Werkflow

Gisteren maakte ik na een afwezigheid van maar liefst vier lange maanden mijn rentrée bij d'n doug. Vanwege de angst voor iets Mexicaans of zo, kweenie meer precies hoe het zat.
De ontvangst was in elk geval meer dan hartelijk. De hoge "haaaaaaaa"'s zoals alleen vrouwen die uit kunnen stoten waren niet van de lucht. Werkelijk iedereen was blij dat ik er weer was. En mijn gevoel was niet anders. Wat had ik dit gemist!

Het duurde slechts een kwartiertje om weer in juiste modus te geraken. Waarin alle handelingen die je verricht logisch verlopen en je niet zes keer in de verkeerde lade grijpt. Na een uur werd ik al om de oren geslagen door een dikke hypo en spoedde ik me dol naar het keukentje voor een verkwikkende nutri. Weer een uur later had een afwisselend gevoel van venijnige steken en volledige doofheid zich van mijn onderrug meester gemaakt. Ik was het duidelijk niet meer gewend om voor wat langere tijd op mijn hoeven te staan. Maar gelukkig hebben ze daar paracetamol voor uitgevonden.

Toen ik om vijf uur moe maar voldaan huiswaarts wilde keren en mijn tas uit mijn kastje pakte, lagen daar alweer twee fijne presentjes op me te wachten. Oh ja, dat hoorde er ook nog bij, goodies!
Maar het aller fijnst vond ik de zalige flow waar ik door deze middag buitenshuis werken na lange tijd weer in geraakt was. Want door deze vier uurtjes aanpoten was ik thuis ook niet meer te stoppen. En zo kwam het dat ik om kwart over twee 's nachts de stekker van het strijkijzer uit het stopcontact op zolder trok. Zielsgelukkig. Omdat het me eindelijk gelukt was om die zeurende hoop was weg te strijken.

De wanhoop der Hyvende moeders

Hyves is op z'n retour. Het stond hier van de week in de krant. En dan is het waar, natuurlijk. Facebook wint in Nederland alsmaar meer terrein, ten koste van Hyves. Facebook is internationaal gericht en oogt wat minder vriendenboekjesachtig. Paradoxaal genoeg zijn het juist de wat oudere mensen die tegenwoordig een Hyvesaccount aanmaken. Om met de krant te spreken: als je als jongere een favoriete kroeg hebt waar ook je vader ineens aan de toog zit, wordt het de hoogste tijd om op zoek te gaan naar een nieuwe stamkroeg. En zo is het.

Dat mijn 56-jarige moeder een poos geleden een Hyvesaccount bleek te hebben aangemaakt vond ik ergens wel schattig. Ze deed in elk geval haar best met de tijd mee te gaan. Een beetje irritant werd het toen ze me laatst opbelde om te vragen hoe ze een neefje dat nog geen Hyvesvriend was kon krabbelen om hem te feliciteren met zijn verjaardag. "Mens, stuur gewoon een kaartje!" brieste ik geagiteerd in de hoorn.

Ronduit gênant werd het toen ik gisteren een mailberichtje kreeg van een Hyvesvriend die ik alleen van internet ken. Zij vroeg me of ik wist wie in hemelsnaam *de naam van mijn moeder* was en waarom zij haar een vriendschapsuitnodiging had gestuurd. Verdrietig bonkte ik na het lezen met mijn hoofd op het bureaublad. Dat het zover heeft moeten komen.
Me uitputtend in excuses tikte ik een berichtje terug. Dat ik vermoedde dat mijn op Hyvesdrift geraakte moeder niet verder had gekeken dan haar neus lang was. Dat ze naar alle waarschijnlijk een nicht had willen uitnodigen die toevallig hetzelfde heet als zij en nog toevalliger ook nog in dezelfde plaats woont. En dat ze wellicht een bezoekje aan de opticien moet overwegen. Omdat ze onze nicht niet eens van de foto herkende!

Ik heb mijn conclusie getrokken. Een Facebookaccount heb ik jaren geleden al aangemaakt. Alleen deed ik er tot voor kort niet zoveel mee. De tijd lijkt echter meer dan rijp om de boel aldaar nieuw leven in blazen. Laat die oudjes in de tussentijd Hyves maar bevuilen. Proost.

