vrijdag 9 oktober 2009

Wild

Het was eerst mijn moeder, die me verbaasd mijn wenkbrauwen liet fronsen.

Ze gedroeg zich als een opgejaagd hertje. In een kledingwinkel. En dat is echt totaal helemaal niks voor mijn moeder. Echter, met wijd opengesperde ogen zwiepte ze haar ranke kopje haastig van links naar rechts. Niet wetend waar te beginnen met kijken naar confectie en druk in rekken rommelen. "Een broek! Ik moet een broek. Een een goed t-shirt met lange mouwen voor onder dat groene vestje. Hé, houd dit blousje eens vast! Oh en een trui. Ik heb truien nodig. En van die slobberlaarzen voor bij die paarse strakke broek. Ter compensatie. Want anders zijn wij net van die tuimelaars. Door die dunne beentjes." "Wablief," dacht ik, licht gekrenkt, "wij?".

Vier gevulde tassen later (op een broek voor Sjoerd na allemaal voor mijn moeder en dus niks - lees: NIKS - voor mij *applaus*) keerden we moe maar zeer voldaan huiswaarts. En op de plek die normaliter te boek staat als veilige haven overkwam me schok drie tot en met vijf. Want aldaar bleek het stoutse hondje van de wereld tijdens mijn afwezigheid naar boven te zijn geslopen om zich pontificaal op ons bed te hebben genesteld. In plaats van op zijn minstens zo comfortabele Fatboy in de gang. De rotzak. Vervolgens ontwaarde ik de ingedeukte stapel kussens op de bank. Geen twijfel mogelijk: Roversporen alom. Moet gebeurd zijn toen Sjoerd alweer thuis was maar niet in de smiezen had dat kleine Jacous van Beieren het er opnieuw uitgebreid van nam. Verwend nest.
Maar het allerschokkendst was toen ik Rover betrapte met een stuk vermalen chocolademuffin in zijn bek. Regelrecht gejat uit de handtas van mijn moeder en professioneel ontdaan van de papieren servet waarin het kleinood gewikkeld was. Opdat wij tuimelaars onze slanke benen behouden.

3 opmerkingen:

Nicolette zei

Ach dat beest... Tja, het blijven 'honden' hoor! Zonde van de chocolademuffin. Heel kna dat je niets -echt helemaal niets?- gekocht hebt voor jezelf. 'K weet niet of ik dat zou kunnen.

Madelief zei

Wat een geweldig beest! Echt, een hond naar mijn hart....maar dan wel in het huis van een ander. Hier doet onze 'grote' hond het ook hoor (de kleine durft de trap niet op) Als ik de tussendeur openlaat, gaat ie ook op m'n bed liggen en vreet ie zo een pond gehakt van de aanrecht.

Wondelgijn zei

Hahaha, slimmerik!! Zo ben je ineens toch weer verrast!!