was verworden tot hun parallelle universum. Ze zaten in een zelf gesponnen cocon en waren niet voornemens daar snel uit te stappen. Gulzig dronken ze elkaars woorden. Gepassioneerd vertelde hij over zijn werk als ambachtelijk schoenmaker. En de verre reizen die hij geregeld maakte. In zijn eentje, met niet meer dan een grote rugzak als bagage trok hij rond. De wijde wereld in, altijd op zoek naar avontuur. En het beste leer om thuis de mooiste schoenen van te kunnen maken. In vergelijking met zijn opwindende leven vond Tessel dat van haar maar saai. Met haar weliswaar dankbare maar weinig enerverende baan als doktersassistente op de afdeling cardiologie van een perifeer ziekenhuis. Vijf dagen per week, acht uren per dag. Veel dezelfde angstige patiënten en het oeverloos gezwam van haar praatzieke collega's. Als ze niet werkte ging ze plichtsgetrouw twee avonden per week sporten, deed ze af en toe een drankje met een vriendin en bezocht elke zondag trouw haar ouders. Toch was braaf was niet de omschrijving die ze zelf de lading van haar aard vond dekken. Want haar mening stak ze nooit onder stoelen of banken. En vaak was die nogal gepeperd. Ook in de kroeg had ze geen moeite met het onderhouden van een geanimeerd gesprek. Met een vrijpostige twinkeling in haar ogen sprak ze vreemde mannen aan en betoverde hen met haar woeste krullen. Nee, een grijze muis was Tessel allerminst. En met deze 'perfect stranger' zou haar leven net dat pittige sausje krijgen waar ze zo naar verlangde, vermoedde ze.

Toch begonnen na een paar weken de eerste haarscheurtjes te komen. Ongemerkt oefende Sander steeds meer invloed op haar uit. Hij bepaalde wat ze 's avonds aten, waar ze naar keken op tv en welke kleren hij haar liever niet meer zag dragen. Na een, in haar ogen iets te wilde, vrijpartij had hij haar beetgepakt bij haar flanken. Terwijl hij met beide handen haar zachte buikvet samenkneep had hij haar lachend aangekeken en gezegd dat het wellicht iets minder kon. Want dan bleef er nog steeds meer dan genoeg over om van te houden. Het was de blik in zijn ogen waar ze van schrok. Die lachte allerminst. Hij was dwingend. Het deed haar huiveren.

Hun weekendje Parijs was ronduit teleurstellend geweest. Ze had hem willen verrassen en twee treinkaartjes naar de Franse liefdesstad gekocht. Op internet had ze een knus hotelletje in het bruisende Quartier Latin gevonden. Dagenlang had ze zich lopen verkneukelen. Hij zou het vast geweldig vinden. Op vrijdagochtend vertrok ze met haar koffer naar zijn atelier. Het zou niet meer zijn dan een kwestie van inpakken en wegwezen, aangezien hij het erboven gelegen appartement bewoonde. Maar Sander was in een niet zo'n goede bui. Met slechts een vluchtige kus op haar wang had hij haar verwelkomd. Zijn hele houding straalde chagrijn uit. Er was van alles niet in de haak. Een bestelling leer uit Italië was misgelopen en een klant had zijn opdracht ingetrokken. Grijnzend had Tessel de treinkaartjes tevoorschijn getoverd en er triomfantelijk mee voor zijn neus gezwaaid. Dit zou hem wel opvrolijken.
Het zou tot het middaguur duren voordat ze hem eindelijk zover had dat hij met haar meeging. Gedurende de hele treinreis had hij stuurs voor zich uit zitten kijken. Ze hadden geen woord gewisseld. Het maakte haar onzeker. Deze onaantrekkelijke kant was nieuw voor haar. Tegen de avond arriveerden ze hongerig in het door haar geboekte hotel. Om er alsnog het beste van te maken besloot ze te doen of ze gek was. Erger kon het immers niet worden. Opgewekt stelde ze voor ergens een hapje te gaan eten. En misschien konden ze daarna nog even langs de Seine lopen. Want dat deden verliefde, naar elkaar hunkerende stelletjes toch? Maar hij bleef bokken. Ze wist hem uiteindelijk mee te slepen naar een pizzeria. Waar zij zich stortte op een smakelijke pasta liet hij zich in rap tempo vollopen met wijn. En naar mate de avond vorderde en Sander's alcoholpromillage steeg klonk zijn stem alsmaar luider. Hij schold en beledigde iedereen die zijn pad kruiste. Vermanend siste ze hem toe. Dat hij niet zo vervelend moest doen, dat ze zich schaamde. Maar dat was olie op het vuur. Gegeneerd vroeg ze uiteindelijk de rekening en trok hem mee naar buiten.

Met blauwe plekken rond haar keel en een gebroken hart stak ze twee dagen later de sleutel in het slot van haar eigen appartement.

5 opmerkingen:

Louise zei

Heb ik een bepaalde afspraak in blogland gemist? Zitten de verhalen over prinsen op het witte paard die opeens akelige heerschappen blijken in de lucht? 'Elders' in blogland heeft iemand zich ook in de fictie gestort. Met een soortgelijk thema. Leuk. Je krijgt bijna zin om.. Neuh, ik zou er de lef niet voor hebben.

Ik ben benieuwd. Zo'n cliffhanger werkt prima Ireneke.

Vita zei

"Gepassioneerd vertelde hij over zijn werk als ambachtelijk schoenmaker."

Hahaha, wat een goed begin van mijn ochtend!

Overigens had ik mijn heldin haar poezelige spekhandjes om ZIJN nek laten leggen, mooie Italiaanse schoenveter eromheen en terug naar haar perifere ziekenhuis.

Maar wie zegt dat ze dat niet gedaan heeft :-)

Irèneke's wereld zei

@Louise: iewww meid! Blogland uit jouw mond? ;-) Je weet toch, daar woont mijn huis niet. Akelig toeval, zo zou ik het willen omschrijven.
En dit kán inderdaad een vorm worden van Irèneke's wereld - new style, om meteen ook je andere vraag te beantwoorden. Ligt eraan hoe leuk ik het ga vinden. Een beetje eng is het iig wel. Maar is dat niet zo met alle nieuwe dingen?

Irèneke's wereld zei

@Vita: ze is nog veel inventiever. Wacht maar af.

Louise zei

*oeps*. Is blogland schrijven net zo fout als de meeste (erh; sommige) bloggers die wij 'kennen'? Ieuw. Ik ga mijn mond spoelen.