dinsdag 5 oktober 2010

Spiegels prikken

Niet later dan 6:15 uur rammelde mijn wekker heden ochtend. Met een hoofd vol watten stommelde ik naar de douche. Op de automatische piloot werkte ik het verkorte ochtendprogramma af. Niet mijn haar föhnen, wel een lik mascara aanbrengen, brood smeren voor onderweg en de drie verplichte sprayrondes afraffelen (want mijn E-flow rapid is niet meer zo heel rapid helaas). En tussendoor geconcentreerd alle spullen bij elkaar verzamelen die ik beslist niet mocht vergeten. Labformulieren, antibioticagiften, cola light voor onderweg.

De A2 'doen' staat tegenwoordig garant voor een feestje. Al vanaf Weert beland je in de file en pas ver na de randweg Eindhoven rijdt het weer een beetje door. Voor zolang als het duurt. Want wegwerkzaamheden (en stupide medeweggebruikers!) te over op het traject naar het noorden.
Waar je zonder oponthoud en tussen de spitsen door best binnen anderhalf uur van hier tot Utrecht kunt geraken, moet je er 's ochtends en 's avonds toch echt wat meer tijd voor uittrekken. Maar twee uur en een kwartier?!

Ik meldde me dan ook een half uur te laat op de poli. Zoals bijna altijd, moet ik tot mijn schaamte bekennen. Wel had ik toen al een buisje bloed laten tappen en daar kwam ik uiteindelijk ook voor. Voor een dal- en een topspiegel van de Tobramicine. Om te zien of ik nog steeds de juiste dosering krijg. Want van te veel kun je doof worden. Hè? En van te weinig gaan de beesten in mijn longen weer groeien. En dat is nog minder prettig. De aangerukte CF-verpleegkundige sloot me niet lang daarna aan op de Tobragift. Omdat ik nu toch in het ziekenhuis was bedong ik meteen een longfunctietest. Ik wilde graag weten of mijn gevoelde vooruitgang van minder hoesten, minder sputum, meer kleur op de wangen en meer energie en praatjes ook al in cijfers te vertalen was. En omdat ik minimaal vijf uur rijden (we moesten ook nog terug...) voor slechts twee buisjes bloed niet volledig efficiënt vond. Gelukkig was er nog een plekje vrij op de longfunctiepoli en kon ik vrijwel meteen op pad.

Vol vertrouwen stiefelde ik gemondkapt naar boven. In blinde draf de trap op bleek net wat te veel van het goede, toen ik me hijgerig meldde aan de balie. Maar nog steeds was ik er van overtuigd dat ik dat hele apparaat finaal van de muur ging blazen, ech wel! Tja, viel dat een beetje tegen... 1 Lousy procent meer FEV1 blies ik dan in augustus. Zonder van tevoren gepufte v.entolin dit keer, dat wel. Maar dan nog. Ik had er veel meer van verwacht. De longfunctieassistente begreep mijn teleurstelling en bood me een herkansing aan. Vier pufjes v.entolin, kwartiertje wachten en opnieuw blazen. Dankbaar nam ik haar aanbod aan en inhaleerde mezelf naar groter hoogten. Om er even later met veel pijn en moeite nog twee schamele procentjes bij te snoepen. "Hier word ik niet blij van", zou een zekere geheim horeca-agent Rob G. teleurgesteld constateren.

"Misschien ben je er ook wel met te hoge verwachtingen in gegaan," reageerde mijn vader even later nuchter. "Misschien ging je wel nog slechter het ziekenhuis in dan die 55%." Ja hé! Daar wil ik dus helemaal niet aan denken pa!
"Dat zien we wel vaker," suste de verpleegkundige even later mijn gemoed. "De longfunctie loopt meestal wat achter de resultaten aan. Je zit nog midden in je kuur. Het kan goed zijn dat je over een maand veel beter blaast." Hmm. Daar zit wat in. Het lange termijn effect. Dat wordt mijn nieuwe strohalm!

Nog een buisje bloed en een vers broodje Huffels later vingen we de terugreis aan. Die mijn vader luid boerend (en zeer terminaal, het blijft een man) doorstond. Waren de koekjes en chocolaatjes ter ere van het 10-jarig bestaan van het gefuseerde ziekenhuis hem slecht bekomen of had hij een virusje onder de leden?

2 opmerkingen:

Astrid zei

Hoi Irene,

Waarom niet de tobrathuistest?? Dit is veel energie verspillen voor weinig.

Sterkte met de rest van je kuur.

Groeten van Astrid

Saskiaxxx zei

succes met je tobra kuur! ken het onder hand ook wel die spiegels prikken! Hahah, sterkte en veel liefs Saskia!