woensdag 8 september 2010

Derek

De meeste dagen gaat het eigenlijk best goed. Dan lukt het me prima om me aan mijn zelf voorgeschreven dagelijkse hoeveelheid voedingsmiddelen te houden. Als ontbijt nuttig ik drie sneetjes brood met rookvlees, tussendoor een volkoren eierkoek, wat Evergreen en Pijnenburg, als ik er aan denk fruit, soms nog een nutridrink in geval van opkomende hypo, 's avonds neem ik een gezonde hoop warm eten met een toet tot me, en soms verwen ik me tot besluit nog met een (of twee) glaasje(s) wijn met wat zoutigs te sneukelen. En naast een mok magere melk en wat glazen water drink ik anderhalve liter cola light. Doorgaans functioneer ik daar prima op.

Maar er zijn ook momenten... Dan is alles eten. De hele wereld. Alles wat ik doe, lees, bedenk, hoor, zie en ruik associeert met voedsel. Dan waan ik me Fran Fine's moeder Silvia, de onverbeterlijke vreetkoningin uit The Nanny.

Het is een van de bekende en gevreesde bijwerkingen van P.rednison. Onverzadigbare, psychische honger. Alsof er een lintworm in je woont, alleen niet in je buik maar in je hoofd.




Een wijs man, en tevens ervaringsdeskundige, wees me er ooit op dat je door het gebruik van P.rednison weliswaar meer eetlust ervaart, maar dat het nog altijd aan jezelf is hoe je daar mee omgaat. Of je er ook gehoor aan geeft. Jezelf daadwerkelijk volpropt met al het denkbare wat je op je neurotische strooptocht naar voedsel tegenkomt. Het is als het ware een psychologisch spelletje. Wie is sterker? Jij of de worm?

En geloof het of niet maar sinds ik me dat heb ingeprent, lukt het me steeds vaker om uit de buurt van die mieterse snaaikast te blijven. Daarnaast heb ik hem een naam gegeven, de denkbeeldige worm. Derek de Lintworm. Dat communiceert net wat lekkerder. Zeker als we weer eens een robbertje vechten in mijn hoofd. Dan spreek ik hem vermanend toe. Zeg ik dingen als: "Nee Derek, je krijgt nu geen pannenkoeken! Het is drie uur 's middags, over een paar uur gaan we avondeten. Bovendien knoei ik met zo'n baksessie ongetwijfeld het hele fornuis weer onder en meurt het dagenlang na. En wat dacht je trouwens van mijn bloedsuiker? Die trekt dat ook allemaal niet, zoveel koolhydraten. Vuile egoïste binge eater dat je d'r bent!" of "Een bord pasta? Met ketchup en kaas? Om elf uur 's morgens? Voel jij eens gauw aan je miezerige wormenkop. We zijn geen itakken!"

En zo versla ik hem, mijn drammerige imaginaire Derek de Lintworm. Ik denk hem gewoon verzadigd, negeer hartgrondig zijn constante aandachttrekkerij. Ik manipuleer mijn eigen gedachten.
Ben ik gek?

14 opmerkingen:

Cash en Els zei

Haha nee je bent niet gek, dat heet gedachtensturen!! is ook een psychologische term voor, ze leren het zelfs aan mensen die angsten hebben. Op deze manier kun je heel ver komen.
Pfff lijkt me trouwens wel vermoeiend zo'n zeurende Derek steeds in je nabijheid.
Kun je hem niet gewoon zn iele nekkie omdraaien ;-))

Groetjes, Els

Inge zei

Kan je Derek niet neurolinguïstisch programmeren? Je doet het in ieder geval al goed door hem te negeren en toe te spreken, die drammer.

Ik vind het zelfs erg knap van je dat je al dat lekkers kunt laten staan onder invloed van die prednison!
Volhouden dus.

Groetjes, Inge

MissPiggy zei

Respect dat je hem verslaat!
Mijn worm heet 'Katja Biggetjes' en hij wint hahaha. Maar wellicht als ik em een andere naam geef...
xxx!

Denyce zei

Ik kan me zo vinden in je verhaal!
Mijne heeft nog geen naam, maar het is volgens mij best een goed idee. Ik eet dan de kasten leeg en ik word wakker van de honger!

Opzoek naar een toepasselijke naam..

Groetjes Denyce

De Repel zei

Geen p.rednison, maar wel en halfdode Derek. Vroeger was Derek springlevend en mijn aartsvijand. Derek heette toen b.oulimia.

Dat is een ver verleden, maar Derek is net een vampier: die kan niet dood en steekt af en toe de kop op. als het niet goed met mij gaat, gaat het beter met Derek en andersom. Ik ben beter, mar Derek zal altijd sluimeren in de achtergrond.

Ik ga jouw tip proberen. Op momenten dat hij het probeert, ga ik hem Derek noemen.
Dank je wel voor deze log, op een aparte manier herkenning.

Anoniem zei

Raar,ik lust juist niks op prednison.'Tis net enge dope voor mij want vrezelijk hyperactief,niet slapen en niet eten.
Enne laat die cola alsjeblieft achterwege. Light of niet,'tis gewoon rotzooi.
Groetjes,Sandra

Zara zei

Knap van je, lijkt me waardeloos om zo'n bijna onbedwingbare trek te hebben de hele dag door.
Sterkte met Derek!

Lina zei

Goed van je zeg! Ga zo door zou ik zeggen. Petje af!

Rianne zei

balen hoor die prednison dat je daar zulke vreetbuien van krijgt, k had daar niet echt last van ik had juist helemaal geen trek..dat is dan ook weer lastig! maar heel goed van je dat je de vreetbuien de baas kan zijn..You Go Girl!

xx Rianne

Edje zei

Dat vind ik nou eens knap dat je het zo kunt! Ik haal het niet in huis, dan kan ik het ook niet opeten. Maar af en toe moet er natuurlijk wel iets zijn voor kids of bezoek en dan is het heeeeel moeilijk om eraf te blijven. Ik ga Derek ook eens in dienst nemen...

Jasmino zei

Gek? Nee, natuurlijk niet! Moedig, om er zo over te schrijven. En knap ook, je bent je eigen "shrink"! Toi toi toi!

Wondelgijn zei

Nee, je bent niet gek. Je bent gewoon goed bezig!!
Oudste slikt ook medicatie waarbij hij eeuwige trek ervaart (geen P.rednison hoor). Hij baalde als een stekker dat hij kilo's aankwam, en is toen hetzelfde trucje gaan toepassen dat jij nu beschrijft. Het werkt voor hem ook, dus.... waarom niet voor jou!?

Daniëlle zei

Je wordt pas gek als Derek ook tegen je terug begint te praten :)
Maar vooral: respect!

NOVY zei

Haha, Derek de Lintworm is briljant.