vrijdag 6 november 2009

Tien bekentenissen

1. Nu ik dan eindelijk zelf in de weer mag met trouwjurken en de hele rataplan heb ik er een nógal sneue hobby bij gekregen. Bij nacht en ontij struin ik namelijk hyvespagina's af. Van mensen die ik helemaal niet ken maar die een trouwfoto als profielfoto hebben. Sommigen zijn zo flauw hun profiel af te schermen, maar gelukkig blijven er nog genoeg newly weds over die me laten smullen van de plaatjes van hun mooiste dag. Die ik vervolgens compleet afkraak. Ieuw, die jurk! Jakkes, dat kápsel! Oh mèn, dat pak! Leuk grafstuk heb je in je hand!

2. Van bepaalde muziek ga ik huilen, zo word ik er door geraakt. Maar het is behoorlijk kazig om te bekennen dat ik het te kwaad krijg als ik André Rieu's vertolking van Waltzing Matilda hoor of zie. Zo gruwelijk mooi vind ik dat; de melodie, de thematiek en ook de uitvoering. Met als ultiem gebaar van zelfbevlekking zijn eigen Maximamoment op het laatst. De meester in tranen. Dao jaank miech de Rieu.
Walgelijk toch. Op zulke momenten vraag ik me af waar het mis is gegaan. Of dat ik toch niet stiekem zwanger ben en de regie van mijn emoties compleet is overgenomen door hormonen.

3. Sinds ik tot mijn oren in De Pfaff's zit begin ik alsmaar beter te begrijpen waarom Jean Marie's bijnaam El Sympathico is. Ik reken mezelf inmiddels tot de harde kern onder de fans en vrees de dag dat ik hem als bruiloftsverrassingsgast op mijn touwverlanglijstje zet.

4. Ik heb wel eens wat gestolen. Beverly Hills 90210-kauwgoms om precies te zijn. Dan kwamen we uit school langs 'het kappertje' waar ze ook snoep verkochten. Voor één gulden had je tien mierzoete kauwgoms met een BH 90210-sticker onder de wikkel. Daar was het me om te doen. En dan kwam het wel eens voor dat ik tien kauwgoms afrekende en een elfde slinks in mijn jaszak liet verdwijnen. Kleine Wynona Ryder die ik was. In die elfde wikkel zat overigens altijd een sticker die ik al had. Wéér Steve of zo.

5. Voor het stickerboekje van de David de Kabouter en de gele markeerstift die omstreeks 1988 naar eigen zeggen toevallig in mijn tas zaten, had ik echter zeker wel braaf twee gulden vijftig betaald. Ik durfde alleen niet aan mijn moeder te vertellen dat ik de spulletjes wel degelijk had gekocht. Stiekem. Omdat zij me de dag ervoor verboden had ze te kopen. En dus dacht mijn moeder na de vondst dat ik de waren gestolen had, nota bene uit de winkel van kennissen. Pas na een telefoontje naar 'tante Jo' was mijn moeder overtuigd. En kreeg ik alsnog straf. Onbegrijpelijk.

6. Als koddige kleuter heb ik een verdachte laten bekennen. Het politiebureau waar wij vroeger naast woonden was inpandig bereikbaar via een afsluitbaar gangetje in onze woonkamer. Op een goede dag wist ik echter aan de aandacht van mijn moeder te ontsnappen en besloot mijn vader met een verrassingsbezoekje op zijn spreekkamer te verblijden. Hij zat daar echter midden in een verhoor en was op een punt beland waar het twee kanten op kon gaan. Toen de verdachte mij zag, brak hij. Nooit een bedankje voor gehad, overigens.

7. Ik ben bang om dood te gaan. Het is een diepgewortelde angst die zich ongeveer vanaf mijn veertiende is gaan manifesteren en sindsdien bij tijd en wijle een volslagen eigen leven in mijn hoofd leidt. Best vermoeiend. Het spreekwoord 'een mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest' kon op mijn lijf geschreven zijn. Kom me na deze slip of the tongue - waar ik nu al spijt van heb - in godsnaam niet aan met goedbedoelde adviezen als "je moet in therapie" en "heb je daar als eens met een professional over gesproken". Nee dat heb ik niet en dat hoeft ook niet. Mijn hoofd, mijn ding, mijn leven. Laat maar, is goed zo. Ondanks deze gedachtenkronkel ga ik evengoed al dertig jaar gelukkig door het leven.

