woensdag 21 juli 2010

Hoe B.onnie's licht over me neerdaalde

Dat het zover heeft kunnen komen.

Van de week zat ik, in gezelschap van een glaasje rosé en mijn sprayapparaat - multitasken heet dat, op de bank. Het was ver na grote-mensen-bedtijd maar ook deze avond liet mijn eigenzinnige bioritme me niet in de steek. De tv stond aan en ik viel met mijn neus in de herhaling van 'Ik kom bij je eten'. Da's een kneite gezellig zomerprogramma van RTL4 waarbij de vaste kliek presentatoren beurtelings bij bekende en minder bekende Nederlanders gaat: juist, eten. Naar mijn mening met het doel die bekende Nederlanders zonder televisieklus na de zomervakantie alsnog in het zadel te helpen. Er is altijd wel ergens quizvulling nodig, immers. En op deze manier blijf je toch in de picture.

Anyway, de immer fruitige Oud-Zuid traiteursdochter-turned-actress N.icolette van Dam had zichzelf uitgenodigd voor een zomers maal bij niemand minder dan B.onnie Levercirrose St. Clair. Tegenwoordig naar eigen zeggen 'droog staand' en goddank zonder die afzichtelijke petmutsen waar ze haar door de zeup nogal verfrommelde toetje in vroeger tijden mooi onder weg kon moffelen. Nee, eerlijk is eerlijk. B.on deed het best leuk op de buis. Opgefriste kop, een heus kapsel en weinig tongrollers. En die lichte, uhm, afasie, ach dat hebben we allemaal wel eens toch?

Ze ging 'iets met bruine bonen' maken voor N.icolette. Omdat ze het vroeger thuis niet breed hadden en bruine bonen, nou ja. Ter compensatie deed ze er wel de beste stukjes van de kip bij, en een zak voorgesneden groenten. Toch fijn, als de bomen tot in de hemel groeien. B.onnie's keuken oogde opvallend opgeruimd, haast klinisch. Het viel N.icolette en mij zowat gelijktijdig op. Bijna spooky. Er stonden weinig frutsels en fratsels tentoongesteld. Een uitstalling van talloze gezellige glazen potten gevuld met kurken. Of zo. Alsof je dat onbewust toch verwacht bij een ex-alcoholverslaafde. Maar B.onnie bekende nogal van de netjes te zijn. Zo duldde ze op haar aanrecht beslist geen stof vangende specerijenpotjes. En toen gebeurde het dus. Dat was het moment. Het moment waarop B.onnie's verhelderende licht over me neerdaalde en me aanraakte. Aanrecht. Stoffige specerijenpotjes. Rommel. Weg. Nu!

En zo kwam het dat ik om half drie naar bed kroop. Kapot als een hond maar met een compleet gereinigde, heringerichte keuken waar je u tegen zegt. Zonder ballast op het aanrecht, met al m'n potjes kruiden keurig gerangschikt in een lade. Allemaal dankzij B.onnie.

7 opmerkingen:

Fjodor Gransjean zei

Met een glimlach gelezen!

Yehudith zei

Wel jammer dat dat soort aanvallen vaak op onhandige tijdstippen voorkomen...

Foto voor en na? :D

Zara zei

PdH voor Bonnie! Ik heb het niet gezien en ik heb er bijna spijt van. Bijna hè, niet helemaal. En nooit gedacht dat Bonnie jou ooit nog je nachtrust zou gaan kosten.

Tamara M. zei

Die heb ik ook gezien, idd een heel schone keuken!! Hou ik zelf ook wel van, alles netjes in de kast!
Nog een foto van je heringerichte keuken? ;)

xxx Tamara

Veronica en Lisanne zei

Ik wil graag een krat rose beschikbaar stellen als je bij mij thuis Bonnies licht ook kan laten schijnen. Daarmee doel ik natuurlijk ook jouw inzet zoals in je blog beschreven: Ik rol de rode loper uit, zorg voor een glaasje en dan kan jij de rest doen. Mijn keuken heeft dat nodig!!!!
Fijn dat die van jou al zo mooi gekuist is door Bonnie

Judith zei

Ik ben jaloers! Ik houd ook van een schone, opgeruimde keuken maar ik houd nog meer van even lekker achterover leunen als ik een momentje niets te doen heb...

Inge zei

Schaterlachend je blog gelezen, ik zie 't ook zo voor me -jij driftig poetsend in de keuken-.