woensdag 15 december 2010

iWie? iPret!

iPret
"Hé, de donkere haartjes op je gezicht zijn echt minder hoor!" verkondigde Sjoerd op een recente zaterdagmiddag toen we knus lepeltje-lepeltje op de bank lagen. En dat was zelfs nog voordat de schoonheidsspecialiste me had ingewijd in de wrede wereld die harsen heet. Met warme hars en enkele korte, ferme rukjes met een of andere velletje papier had ze mijn bovenlip en de strook tussen mijn wenkbrauwen te grazen genomen. Want daar stond wel erg veel dons. "Als je de boel zelf met een pincet bewerkt kan ik het net zo goed harsen," was haar stellige overtuiging. En gelijk had ze! Zo zacht als de billen van een baby. Voor zolang als het duurt.

Het feit dat mijn lichte overbeharing zich zoetjes aan terug aan het trekken is komt aardig overeen met mijn verminderde P.rednisoninname. Vier weken geleden kon het grote afbouwen beginnen en vandaag was dan eindelijk de heuglijke dag aangebroken dat ik het allerlaatste roze pilletje innam. En daarmee hoop ik weer een stukje van mijn lijf en zijn terug te krijgen. Zodat mijn trouwring weer behoorlijk past, om maar eens een vochtgerelateerd voorbeeld te noemen.

iPret
Wederom een tweetup slash blogmeeting. Ditmaal ten huize Aapie alwaar @Aapiedebruijn ons, zijnde @Nelissie, @ophetplatteland (a.k.a. Anouk van ophetplatteland) en ik zei de gek @Ireneke, een uitermate smakelijke lunch voorschotelde en we de middag wegkletsten alsof we elkaar al jaren kennen. Het blijft een machtig mooi medium, dat gekke internet.

iPret
En net toen ik de bocht omdraaide en onze straat inreed zag ik het witte bestelautootje van de postbode voor onze deur wegrijden. "iPad, iPad, iPad!" galmde het gealarmeerd in mijn hoofd en wild begon ik met mijn groot licht te knipperen. Het witte bestelautootje was zich echter van geen kwaad bewust en gleed kalmpjes door over ons glibberige straatje. Er zat maar één ding op: als een haas de achtervolging inzetten! Gelukkig bleek hij een paar huizen verderop alweer voor een nieuw pakketje te moeten stoppen en bleef een dollemansrit à la Jack Bauer ons beiden bespaard. "Was u zojuist op *ons adres*?" vroeg ik enigszins hijgend. De opwinding kwam er via al mijn poriën uit. "Ja dat klopt," aldus de licht verbaasde bezorger. "Daar woon ik," gilde ik "en in dat pakje zit mijn iPad!" voegde ik er volstrekt overbodig aan toe. Like he cares.

Die iPad kregen we overigens cadeau. Bij afsluiting van een abonnement op de NRC Next. Het toeval wilde dat we enkele weken geleden al spraken over het opzeggen van onze regionale krant om er de NRC Next voor in plaats te nemen. En we keken al maanden kwijlend naar de iPad. Maar we waren het er unaniem over eens dat dat schitterende stukje technisch vernuft absoluut volstrekt onderaan onze prioriteitenlijst stond. Aan een iMac, een laptop, een mini laptop, een PS2, een PS3, een Nintendo DS Lite, een BlackBerry en een iPhone hebben we onze handen immers al meer dan vol.
Juist. Tot één plus één twee was.
We kunnen het ook niet helpen. We zijn gewoon willoze slachtoffers van de consumptiemaatschappij.

1 opmerking:

Laura zei

Amen! (hier nog zo'n willoos slachtoffer)