Rover in de bocht

Komen we om zeven uur thuis van een bliksembezoek aan de supermarkt, hongerig en verkleumd, doen we al zeulend met flessen cola light en een krat vol etenswaar de deur open... Worden we opgeschrikt door een nogal onaangename verrassing.

Een zee aan versnipperde stukjes aluminiumfolie. Een professioneel open gewrikt netje. Een slordig afgescheurd etiket. En één in tact gelaten chocolade munt. Van 50 cent. Typisch. Allemaal onder en rondom de eettafel. En een sullige hond die ons met van schuld doordrongen ogen staat aan te kijken. Met een maag vol chocolade. 80 Gram om precies te zijn, lezen we op het beduimelde etiket. Ik maai vloekend Rover zijn mand in en Sjoerd vliegt naar het kantoor om dr. Google te raadplegen. Dat chocolade slecht is voor honden weten we. Maar in welke mate? Voor 7,5 kilo hond is 80 gram chocolade best veel, vindt dr. Google. Dat kan zelfs dodelijk zijn. En dus bel ik maar naar de dierenarts. Want een dode hond geeft nog meer rommel dan de bende die hij er tot nu toe van heeft gemaakt.

De dierenarts die avonddienst heeft adviseert ons om het scharminkel een theelepel zout in zijn keel te gieten. Als het goed is wordt hij daar lekker misselijk van, gaat hij braken en komt heel die giftige chocoladederrie er dan in een keer uit. Dat smakelijke vomeerfeest zou met een minuut of vijf beklonken moeten zijn. Maar als de truc met het zout niet lukt, moeten we naar de kliniek komen en krijgt hij een spuitje.
Zuchtend doe ik mijn zwarte jurkje uit en neem onze witte haarbal op schoot. Terwijl ik 's honds bekje open sper kiepert Sjoerd bruusk het zout bij hem naar binnen. Verwachtingsvol zet ik Rover daarna op de grond en moedig hem aan. "Toe maar jong, ga maar kotsen!" Maar alles wat hij doet is me onnozel aankijken en voorzichtig met zijn staartje wapperen. De klok tikt intussen de minuten weg, zonder enige kokhalsbewegingen van Rover-van-het-chocoladedievengilde. Sinds Sjoerd zijn chipsvingers door Rover af laat likken is hij vast imuun geworden voor een beetje zout. Om over die herhaaldelijke pedicurebehandelingen aan mijn zweetkakkies die ik 's zomers krijg nog maar te zwijgen. We hebben hem gewoon zelf verpest.
Na 10 minuten hang ik opnieuw aan de lijn met de arts. Die adviseert om het zekere voor het onzekere te nemen en ondanks het avondtarief van 65 euro even naar de kliniek te komen. Alles voor de zoon hè? En dus trek ik zuchtend mijn zwarte jurkje weer aan en mopper naar Rover dat dit dus allemaal van zijn zakgeld afgaat. *so what voor de schizofrene bende hier thuis* Sjoerd heeft intussen Rover's riem tevoorschijn gehaald en zoals altijd springt het malle beest enkele keren van blijdschap in de lucht. En dan begint hij ineens. Al lucht happend en boeren latend werkt hij keurig de voor mijn vader bedoelde Sinterklaasversnapering naar buiten. Twee flinke plassen bruine smurrie liggen als spiegeleieren op de tegels in de gang. Opgelucht bel ik intussen voor de derde keer met de hotline van de dierenkliniek en doe verslag van het zojuist gebeurde. "Nou, dan draai ik me maar weer om!" besluit de arts monter.

Pap, ik haal morgen wel een nieuw zakje chocolademunten bij de Hema voor je hoor. Met de hartelijke groeten van Rover. En van zijn zakgeld betaald natuurlijk.

Zet eens een boompje op

De aangekoekte hars zit nog achter mijn oren. Na inspectie kon ik nog twee kapotte lichtjessnoeren weggooien. En ik kocht er zo'n 44 ballen bij. Rode, en zilveren met glitters. Omdat ik een deel van de ballen de we al hadden behoorlijk vond vloeken met het huidige interieur. Maar dan staat 'ie wel. D'n boom.

Ik vermoed dat hij het redt tot zondag 27 december. Dan zal ik hem wel spuugzat zijn.