vrijdag 23 juli 2010

Stoer vs. verstandig: tankperikelen

Ik geloof dat ik mezelf, ondanks mijn keurige verpakking als fris onderhouden meisje meisje compleet met tassentic, schoenenverslaving en Oililyfetisj, best mag omschrijven als een stoere vrouw.
Zo ben ik beslist niet bang voor spinnen, muizen en onweer, durf ik blind door de wasstraat en ben ik verschillende keren alleen naar het buitenland op vakantie geweest. Ook ben ik de klusser hier in huis en draai ik mijn hand niet om voor een stukje elektronica meer of minder.
Dat ik niet acuut in de stress schiet zodra het lampje van de benzinetank gaat branden past logischerwijs in dezelfde context. Daar waar de meeste vrouwen - heerlijk even genereren - al willen tanken zodra de brandstofmeter ook maar enigszins naar links helt, vind ik het een uitdaging om te kijken hoever ik kom. Zeker in combinatie met de onverbiddelijk terugtikkende digitale teller die aangeeft voor hoeveel kilometer benzine er nog in de tank zit.

"Nog vijftig kilometer," sprak Sjoerd gisteren onheilspellend, toen we over de snelweg naar huis reden. "Zal ik er even tien liter ingooien zodat je morgen in elk geval voldoende hebt om in België te komen?" bood hij aan, attent en zorgzaam als hij is. Hoongelach viel hem ten deel. Hoever hij wel niet dacht dat het naar mijn favoriete Belgische tankstation was. Daar kon ik twee keer van op en neer, makkelijk. Berustend haalde hij zijn schouders op. Dan moest ik het zelf maar weten. Maar ook niet gaan liggen bellen als ik onverhoopt langs de kant van de weg zou geraken, met een lege tank.

Nog steeds vijftig kilometer, aldus de oranje cijfers op de teller toen ik vanmiddag van huis wegreed. Zie je wel, appeltje eitje, smaalde ik. Tussentijds tanken is voor mietjes. Om na een kleine tussenstop bij het bakkertje om de hoek licht verbaasd te constateren dat het aantal te rijden kilometers resoluut gereduceerd was tot dertig. Vast een gevalletje koude motor of zo.
Nog voor ik de snelweg had bereikt glom de twintig me ijzig tegemoet. Oeh! Vastberaden draaide ik de invoegstrook op en besloot gemoedelijk achter een vrachtauto te blijven hangen. Lekker tachtig op de rechter baan, airco en muziekje aan, wie deed me wat. Een kleine maar abrupte wegversperring inclusief omleiding, zo bleek even later. Wel gatverpielekes! Hadden ze net deze week de doorgaande weg naar Belsj en dus mijn lievelingstankstation (want goeiekoop en kneuterig Vlaams) eruit gegooid. Tanken op het nog net Nederlandse industrieterrein waar ik op dat moment overheen reed was me mijn eer te na. Mijn missie was Belgische benzine, Belgische benzine moest er komen.

Het bleek een complete mission impossible, zo leerde ik snel. Want ondanks het uitgebreide pakket aan mannige eigenschappen ontbeer ik de wellicht belangrijkste. Een deugdelijk gevoel voor richting. Zelfs in gezelschap van een navigatiesysteem. Heel onhandig.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de blinde paniek toen wel uitbrak. Ook doordat de vrolijke meter ineens geen cijfers meer liet zien maar louter plat liggende streepjes. Een mooi synoniem voor nul. In een vlaag van helderheid herinnerde ik me het logo van een tankstation waar ik zoëven half en half was langsgereden. "Dan daar maar," dacht ik verbeten. Toen ik er eenmaal was, door de sterren gestuurd, bleken twee logge vrachtwagens de boel echter bezet te houden. God weet voor hoelang. En in het aanpalende kantoortje was ook niemand die mij - het hulpeloze vrouwtje met een benzine-uitdaging - kon helpen. Neen, ook hier ging tanken niet lukken.

Mijn enige optie was de eerder bruusk genegeerde Total op het Nederlandse industrieterrein. En de vraag hoe ik daar in vredesnaam moest geraken, want inmiddels was ik zo van de rel en totaal gedesoriënteerd en gefixeerd op de plat liggende streepjes en trillend van een hypo dat ik vloekend achter het stuur zat. "Het zal toch *%^&$# niet zo zijn dat ik Sjoerd dadelijk echt moet bellen met de beschamende mededeling dat ik zonder benzine sta? En dat Hij Dan Gelijk Had!" Want dát zou het ergste zijn natuurlijk, gezichtsverlies.
Zwetend en met gekruiste vingers vervolgde ik mijn weg. Het kon gewoon niet ver weg zijn. Maar waar ook weer precies? "Please laat me het halen, please laat me het halen!" prevelde ik debielig.

