donderdag 30 september 2010

iPhoto september 2010

September alweder. Om. Wat we deden? Kijk en huiver, beleef het mee in mijn maandelijkse iPhotoblog!

Er werd weer eens volle gas geklust. Door ons Niels. In de garage, ten einde definitief af te rekenen met vochtzorgen en andere smerige schimmelpraktijken. Een keur aan isolatiemateriaal trok voorbij. Van plastic tot hout. En een hoop steenwol. Waar hatSjoerd zich een chronische bronchitis aan zaagde. Want hij was even vergeten dat hij daar allergisch voor is. Rover, gewoontedier pur sang, vond al die tumult maar niks.


Uniek beeldmateriaal: Sjoerd met gereedschap in de hand. Erna had hij een blaar. Kantoormannetje.


Het verdorven vochthol.


Naast het verzorgen van koek en zopie stortte ik me bijzonder succesvol op het in elkaar timmeren van de nodige opbergrekken.


En er werd gewandeld. Drie stappen de straat uit en de Maasplassen lonken.


Bij het lokale kluswinkeltje verkopen ze deze akelig echte nepvogels. Waar ze voor dienen?


In de categorie 'nuttige borden en straataanwijzingen'. Ik heb alleen geen idee wat het betekent. Verplicht om te nordic walken mét rugzak en kind?


Schoonzus en schoonbroer kwamen een avondje eten. Helaas viel mijn vegetarische couscoussalade met feta niet zo in de smaak bij schoonbroer. Hij had zich én verheugd op een Groot Stuk Vleesch én bleek niet van feta te houden. Gelukkig hadden we wel veel drank. Maar was hij de bob. Dat ook nog.


Ik was uitgenodigd voor de babyshower van Linda en prulke! Bruusk zette ik al mijn gaarheid opzij en genoot van een middag high tea, pictionary en namen raden. Valérie blijft een van mijn favorieten voor een meisje. En Maurits voor een jongen. Maar dat vindt Sjoerd he-le-maal niks. Gelukkig hoeven we onze mooie hoofden daar toch niet over te breken.


Rover voelde inmiddels aan zijn water dat er onheil op komst was en bekwaamde zich in het alom beproefde struisvogelen. Waar zou hij dat nou van hebben?


En toen lag ik dus in het ziekenhuis. Voor een infuuskuur. De eerste keer sinds Sjoerd en ik een setje zijn. Nieuw, eng, spannend. En toch ook wel knus, zo samen op zo'n eenpersoons ziekenhuisbedje.


Na meer dan 12 uren zonder smachtte ik naar Coca cola light. Gelukkig werd er een gezonde voorraad aangerukt door mijn allerliefste man(telzorger) van de wereld. En was er plek genoeg in de patiëntenkoelkast om het zaakje op temperatuur te houden.


De duiventil waar ik mij 23 uur per etmaal moest zien te vermaken. Lang leve Twitter. En mijn iPhone!


Elke middag fietsten mijn ouders vanuit de camping in Bunnik naar het ziekenhuis. So much voor een normale vakantie. Er is altijd wel iets als zij op pad gaan. Dankzij de nodige potjes Yahtzee leek het een beetje alsof we op de boot waren, net als vroeger. Alleen deinde mijn plastic matras niet mee.


Ontbijt op bed! Dat krijg ik thuis niet eens. Vaste recept: twee sneetjes bruin brood, twee verpakkingen rookvlees, twee kuipjes Becel en twee mokken melk. Wel moest de aardige voedingsassistente even wennen aan mijn eetritme. Toen ze om tien uur 's morgens mijn onaangeroerde ontbijtdienblad wilde komen ophalen trok ze verbaasd een wenkbrauw op. Maar toen ik uiteindelijk toch alles op had complimenteerde ze me. Ik had 'best goed gegeten'.


Vrijdagmiddag. Net aangesloten op het thuisinfuus. De troepen zijn er klaar voor. En mee! Nog een dagschotel in ons stamrestaurant en dan ophuisopaan!


Mijn favoriete schilderij in het UMC. Het is heel reliëfig gemaakt met dikke klodders verf. Ik vind het prachtig! De kleuren, de diepte, de langgerekte vorm.


Infuus nummer twee. Dat ik alweer vrij snel om zeep hielp door een iets te enthousiaste computersessie. Drie dagen mocht ik ervan genieten.


Een deel van de kaarten die ik ontving in het ziekenhuis. Inmiddels hangt er een derde rij naast en staat de verrassingsmand erbij. Ik ben diep geraakt door zoveel attente mensen en lieve reacties.


Om het resultaat van de kuur en mijn longfunctie te testen zwengelden we de PlayStation 3 weer eens aan voor een onvervalst avondje SingStar. Lachen, gieren, brullen. En geforceerde, schorre kelen.


Waar bewaar jij je huishoudfolie? Ik in de badkamer, tegenwoordig. Om mijn infuusarm droog te houden tijdens het douchen. Logisch.


Hoe functioneert een mens zonder Post-it's? Als Sjoerd 's morgens zijn bammies, appel, pakje sap en blikje nep Red Bull uit de koelkast haalt, zet hij ook meteen een fles Tobra op het aanrecht. Want die mag niet te koud toegediend worden. Echte liefde, als je het mij vraagt.

3 opmerkingen:

Anoniem zei

Dat schilderij in UMCU zou hier heeeeeel mooi onze muur kunnen versieren, vind het jammer dat het zo opvalt als ik met dat ding onder mijn arm naar buiten loop ;-)

Grts, Kitty

De Repel zei

Mooi efotoserie! Die van Rover de Struisvogel is top....maar die van de verplicht Nordic walken met rugzak en kind ook, hahahaha: die was letterlijk "lol".

Hoes'tnu? Thuis aan de infuus?

Erika zei

Handig, die foto van je beterschapskaartjes! Kan ik meteen checken of die van mij ook is aangekomen! En ja hoor, hij (of zij?) hangt ertussen! Wat fijn dat je toch naar huis kon (ondanks alle stress om de altijd weer idiote geldkwestie)!

Groetjes, Erika