woensdag 22 september 2010

Live from room 17

Gisteren keek ik de uren van de klok letterlijk om. De minuten kropen voorbij maar met behulp van Twitter werd het dan toch eindelijk vier uur. En toen stond mijn allerliefste lief in de sluis van mijn kamer. Bepakt en bezakt met liters cola light, verse abrikozenvlaai en meer lekkers. En de eerste post! Wat was het fijn om zijn armen weer om me heen te voelen en naar zijn mooie, lieve, vrolijke en ook wel een beetje vermoeide gezicht te kijken.

Vanwege het segregatiebeleid mogen mensen met CF pas na vijf uur van hun kamer af. En dan ook nog maar voor een uurtje, want meestal ben je niet de enige hoestende segregant op de afdeling en iedereen heeft natuurlijk recht op het broodnodige luchtuurtje. Gelukkig kon het worden geregeld dat ik van zes tot zeven de hort op mocht. Met als missie: het ziekenhuisrestaurant! Opdat Sjoerd ook weer eens fatsoenlijke maaltijd naar binnen kon schuiven. Met een beetje fantasie - denk de infuuspaal weg en visualiseer gewassen haar en behoorlijke kleren in plaats van mijn comfi joggingbroek en ontkooide vriendinnen - waanden we ons op een gewoon uitje uiteten zoals we wel vaker doen. Alweer veel te snel was het tijd om afscheid te nemen. Ons beider conclusies waren eenduidig: er is echt geen bal aan zonder de ander!

Vanmorgen had ik koud mijn ogen en de gordijnen geopend toen er een delegatie GA-puppies langs mijn bed opdook. Ik vind dat altijd wat lastig. Er wordt keurig netjes ge-u-d terwijl we elkaar beslist zouden vousvoyeren als de ontmoeting elders had plaats gevonden. Ik bleef dan ook stug je-en-jij-en met mijn verderfelijke ochtendadem. En of het nou aan die adem lag of niet, het signaal werd opgepikt!

Net na de middag verschenen mijn ouders ten tonele. Het fietstochtje vanaf de camping naar het ziekenhuis was zo kort geweest dat mijn moeder even had overwogen een rondje om te rijden. Tss, zet gewoon die turbo trapondersteuning uit! ;-P
Twee uurtjes later arriveerde ook de miens en was ik omringd door degenen die ik het liefst heb. Van de mensen natuurlijk, want ergens in Limburg lag op datzelfde moment het ongetwijfeld zieligste maar ook meest verwende hondje van de wereld languit op de bank de buurtwacht uit te hangen.
We kwamen de middag al Yahtzeeënd door en deden gewoon alsof het vakantie was, net als vroeger op de boot. Hoeveel potjes we daar niet gedobbeld hebben... Mijn luchtuurtje werd andermaal benut voor een trip naar ons inmiddels stamrestaurant. Met Palmpjes, varkenshaas en dame blanches bleef het vakantiegevoel aardig in stand. En om de feestvreugde compleet te maken had ik voor de gelegenheid maar weer eens een beha omgeknoopt en mijn haar gewassen.
Tegen zevenen hadden Miquel en Mariëlle de files achter zich weten te laten en vervoegden zich in mijn zonnige duiventil. Zo lief, en vertrouwd en gezellig!

En ander hoogtepunt van de dag - het ziekenhuisleven kenmerkt zich door niet te evenaren ijkpunten als de vreetkar en het bezoek - was de post. Na slechts twee keer zeuren vragen of de post misschien al was geweest, werd me een indrukwekkende stapel kaarten overhandigd. Maar liefst negen stuks na koud 48 uur opname. Wauw!
Een hele dikke Dank Je Wel aan al die attente lieverds. :-) En dan ook meteen voor alle andere vormen van reacties en belangstelling via sms, Twitter, Hyves en telefoon. Ik vind het ronduit hartverwarmend.

Maar de allergrootste merci gaat naar onze lieve buurten, Anouk en Coen. Zij hebben zich vanavond opgeworpen als de beste hondenoppassers die je je kunt wensen. Er is maar liefst twee keer met Rover gewandeld, hij heeft zijn brokken opgegeten (doet 'ie op een ander doorgaans nooit!), greep en passant de gelegenheid om nog even wat chocolade koffiebonen van tafel te jatten en hielp Coen onder luid geblaf gezellig mee in de tuin.
Die van die goede buur en verre vriend? Helemaal waar! Al beschikken wij over beide categorieën en maakt ons dat helemaal bofkonten!

13 opmerkingen:

Tamara M. zei

Jep, komiktochook altijd weer achter als ik hier lig. Thuis is het beste!Hoelang moet je nog blijven? Hopelijk niet al te lang en slaat de kuur snel aan.

