zaterdag 5 juni 2010

Vënï, Vïdï, Vïcï: stik maar mè oew fietsie!

Ikke, mijn entree maken op een reünie? Over my dead body! Ik eet nog liever al mijn oude schoolagenda's achterstevoren op dan dat ik me daar ooit aan waag. Dat is wat ik jarenlang dacht en schamperde als het onderwerp in elk denkbare context ter sprake kwam. Over het hoe en waarom schreef ik eerder dit blogje.

En zal ik dan nu verklappen waar ik vanavond naar toe ben geweest? Met een zelfverzekerdheid waar je u tegen zegt acte de présence gaf alsof het me niks deed? Juist, een heuse reünie. Van de basisschool. Da's toch een giller, of niet?!

Enkele enthousiaste (en wellicht nieuwsgierige, sensatiebeluste?) oud-klasgenoten hadden het lumineuze idee opgevat (zo gaat dat immers...) dat het zo leuk zou zijn om de groepen 7 en 8 van ons kneuterige basisschooltje van 1990 weer eens samen te voegen. Om te zien wie wat nou doet, hoeveel koters er inmiddels zijn uitgepoept en wat dies meer zij waar mensen op een reünie over babbelen dan wel opscheppen.

Sinds het geschreven bovengenoemde blogje lijk ik zowaar in het reine gekomen met mezelf, het verleden en de rol die het pesten daarin speelde. Goed, ik ben bij tijd en wijle nog steeds lichtelijk onzeker waar het contact met bepaalde mensen en in hoeverre ze te vertrouwen betreft. Toch voert een - excuseer me oprecht - aan superioriteit grenzend gevoel meestentijds de boventoon. Lees: ik ben Irène, ik ben gelukkig met mezelf dus wie de *piep* ben jij om daar wat dan ook van te vinden? Zeker tijdens zulke gelegenheden. Die ik als gezegd tot vandaag nog niet eerder beleefde, dus waar dat volstrekt misplaatste gevoel van Übermensch vandaan kwam is ook mij een compleet raadsel.

Anyhow. Ik zette mezelf voor de gelegenheid compleet in de steigers, zetelde mijn slanke en kek-gerokte derrière comfortabel in het smeuïge leer van de onbetwist dikste bolide van het schooljaar (materialistische overcompensatie is een logisch gevolg van pestgedrag, zo blijkt) en reed met een oprecht kalm gemoed naar de plek des onheils. Ik zou ze allemaal wel eens een poepie laten ruiken. Met m'n vers flonkerende trouwring, Wajonguitkering, uitzichtloos carrièrepad en zo kinderloos als de neten als maar mogelijk.

"Wow, wat zie jij er afgetraind uit!" was de eerste reactie van een der organisatoren. Kijk, waar maanden amper kunnen eten als gevolg van antibiotucumkuur op antibioticumkuur al niet toe kunnen leiden. En het bleek een voorbode voor de rest van de avond, die ik moeiteloos op louter spa rood en cola light doorstond. Ik voelde me zelfverzekerd losjes, men reageerde open en sympathiek op mij. Alsof er nooit sprake van enige onmin was geweest. Het was goed zo. Natuurlijk zocht ík uit met wie ik sprak. In sommigen had ik Echt Geen Zin. Het was opmerkelijk bevrijdend om te beseffen dat ik zelf de touwtjes in handen had om te bepalen tot wie ik me wendde. En vooral tot wie niet. Meedogenloos. De nieuwe ik.

Wat me met name opviel was dat de meeste mensen zich nog precies wisten te herinneren van 'de CF'. Ondanks dat er destijds op een handjevol pillen en ongelimiteerde vrije toegang tot het toilet na weinig anders spannends aan de hand was. Waren al die ernstige spreekbeurten toch niet voor niks geweest. Al bleek het geheugen van mijn ooit beste vriendin L. op dat gebied een tragische gatenkaas. Wat weer bijzonder geestige 'als blikken konden doden'-oogopslagen opleverde van meer dan empathische thans lieve vriendin Y. Die vroeger - onder andere - een kei was in het imiteren van Frizzle Sizzle, maar dat terzijde.

Ik kwam, ik zag, ik overwon. Had ik me hier nou al die jaren zo druk over gemaakt?

1 opmerking:

Yvonne zei

Hahaha ik lig onder de tafel hiero! Ben wel erg blij dat het je goed heeft gedaan. Je zag er fantastisch uit en je straalde helemaal. Ik helaas wat minder, want onder invloed van pillen voor mn rottige hoofd. Ik wás inderdaad een fantastische Frizzle Sizzle in die tijd, al zeg ik het zelf. En o ja, mijn blikken kunnen inderdaad doden ;-) Word er wel wat triest van als ik lees (en hoor) dat het je al die jaren parten heeft gespeeld en ik zou willen dat ik de tijd terug kon draaien. Dan had ik er wél wat aan gedaan. Want ik kan me niet zo veel herinneren, dus ook niet wat mijn aandeel is geweest. Kinderen kunnen erg hard zijn en ik ook. Maar lieve Irene, je bent fantastisch zoals je bent en je hebt zoveel bereikt...e bovenal ben je volgens mij (meestal) heel gelukkig. Dat is nu het belangrijkste.