vrijdag 17 december 2010

P.rednison: the never ending story

Eerst dacht ik dat het door het zwemmen kwam. De pijn in mijn knieën diende zich ongeveer gelijktijdig aan na ons eerste zwemavondje.
Een ongetraind lijf dat niks gewend is is al snel overbelast. Al ben ik er nog steeds van overtuigd dat mijn basisconditie helemaal zo slecht nog niet is. Ik maak regelmatig een #rondjemethethondje en als we door de stad lopen krijg ik steevast te horen dat ik er flink de pas in heb. "Dan wel."
Bovendien zou je denken dat bewegen in het water juist goed voor de gewrichten is. Je bent immers lichter wat de kans op overbelasten verkleint. En daarbij, je kunt me niet wijsmaken dat een uurtje gewoon blind schoolslagen maken een topprestatie is waar knieën waar eerder nooit wat mee aan de hand was nu ineens omagedrag vertonen.

Maar de pijn werd maar niet minder. Ook niet na drie weken een avondje baantjes trekken. Sterker, ik verdenk mijn knieën ervan met de dag meer het loodje te leggen. De trap op lukt nog wel maar afdalen is een regelrechte beproeving. Net als opstaan van de bank, de wc of als ik uit hurkstand kom.

Een rondje Google bevestigde wat ik al een beetje vreesde. Het zou heel goed van de P.rednison kunnen komen. Althans, het afbouwen ervan. Mijn lichaam heeft een half jaar lang gefunctioneerd op een vrij hoge dosering van het 'goedje' en moet daar nu letterlijk van afkicken.

My name is Irène and I'm a P.rednisonic.
Zou er ook een AP bestaan?

Geen opmerkingen: