donderdag 11 februari 2010

APK 2010

Half zes, dat is de ondergrens. Eerder kan ik gewoon niet opstaan. Vóór half zes is gevoelsmatig nog midden in de nacht. En dan behoor je te slapen.

Maar we moesten wel om kwart voor zeven in de auto zitten, voor mijn jaarlijkse APK die om 9.00 uur zou beginnen. Gesprayd en wel, en het liefst ook nog ontbeten en ontlast. Met geföhnde haren en wat mascara op de wimpers. Conclusie: mission impossible. Ruim een kwartier te laat en met een kapsel als een dweil vingen we de barre tocht aan. Want als er op voorhand gewaarschuwd wordt voor een drukke ochtendspits, dan moeten we er met z'n allen braaf aan meewerken dat de jongens en meisjes van de ANWB gelijk krijgen. En zo kwam het dat we pas om kwart voor tien door de draaideuren van het UMC liepen.

Toch had ik anderhalf uur later de hele opgelopen achterstand in het dagprogramma al ruimschoots weggepoetst. Ik bedoel, hoeveel valt er te vertellen tegen de maatschappelijk werkster? Lief mens hoor, maar als er geen nieuws is ga ik ook niks uit mijn duim zuigen.

Met de longarts besprak ik mijn ietwat gekelderde longfunctie. Dat het altijd een momentopname is en dat hij ondanks de daling wel nog keurig binnen de marges zat. Ook kwam het onderwerp sporten ter sprake. Op een prettige manier. Serieus maar met een lach. Dat het belangrijk is om iets te vinden wat we samen kunnen doen en waar we allebei lol aan hebben. "Desnoods golf", sprak de beste man, met een verontschuldigend "niet dat ik dat zelf doe!" erachteraan. Toch hadden we die optie zelf ook al eens de revue laten passeren. Dus wie weet.
De fysioman mekkerde even later ook over de afwezigheid van mijn het sportieve element in mijn leven. Om het consult paradoxaal te besluiten met de verrassende mededeling dat ik de inspanningstest best een keer mocht overslaan. Omdat de uitslagen van de shuttle walk test al jaaaren hetzelfde zijn. Dat zijn de beste peptalks, nietwaar? :-)

Op de poli diabetologie is het altijd een feestje. Mijn naamgenoot en ik hebben een klik; het is altijd lachen, gieren, brullen. En als je dan ook nog een schitterend HbA1C uit je elleboog hebt laten trekken kan de lol helemaal niet meer op. Ik zou er - suikertechnisch - zelfs zwanger mee mogen worden, zo goed. Als kers op de slagroom betitelde ze mijn figuur ook nog als tenger. Toen lag ik helemaal onder te tafel naar lucht te happen. Tenger? Moi?! "Ja, vergeleken bij de rest van het volk dat hier op de poli komt zeker. Maar tussen de CF'ers ben ik een dikkerd hoor!" gierde ik.

En zo kwam ook aan deze dag weer een einde. Met het traditionele zakje schepsnoep uit het ziekenhuiswinkeltje keerden we huiswaarts. Op naar een gezond APK-jaar!

2 opmerkingen:

Yvonne zei

Is de conclusie nu dat je een redelijke uitslag hebt gehad? Of moet de definitieve uitslag nog komen?
Ja dat sporten he meissie, kun je nie gaan dammen of zo ;-)

P.S. Fabrizio rules! (was helaas ziek tijdens carnaval dus heb hem - en JOU - moeten missen op de stasiefestasie!)

Marije zei

Toch fijn dat je weer geodgekeurd bent!