zondag 31 oktober 2010

iPhoto oktober 2010

Like sands through the hourglass, so are the days of my life.
Om er eens iets met een hoog filosofisch gehalte tegenaan te gooien!

Oktober begon proper. In bad. Met veel schuim. En een hoop gedoe met een arm die angstvallig droog gehouden moest worden. Om over die, ettelijke keren bijna in het badwater kletterende, infuusfles die aan dat kleffe armpje zat nog maar te zwijgen. Gedoe gedoe, wat ik je brom.


Om vervolgens tot de ontdekking te komen dat ik net zo goed al mijn ledematen had kunnen dopen. Of nog praktischer: gewoon douchen met zonder gehannes. Want venflon-nummer-zoveel bleek niet veel later helemaal hartstikke kapot.


Voorts ben ik erg vóór de zogenaamde Sintverloedering. Zoals sommige seizoenspuristen het plegen te noemen. Bullshit. Wat mij betreft liggen de taaipoppen, speculaasbrokken en sintschuimpjes het hele jaar door in de schappen.


Ook lekker, dit bitterkoekjestoetje van Mona. En nâ consumptie gâ je er ook helemââl niet gek vân prâten. Niet gekker dan ik al doe althans. Wel kreeg ik een keigoed idee voor een bikinitopje. Maar helaas bleek het potje te klein. Volgende keer toch eens zo'n geribbelde gezinsverpakking proberen.


Ach kijk, nog zo'n lekker plaatje. En toch zat het me infuustechnisch best mee. Ik versleet er slechts vijf in drie weken tijd. Da's heus geen slechte score. Daarnaast blijk ik makkelijk te prikken. Voldoende aders, die niet wegrollen bij de aanblik van de hand van de prikker (dat schijnt te kunnen, heb ik van horen zeggen...). Wat mij betreft blijven de Picc lines en Port-a-Caths voorlopig dus nog buiten de deur. Wat zeg ik? Wat mij betreft blijven intraveneuze infuuskuren in het algemeen tenminste opnieuw zeven jaren bij me vandaan.


Zeer verheugd was ik bij de aanblik én het gehoor van dit tafereel. Na jaren van afwezigheid (waar zouden ze zich al die tijd hebben verschanst?) stonden ze zomaar ineens weer in de stad. Met hun instrumenten en versterkers. De Inca's. Vooralsnog alleen het musicerende mansvolk maar ik vermoed dat zij slechts een voorbode vormen van de rest van hun grote, bonte familie. Met een uitstalling van grof gebreide Peruaanse truien en gevlochten armbandjes in vrolijke kleuren op de hobbelige kinderkopjes van onze stad. En cd's. Met hun muzakjes. Die mijn moeder dus ooit kocht. Volgens mij uit beleefdheid.


Sushi! Daar had ik in ene trek in.


Sting. Gingen we ook nog heen. Symphonica in Rosso. Was wel aardig. Maar ook niet meer dan dat. Het was een tamelijk tamme bedoening. Veel vrij onbekende liedjes, gastoptredens waar ik niet warm of koud van werd (ik bedoel, C.arel K.raayenhof. Wie zit daar nou op te wachten?), het gelloze hoofdhaar en de dubieuze kledingkeuze van Sting en een irritatie opwekkende zwoel doende achtergrond zangeres. Of om met Sjoerd te spreken: "Ik weet dat ik iets heel ergs zeg nu, maar ik vond Marco Borsato leuker!". I rest my case.


Kwam ik tegen in het lokale sufferdje. Vonk leuk. Een ontloopen Rund.


En hier smul ik dus van hè? Voor dit soort composities zou je me in theorie 's nachts wakker mogen maken. Die naam. Het taalgebruik. Nederlands is al lastig, laat staan als je dat gaat vertimmeren naar een poging tot Limburgs. En de vragen die zo'n berichtje oproept. Waar is mam? Waarom staat zij er niet bij? Of is zij de "rés van de bubs"? Of heeft de "rés van de bubs" van pap deze aardige felicitatie voor Diliyan (hoe verzin je het?!) geplaatst om mam en haar "bubs" te fokken?


Je zou het maar aantreffen, tussen de lakens, zo'n ecopantoffel.


Ons knaagdier amuseerde zich een ganse avond met een varkensoor. Hij ging er eens makkelijk voor zitten en knauwelde dat het een aard had. Oh ja, en was 'the day after' nogal winderig.


Zoveel keus en dan nog de juiste kleur niet kunnen vinden. En niet netjes kunnen lakken. Dat met name. Dus na het oeverloos geklieder met rechts op links alles er toch maar weer afgehaald. Waarom begin je er überhaupt aan? Ja soms word ik ook erg moe van mezelf.


Haai! In een dappere poging mijn conditie op te vijzelen en de P.rednison de baas te blijven doen Rover en ik twee maal daags een #rondjemethethondje (dat met die hashtag is iets twitteriaans). Daarbij mag ik graag foto's maken. Ook van mezelf. I'm so vain. I probably think this blog is about me. Oh wacht, dat is ook zo. En ik heb een nieuwe jas.


Dit is dus Olivier. En dit aandoenlijke manneke zat bij de iPhoto's van september nog in die enorme buik van zijn trotse moeder. Ik probeerde het wurm lachend op de foto te krijgen. Want dat deed hij ECHT! Speciaal naar mij. Niet dat je denkt dat het toevallige grimasjes van een 12 dagen oude baby waren of zo. Echt niet. Meer steeds als ik met mijn dikke vinger op het klikknopje van mijn telefooncamera drukte was het moment voorbij.


Rover was blij toen het kindergeteisem op bed lag. Kon hij eindelijk in de zitzak plaatsnemen.


Najaar. Lage zon. Lange schaduwen.
Dit had een gedicht kunnen zijn.


En tot slot dat afschuwelijke, Amerikaanse Halloween. Waar wij hier in Holland ook aan mee menen te moeten doen. Met een vreselijk onduidelijke foto van een nog vreselijker ding. Zo'n afzichtelijke pompoenpop bij de voordeur. Met ogen. Ongetwijfeld in elkaar gecreabead door een overijverige buurtbewoonster. Maar verder is het hier heerlijk wonen.

4 opmerkingen:

Cash en Els zei

Oh Irene, ik lach me weer suf om je stukjes, zo herkenbaar.

Groetjes, Els

Louise zei

Leve dit soort fijne logjes!

Dat van die wegrollende aders is totaal waar. Ik moest laatst onder narcose maar dat ging niet wegens een zich steeds koppig wegtrekkende ader. Na 1000x loos prikken kreeg ik een roesje zodat ze de naald erin konden jassen. Wegrollende adren zijn niet okay. Net zo min als de naam Diliyan. Djies. Jouw hoofd is echter nog steeds meer dan okay, ondanks alle gezondheidsellende. Chapeau.

Voorts veel verwarring bij je bikini-idee. "Boordevol yoghurt". (... erh... Ieuw?)

Liefs!

weer louise zei

Adren, adren? Als in Bla'dren dan. Qua poetisch.

Vita zei

Love this! Als we elkaar in real life zouden kennen, waren we vast BFF.

Of gezworen vijanden natuurlijk, omdat we opmerkelijk veel van elkaar weghebben en dan vooral onze - zeldzame - negatieve dingen en ons dan enorm aan elkaar zouden ergeren maar dat we dan niet doorhebben dat dat komt omdat we zoveel op elkaar lijken.

Poeh. Anyway. Sting? What *were* you thinking woman?