Beterschap! xxx

Wondelgijn zei

Met die positieve instelling van jou, móet het gewoon goed komen allemaal! Meid, je slaat je er wonderwel doorheen!! (althans, de eerste paar dagen... hihihi ;-) )
Ik ga gewoon iets meer twitteren tussen alle verhuisperikelen in, speciaal voor jou!! (hahaha, als dát geen opkikker is! Wahahaha)
Kop op, hoor! Ik denk aan je!

Linda zei

Meisje ik vind je toch zo dapper en sterk. Aan je denken gaat vanzelf...daar hoef ik niet eens moeite voor te doen.heel veel sterkte,en ik hoop dat je snel weer naar je eigen nestje mag...liefs Linda

Anoniem zei

Hai,

Goed je/jullie te zien gisteren!! Was erg gezellig ondanks de omstandigheden. Wij waren om 21:45 thuis. Prima op tijd dus. Alles zat mee. Bijna mijn auto vergeten op te halen op de carpoolplek in Doetinchem ;-) Dan hadden wij raar staan kijken, thuis! Ben je goed de nacht doorgekomen? Carlijne was erg trots op haar tekening en ik heb haar gezegd, dat je hem super vond. Dikke kussen van haar terug en natuurlijk ook van Olivier. Hopelijk mag je morgen naar huis.

Heel veel liefs, knuffels, kussen vanuit Winterswijk.
Mariëlle

Anoniem zei

Je verdient alle aandacht van de wereld. Want in het ziekenhuis liggen zuigt van alle kanten. Ik hoop dat de kuur snel aanslaat en je naar huis mag.

Madelief zei

Goedemorgen Irène! En? Heb je een beetje lekker geslapen of is dat ruk op dat plastic matras en infuuspaal? Nu maar hopen dat je al kan voelen of de kuur aanslaat of ben ik dan te optimistisch? Wat zijn die uurtjes onbetaalbaar hè als Sjoerd er is, fijn hoor dat dat kan. Hou je taai vandaag, knap snel weer op en twitter niet teveel! ;-)

Terpie zei

Mooge,
Vond het altijd een hoogtepunt als een groep jonge, nog met puistjes gesierde, aandachtig luisterende, en af en toe kreetjes uitslaande groep puppies met de opperstalmeester op ronde mochten.
Ernstig vermakelijk, lachstof voor een dag.
Hoop dat je snel van UMCU verlost bent, en weer in huiselijke sfeer kunt opknappen.

Mars zei

Lieve Iren,
Wat goed dat je zoveel lief en gezellig bezoek krijgt. En dat je zoveel lieve mensen om je heen hebt die wat laten horen! Dat maakt het dat zo'n ziekenhuisje bezoekje toch nog hartverwarmende momenten heeft he? En ik vind het zo schattig dat Sjoerd en jij -zoveel jaar al samen- elkaar nog zo missen! Jullie zijn zo lief!
En zo te horen zit je nog aardig in de vakantie-modus;) Ik hoop dat je dat nog even vol kunt houden, dan lijkt het in ieder geval een stuk leuker! Echt lachen, zo'n stamrestaurant. Met Palmpjes erbij nog wel! Dat is echt een voordeel van het UMC vind ik, een goed restaurant. Dan heb je tenminste echt het gevoel dat je even ziekenhuisloos bent. (als je inderdaad de infuuspaal wegdenkt;)).
Ik hoop dat je nog een hoop momenten krijgt waardoor de tijd lekker snel voorbij gaat. Al hoop ik natuurlijk helemaal niet dat niet al te lang meer nodig is. Mocht je nou misschien als het beter ging verder met thuisinfuus?

Dikke Kus

Anoniem zei

Hoi Irene, hou je't nog een beetje vol vandaag? Tijd kruipt inderdaad he, in het ZH. Is er al zicht op wanneer je eventueel met thuisinfuus weg mag? Hoop voor je dat dat snel kan en je thuis verder op mag knappen, want dat is vaak toch veel lekkerder :-)
Beterschap!
Liefs van Sandy (Ydnas)

Lina zei

Hoi Irene,
Ik vind je een zeer positief mens. Je slaat je er wonderwel doorheen. En het lijkt me heel zwaar allemaal. Ik bewonder je moed.
Je beschrijft alles op een leuke manier, Gezellig om te lezen. Sterkte, en ik hoop dat je snel naar huis mag.
lieve groetjes

De Repel zei

***knuffel*** van de Repel. Ik vind jouw positieve instelling zo'n verlichting om te lezen dat ik het extra erg vind dat het zo met je gaat. Wat is nu de prognose? Drie weken daar, of mag je eerder naar huis?

Door zei

Mag je morgen naar huis met thuisinfuus? Ik hoop het voor je!

Toaske zei

Ik lees vol bewondering dit enthousiaste verslag. Knap hoor dat je dit kunt. Ook al zal het in het eggie af en toe flink slikken zijn. Heel veel sterkte en ik hoop dat de kuur snel en goed aanslaat.