woensdag 6 oktober 2010

Wandelende freakshow

Meestal vind ik het heel normaal allemaal. Voor mezelf. Ik weet immers niet beter.
De sprayspullen pontificaal uitgestald op het aanrecht.
De schroevendoos van de Gamma tot de nok toe gevuld met pillen.
Het insulinepompje dat altijd wel ergens zichtbaar aan mijn kleding haakt.
En zelfs mijn tijdelijk ingezwachtelde infuusarmpje, met plastic slang die naar die ontzettende tas om mijn schouders hangt leidt waar de fles antibioticum aanhangt weer in zit.
Het went. Het is gewoon zo.

Tot ik mezelf van de week eens met een helicopterview bekeek. Het zal wellicht dat ene roseetje zijn geweest, waardoor ik in staat was de boel van een afstandje te bekijken. Zoals mensen die mij niet kennen me zien. Als ik in de weer ben met mijn dingen.

Op het terrastafeltje stond een indrukwekkend gevuld potje pillen. Uit mijn in verband gewikkelde arm kwam een raadselachtige plastieken slang die leidde naar iets nog geheimzinnigers in een weliswaar fashionabel doch functioneel tasje. En van onder mijn tuniekje piepte weer een ander plastic lijntje naar iets wat eruit zag als hét must-have-jaren-negentig-gadget: de pieper. Eerst bracht het gehavende armpje geroutineerd een sloot pillen naar mijn mond en daarna raakten de twee plastic slangen in een ingewikkelde spaghettidans verwikkeld toen ik trachtte mezelf een shot insuline toe te dienen. Een je reinste freakshow, dat was het.
En dan maak ik nog geeneens gebruik van extra zuurstof, sondevoeding of weet ik veel wat.

1 opmerking:

Louise zei

niet zozeer eigenaardig als best wel verdrietig. Want: kut. Ik schrik elke keer als je over al die extra accessoires schrijft. Tis gewoon veul teveel voor 1 mensch.

Ik hoop dat het spoedig beter met je gaat.

(zag net bij Vita dat je nog lekker met vierkante ogen achter de computer zit. Vreselijk he? Ik zou 'lekker vroeg gaan slapen' maar ik lijk vastgekleefd aan laptop. Hullup!!)