En als een wonder doemde daar dan toch zomaar de vertrouwde letters van het eerder verguisde Hollandse tankstation op. I made it. We made it.
En dat ik daarna per ongeluk ook nog slang met de duurdere superbenzine in mijn tank had gehangen interesseerde me totaal niet. Voor hetzelfde geld was het diesel geweest, dan hadden we echt kunnen lachen.
Het had op zich helemaal in de lijn der gebeurtenissen gelegen.

12 opmerkingen:

MissPiggy zei

Heeeel herkenbaar!
Maar ja, ik denk maar zo: als een man dit overkomt zegt -ie: 'neee dat had ik precíes zo uitgekiend!'.
Ik vind je heel dapper hahaha

Anoniem zei

Oooojaaa,je bent idd lekker dapper, ik doe het je niet na!! Als mijn Kaatje onder het laatste streepje (aan de rechterkant trouwens) zakt sjees ik toch graag naar de benzinepomp, die benzinewijzer bezorgt me klotsende oksels, je wil niet weten hoe hard het wijzertje dan zakt....thuiskomen gaat me voor alles en het liefst op safe!!

Grts Kitty

Nancy zei

Van deze kant alleen maar complimenten, je bent een held. Ik heb zelf al twee keer langs de snelweg stilgestaan zonder benzine en ben op de laatste druppen de pomp binnen gestotterd. In de volle overtuiging dat mijn metertje niet klopte :)

Jasmino zei

Hoe herkenbaar, ik woest wel erg lachen om je eigenwijsheid. Maar toch, ik heb het al regelmatig nagedaan hoor, en gelukkig ook steeds gehaald. Al zat ik soms met samengeknepen billen in de auto. Die voldoening dan he.........

En ach, de effectiviteit en efficientie is voor de burgerlijken onder ons die geen hang hebben naar een avontuurlijk leven ;-)

Veronica zei

Hallo Irene,
Fijn dat je weer lekker op je blog aan het schrijven bent om ons zo te 'entertainen'.
Dank daarvoor!!
Tja........het tank verhaal........hoe herkenbaar............niet dat het mij ooit is overkomen om zonder benzine te komen staan hoor!!!! :-)
Groetjes, Veronica

Judith zei

Hm, ik ben zo'n typische vrouw die meteen naar het benzinestation wil zodra het desbetreffende lampje begint te branden...
Hilarisch geschreven!

Claudia Huijzen zei

Jaja jij durft... En dan te bedenken dat het 'voorspellende-aantal-km's-nog-te-rijden-display' meestal niet zo precies is haha. Maarja ik herken het wel, tanken is saai en het kost nog veel geld ook.

lielie zei

dapper ding... Maar dat wisten we al :)
Hoe gaat het verder met je?
Komt het trouw verslag nog op je blog hihih!

liefs Annelie

Jannie zei

Hahaha ik had het gister nog.. En ben toen toch maar voor de met-10-liter-bijvullen-optie gegaan ;) En blij toe, nu ik dit lees!
Maar heeft je navigatie systeem niet de optie "dichtstbijzijnde tankstation"? Uitvinding van de eeuw!!

Wondelgijn zei

Owwww.... ik voel de stress van mijn eigen gevalletje stress weer opkomen! Precies hetzelfde gegaan!! Vreselijk!! (maar later zo opgelucht dat het nog nét allemaal was goed gegaan...)

Zara zei

Oef, gedurfd hoor! Ik ben erg van het optijd tanken en dan meer met het idee in m'n achterhoofd dat (als er iets met m'n moeder gebeurt) ik er minstens een uur mee onderweg moet kunnen zijn. Ook een afwijking, maar dan anders...

Barb zei

Topblogverhaal, ditte! ;)
Ik ben idd zo'n type dat bij het één na laatste streepje al met een halve zenuwinzinking wil - nee MOET - gaan tanken. Maar dat komt ook omdat mijn boordcomputer aangeeft dat ik nog 300km kan rijden als er nog 3 liter inzit. (Mijn nieuwe Clio is best zuinig, maar dat is belachelijk!)
Dat living on the edge wat jij doet, kan ik echt niet aan!