vrijdag 20 november 2009

Welcome in da hood

Bijkomend genot van wonen in een nieuwbouwwijk is de miserabele staat van het straatwerk en de totale afwezigheid van stoepen en parkeerhavens. Om maar wat te noemen.

Toen wij medio juli in ons huis trokken lieten we ook meteen een aanzienlijk aantal vierkante meters straatwerk leggen. Opdat we niet constant zand en andere baggerzooi naar binnen wandelden. Over de hagelnieuwe vloeren en vers geschilderde trappen. En zodat we ons wagenpark op eigen terrein konden parkeren. Dit laatste bleek echter niet te lukken in verband met de nog aan te leggen stoep waar onze oprit op aan moest sluiten. Dat was vlak voor de bouwvakvakantie. Er zat niks anders op dan onze blikken veestapel tot ongeveer november - met gekruiste vingers - rondom het huis te stallen, al naar gelang er plek was. Tot die zaterdagnacht rond de klok van vijf, toen we opgeschrikt werden van een jengelend autoalarm. In slaapdronken toestand hoorde ik heel in de verte iets afgaan en draaide me zuchtend nog eens om. Tot Sjoerd verkondigde dat het hinderlijke geluid van onze auto afkomstig was. Ai. Toch besloten we niet te gaan kijken. Voor hetzelfde geld krijg je ook nog een mes tussen je ribben of zo. We zouden de volgende ochtend wel zien hoe en wat.

De verrassing was dan ook groot toen onze zonnige zondagochtend begon met de vondst van een aan diggelen gebeukte voorruit. Een of andere onverlaat had met een baksteen op de ruit van mijn troetel in staan hakken. Het troosteloze resultaat was een glasbak op wielen. Ik kon wel janken.
Na de hele riedel van boos, verdrietig, teleurgesteld en aangifte doen pleegde ik een belletje naar onze tuinman. Dat er met spoed toch echt een tijdelijke oplossing moest komen voor het begaanbaar maken van onze oprit. Jammer genoeg was er de ellende van een vermorzelde autoruit voor nodig om tot de conclusie te komen dat het toen wel kon. Middels een berg aangetrild, gebroken puin hadden we ineens toegang tot onze oprij en garage. Onze nieuwe, voormalige nette woonwijk doopten we toepasselijk om in 'da hood'.

Inmiddels zijn de mannen stratenmakers begonnen aan de grande finale, het straatwerksluitstuk van ons wijkdeel. Met als chaotisch gevolg dat werkelijk alles rondom ons huis open ligt. En we wederom geen gebruik kunnen maken van oprit en garage. Gelukkig staat er dit weekend een immense shovelkraandinges voor ons huis geparkeerd. Knappe vandaal die daar langs komt. En mijn autooke? Dat is naar een onderduikadres gebracht. Een ezel stoot zich in het gemeen...

5 opmerkingen:

Madelief zei

't Is me allemaal wat zeg, die achterstandswijk van jullie! ;-)
Gelukkig dat er binnenkort een heuse straat ligt, je zult zien dat het leed van de afgelopen tijd dan snel 'vergeten'/verwerkt is.

Wondelgijn zei

Joh! Wat een ellende!! En een boel schade natuurlijk... *zucht* dat mensen dat nu niet begrijpen.... blijf met je tengels van andermans sullen af!! Gewoon!!! Grrrr

baasbraal zei

Wiew doet er nou zoiets? Ik begrijp nooit de lol van vandalisme, maar ja: ik ben dan ook geen vandaal.

Anoniem zei

Hey Irenekke!!
Nu weet ik het zeker, je woont al in je nieuwe huis, gelukkig! Toch maar effe snel gecontroleerd.
Nog laat geworden zaterdag?
Heel veel groetjes uit Berg, Inge.

Cash en Els zei

Wat een stelletje schoften zeg, ik zou daar ook goed ziek van zijn, grrrrr!!
En bevalt het tasje??? IK ben er jaloers op;-))

Groetjes, Els