vrijdag 24 september 2010

BeVRIJdingsDAG

Omdat er werkelijk geen enkele reden tot haasten is in het ziekenhuis, besloot ik ook deze ochtend alles op mijn gemakje te doen.
Wakker worden, uitrekken, infuus checken op lekplekken, wat hoesten, een plasje, neurotisch het scherm van mijn iPhone verversen, de zuster die een broeder bleek bellen voor mijn medicijnen, twee bruine bammetjes met rookvlees wegkauwen. En voor ik er erg in had was het elf uur en verscheen het aardige doch licht plechtige hoofd van de co. weer voor mijn sluisdeur, met in zijn kielzog een aandoenlijk nog assistenteriger dingske. En zat ik opnieuw op mijn allercharmantst in pyjama en met ruftadem in de etalage, heel onfris allemaal. Er is blijkbaar toch een reden tot haasten, ook als je in het ziekenhuis ligt.

De co. benadrukte opnieuw dat de kans erg klein was dat ik voor het weekend naar huis kon. Hmpf, dat had ik zelf ook al bedacht. Ik rekende al nergens meer op. Een van de dingen die je snel leert tijdens een opname is incasseren. Je moet wel. Van liggen jammeren wordt het immers ook allemaal niet beter, daar op de vierkante meter met de deur dicht. Hij vertelde dat de halve afdeling inmiddels met mijn 'case' bezig was, maar of het zoden aan de dijk zou zetten was de grote vraag. Ik geloofde het allemaal wel, had me intussen ingesteld op in ieder geval nog een weekend Utrecht. En drukte hem nogmaals op het hart dat ik in elk geval graag mijn eigen longarts even wilde zien om enkele dingen met haar te bespreken. Hij beloofde me haar aan de jas te trekken en me op de hoogte te houden van de ontwikkelingen. Ook spraken we nog over mijn P.rednisongebruik en de lollige bijwerkingen daarvan. Licht beschaamd toonde ik hem en zijn elfje mijn zwart behaarde worstvingers maar verloor definitief alle gêne door me met mijn putlucht naar hem toe te buigen en fijntjes te wijzen op de behoorlijk aanwezige, donkere bovenlipbeharing onder mijn neus. Om vervolgens tot mijn eigen ontsteltenis te concluderen dat ik gewoon meer snor had dan hij!

Een douchebeurt en fris bekkie later kreeg ik bezoek van de CF-verpleegkundige, een zuster en het verpleegkundige hoofd van de afdeling. Ze kwamen met goed nieuws: er zat zowaar schot in de zaak! Het was nog niet 100% zeker maar de kans dat het vandaag toch nog ging lukken was wel degelijk aanwezig. Als beide kanten wilden meebewegen (CZ en ziekenhuisapotheek) zou het zowaar geregeld kunnen worden om mij met infuus en de hele rataplan naar huis te sturen. Op voorwaarde dat ik 'bijdehand genoeg was' om het tijdens het weekend eventueel zonder hulp van de thuiszorg geregeld te krijgen. Ja zeg, wat dachten zij nou? Natuurlijk ging dat lukken!
Nog een uurtje later kwam het definitieve ja. Tussen vier en vijf zou ik worden aangesloten op het thuisinfuus en daarna mocht ik vertrekken!

En zo kwam het dat ik heden avond om half tien weer op mijn vaste plekje op de bank lag. Met een intens gelukkig hondje aan mijn voeten en een afgepeigerde man naast me. We made it, mijn eerste opname sinds we een setje zijn. Tussen de vorige en deze zat exact 7,5 jaar. Als ik kon tekenen voor opnieuw zeven opnameloze jaren zou ik het acuut doen!

9 opmerkingen:

Mars zei

Oh wow, je eerste sinds jullie een setje zijn! Hopelijk op naar een nieuwe 7 jaar zonder opnames én een stabiele gezondheid!!
Ik hoop dat je gauw opknapt van je kuur. In ieder geval superfijn dat je nu thuis bent, dat bevordert vast ook je herstel!

Toaske zei

Fijn dat je gewoon weer thuis bent. En ik hoop met jou op minstens zeven opnameloze jaren.

Jasmino zei

Op naar de volgende 7! Wat fijn dat je weer thuis bent, dat helpt het herstel zeker. Alleen al Rover zal daar zijn steentje aan bijdragen, toch?!

Anoniem zei

7.5jr sinds vorige keer, wauwwww dat doe je héél goed!! Wij tellen hier af naar de 6mnd, ook al zo'n mijlpaal....CZ geeft hier trouwens weinig problemen bij opnamens.

Hopelijk zit je weer snel lekkerder in je vel en kun je er weer 7.5jr tegen!!

X Kitty

lielie zei

Woooow 7,5 jaar?!!!!
Goed hee. Hou dat goede gevoel maar vast, dan pas weer over 7,5 jaar een enkeltje naar Utrecht! Of natuurlijk langer dan 7.5 jaar.
Fijn dat je weer lekker thuis bent met je mannetje en jullie hondje!

liefs Annelie

Terpie zei

Heerlijk hoor om weer thuis op te kunnen knappen. Was zelf niet ontevreden over hotel UMCU. Fijne roomservice. Alleen vrij restrictief rondloopbeleid.
Sterkte en geniet van het thuis zijn.

Nicoleke zei

Ik hoop met je mee hoor!!

Cash en Els zei

Ha gelukkig toch naar huis!! ik kreeg het al spaans benauwd, een CZ die het niet goed vind dat je naar huis gaat. (dat wil ik niet lezen, heb zelf ook CZ en was nooit een probleem, inderdaad ook al iets van 5 jaar geleden)
Pff wat een opluchting dat je vrijdag lekker naar je eigen huuske mocht. Nu snel opknappen en voorlopig Cz met rust laten zou ik zeggen ;-)

Fijne dag, ---Els

Veronica zei

Oost West Thuis BEst.
Geniet van je eigen huissie en met de bibs op je eigen bankie.
Geef Rover een aai en Sloerd een Knuffel en neem er zelf ook een.
Hoop dat de CF weer een tijd onder 'controle' blijft.
Groetjes, Veronica