vrijdag 5 november 2010

Vroege vogel, die Sint Maarten

Ik heb net mijn donssnor eens flink onder handen genomen (en zie er daardoor nogal Halloween-erig uit, met enge rode vlekken rond mijn mond) als de bel gaat. Sjoerd opent de voordeur en prompt hoor ik lieflijk kindergezang opstijgen. Iets over koeien en staarten. Verbaasd trek ik mijn - eveneens geplukte - wenkbrauwen op. Is het nou al Sint Maarten? 't Is toch pas 5 november? Om vervolgens door te schieten in de paniekstand. Dat tuig komt natuurlijk niet louter voor ons vermaak een liedje zingen. Die willen snoep. Met m'n gehavende kop dribbel ik naar de keuken, trek het kastje open waar we ons snoepgoed herbergen en begin woest te graven. Sinds ik #derekdelintworm het zwijgen heb opgelegd hebben we niet meer zo veel snoepwaardigs in huis. Gelukkig vind ik toch nog wat restanten zoet gerei. Die ik fluks in een vrolijk bakje mik en aan Sjoerd overhandig. De rollen Rang vinden gretig aftrek en voor de zekerheid vraag ik of we nog meer gezang kunnen verwachten. Want in dat geval moeten we de rollen wellicht breken. Maar nog voordat we daar antwoord op hebben zijn ze al weg gestoven, met hun door batterijen aangedreven lampionnetjes. Graag gedaan hoor.

Vertwijfeld zit ik even later weer op de bank. Huh? Sint Maarten?
Dat ze dat in ieder dorp weer anders vieren weet ik inmiddels.
In het dorp waar ik opgroeide liepen we in optocht met zelfgemaakte lampionnetjes naar het dorpsplein, alwaar het verhaal van Sint Maarten werd nagespeeld. Compleet met paard en doormidden gescheurde rode cape. Daarna vervolgden we onze wandeling naar de rand van het dorp om daar naar een grote hoop brandend hout te kijken. En voor we weer naar huis gingen kregen we een zakje snoep, van de put. De Mariaput, of de Canisiusput of de St. Jozefput. Al naar gelang welke put dat jaar organiserende put was. Ik weet eigenlijk nog steeds niet wat een 'de put' is.
Er werd in elk geval ook niet gezongen over koeien en staarten. In het Nederlands. Nee, wij zongen een lieflijk Limburgs rijmpje.
Sinte Mertes veugelke
Haaj un rood-wit keugelke
En un rood-wit sjtertje
Hoepla Sinte Merte

Sloeg ook helemaal nergens op, als je het in verband probeerde te brengen met die gozer op dat paard en de zwerver aan wie hij de helft van zijn cape gaf. Maar het klonk wel heel leuk.
In het dorp waar ik terecht kwam toen ik bij Sjoerd introk was helemaal niks te merken van Sint Maarten. Of elk ander feest, behalve als het met schippers en/ of boten te maken had. Een richtig saaie boel.
Nee dan de nieuwe wijk vol met jonge gezinnen en andere enthousiastelingen waar we nu wonen. Hier is iedere week wel iets gaande! Elke gelegenheid wordt aangegrepen om te vieren. Precies mijn motto. Maar wellicht is een abonnement op het lokale sufferdje toch geen overbodige luxe. Zijn we toch iets beter voorbereid.

Op Twitter word ik inmiddels vierkant en van alle kanten uitgelachen. "Je bent voor de gek gehouden." "Ze hebben je in het ootje genomen." Zelfs een "Ik had die kinderen tot 11 november voor de deur laten staan!" komt in mijn timeline voorbij. Zelf begin ik er ook steeds meer in te geloven dat dit een goed geslaagde grap is van ons onverschrokken overbuurmeisje en haar BFF's. En kan ik er hartelijk om lachen. De smiespels. Alsof ik vroeger ook maar een haar beter was, met onze zelf verzonnen speurtochten met dubieuze opdrachten als 'om snoep vragen'.

Echter. Wat schetst mijn verbazing? Wat ziet mijn oog als ik voor de gein toch even het alwetende Google raadpleeg met de zoektermen 'viering Sint Maarten *ons dorp*'? Vrijdag 5 november. Ha! 'k Weet nog steeds niet van hoe en waarom uitgerekend vandaag. Maar het zal ongetwijfeld met de regionale activiteiten rondom d'n 11de van d'n 11de te maken hebben. Alaaf!

3 opmerkingen:

Terpie zei

Ja, ik dacht begin iets vroeger dit jaar. Je weet nooit het kan toch ineens guur worden.
Groetjes he,
Maarten (St)

Anoniem zei

Moest erg om je blog lachen :-) Vooral die "paniekstand", je had altijd nog een pot augurken kunnen opentrekken.
Hier liggen al 4 zakken mini's klaar(in de aanbieding he), nou ja, zeg maar 3 nu, en waarvoor? Hier in de flat komt nooit een kind zingen maar toch heb ik altijd een schaal met lekkers op 11 nov klaarstaan, die we vervolgens zelf kunnen opeten (zielig he)
Liefs van Sandy (Haarlem)

De Repel zei

Hahahahaha, ik heb hartelijk moeten lachen om je logje.

Hmmm....ik moet mijn dons ook eens gaan tackelen eigenlijk, da's dan weer minder...