donderdag 4 november 2010

Ik, receptietijger

Vader kreeg een medaille.
Voor zijn dappere daden en goede gedrag daarachter.
En dus gingen we op pad. En famille, in ons nette pak. Naar de hofstad.
Alwaar de decorandi in vol ornaat het podium van de Nieuwe Kerk sierden. Allemaal in het gelid, met de kin strak omhoog en de borst fier vooruit.
Het trompetterkorps van de Koninklijke Marechaussee blies een aardig moppie weg. En niet minder dan twee kersverse ministers traden aan om al dat glimmends op te spelden. Maar niet voordat er gesproken werd. Of voorgelezen.
Op mij had het officiële geheel een nogal recalcitranterdende werking. Ik trek dat nooit zo goed, al die poeha en blabla. Word er licht opstandig van. Kriebelig. Noem het een beetje rebels.


Nadat de ministers zich van hun zeer belangrijke taak hadden gekweten en het Wilhelmus had geklonken, verlieten ze schuifelend het strijdtoneel en knikten op hun weg naar buiten zowat iedereen nog vrindelijk de goeden dag. Een vilein en iets te luid "daggg hoorrr" ontsnapte uit mijn keel voor ik er erg in had. Ach.

Gelukkig kwam ik voor en na het formele gedeelte wel heel goed uit de verf, met de complimenten van mijn moeder. Gooi er bij mij minimuffins, vishapjes en wijn in en het wordt al snel gezellig. Zelfs met de k.oprpschef tegenover me. Een ware receptietijger, dat ben ik!

3 opmerkingen:

Linda zei

en met het woord "kriebelig" weet ik preciés hoe jij je voelde!! Is dat geen Limburgs trouwens?!

Toaske zei

Wel stoer hoor, van je vader. Toch

Louise zei

Nope, kriebelig is heus niet (alleen) Limburgs. Ik snap *precies* wat je voelde. (Of, om jouw lievelingsreactie te gebruiken: Herrrkenbaarrr!!) Maar om er meteen een milde vorm van Gilles de la Tourette tegenaan te gooien.. Kweenie.
Maar gefeliciteerd met de bespeldde (?) vader.