8. Om het luchtig te houden eentje over mijn moeder, vindt ze vast niet erg. Achter datzelfde aanpalende politiebureau bevonden zich twee cellen waar ook wel eens mensen voor meerdere dagen in hechtenis zaten. En die moesten ook eten. Mijn moeder kookte dan een aardappeltje extra, zo ging dat in die tijd. Dat niet elke in hechtenis gestelde verdachte gecharmeerd was van mijn moeder's kookkunsten bleek, toen een bordje stamppot van het een of ander onaangeraakt werd teruggegeven. Ondankbaar stuk vreten.

9. Tot mijn tiende geloofde ik heilig in Sinterklaas. En als ik eerlijk ben doe ik tot op mijn dertigste nog steeds. Ik wil gewoon dat het waar is. Of ik krijg graag cadeautjes, dat kan ook. Mijn nieuwsgierigheid in deze is ontembaar. Er waren jaren dat ik hele strooptochten door het huis aflegde, op zoek naar waar mijn moeder de pakjes had verstopt. Soms, als ze niet op wederom datzelfde politiebureau verscholen lagen, vond ik ze en peuterde met bonzend hart uiterst voorzichtig het plakband los op de pakjes die mijn naam droegen. Vanbinnen juichend constateerde ik dan dat Barbie zus of zo aanstonds de mijne werd. En daarna pielde ik het plakbandje weer keurig over het inmiddels gescheurde papier.

10. Ik lust geen tuinbonen, bruine bonen, witte bonen, spruiten, erwtensoep, orgaanvlees en kaas als dessert. Ja zeg, het hoeven niet allemaal spannende bekentenissen te zijn!

7 opmerkingen:

Wondelgijn zei

Ik vind ze superleuk om te lezen! Maar goed dat je vader je overigens niet een nachtje heeft opgesloten voor die kauwgom.... foei!! ;-)

Nicolette zei

Geweldig lijstje!
Vooral nr 6: 'toen ie mij zag, brak ie. Nooit voor bedankt overigens'. Ja, dat had wel het minste geweest, je vader had je best wel even mogen bedanken met een eigen paard ofzo.
En ik eet ook geen orgaanvlees...

Madelief zei

Dit zijn nog eens leuke bekentenissen! Ik eet ook geen bonen, dus ik begrijp waarom jij ze niet lust. En staat André met dat liedje/walsje ook ergens op Youtube? Ik wil hem wel eens zien schreien hoor!

Irène's wereld zei

@Wondelgijn: dank je. Toen ik met die kauwgoms aan de haal ging was het politiebureau inmiddels ontmanteld. Samen met het cellenblok. Lucky me!

@Nicolette: dank je. Ja, een paard! Dat was wel het minste geweest wat hij had kunnen doen. Helaas...
We kregen vroeger wel eens lever. Alleen die geur al. Om te kotsen!

@Madelief: dank je. Onze oppervioolspeler staat inderdaad op YouTube. Zoek maar op Waltzing Matilda.

Lotte zei

Wat fijn dat andere mensen ook rare dingen hebben om op te biechten.

Nog even een tip http://giel.vara.nl/reacties.425.0.html?&tx_ttnews%5Btt_news%5D=10568&tx_ttnews%5BbackPid%5D=249&tx_ttnews%5Bcat%5D=44&cHash=cd31ac0a93

Toaske zei

Wat een dappere bekentenissen! Echt heel stoer.

Irène's wereld zei

@Lotte: ik heb net je reactiebox ernstig vervuild... :-) Die fragmenten zijn grappig! Ik moest vooral hinniken (...) om de Mart-trui/ het Smeets-vest van Yvon!

@Toaske: dank je. Met name nummer 10 kostte me erg veel moeite. ;-)